Lieve Tom uit het verleden: De absolute chaos van Italiaanse babynamen kiezen

Beste Tom-uit-het-verleden (en dan specifiek de uiterst naïeve versie van mezelf van zo'n zes maanden geleden, die vol zelfvertrouwen aanbood om zijn schoonzus te helpen bij het uitzoeken van een Italiaanse naam voor de baby op komst),

Je zit momenteel voorovergebogen over een lauwe flat white in de Costa Coffee bij het Queen Charlotte's Hospital, driftig te wijzen in een dikke pocket met babynamen terwijl zij haar eerste voorweeën probeert weg te puffen. Je denkt dat je enorm behulpzaam bent. Je denkt dat je voormalige carrière in de journalistiek je bij uitstek geschikt maakt om de culturele nuances van mediterrane naamsconventies te ontleden. Stop met in paniek raken, en nog belangrijker: stop met praten. Ik schrijf dit naar je vanaf de andere kant van deze bizarre taalkundige reis, waar mijn eigen tweeling inmiddels twee jaar oud is, momenteel onder een ondefinieerbare plakkerige substantie zit, en de prachtige, lyrische namen die we uiteindelijk voor ze gekozen hebben compleet negeert.

Ik weet precies waarom je je zo aangetrokken voelt tot dit specifieke deel van het boek. Italiaanse namen zijn wereldwijd ontzettend populair omdat ze zo ongelooflijk romantisch klinken. Ze rollen heerlijk van de tong. Ze doen je denken aan zwoele Toscaanse avonden en dure olijfolie, in plaats van aan de realiteit van het moderne ouderschap, wat toch vooral neerkomt op het opvegen van kleffe cornflakes in een regenachtige Londense buitenwijk. Je probeert weg te sturen van de wat harder klinkende namen van de generatie van onze ouders, en mikt op iets melodieus met veel klinkers, zoals Leonardo, Giovanni of Valentina. Maar laat me je waarschuwen: de realiteit van het kiezen van zo'n naam is een absoluut logistiek mijnenveld.

De pure chaos van romantische mediterrane opties

Op dit moment liggen de meiden genadig te slapen en heb ik egoïstisch hun Bamboe Babydekentje met Kleurrijke Dino's over mijn eigen knieën gedrapeerd, omdat de cv-ketel weer eens kuren heeft en ik vertik om de huidige gasprijzen te betalen. Eerlijk gezegd is dit dekentje een van de weinige babyspullen die ik zou redden als het huis in de fik vloog. Ik kocht het in eerste instantie omdat die kleine turquoise en limoengroene dino's er best vrolijk uitzagen zonder een complete aanslag op de ogen te zijn, maar de stof zelf heeft normale textielsoorten voorgoed voor me verpest. Het is een mix van 70% biologische bamboe en 30% biologisch katoen, wat er in de praktijk op neerkomt dat het een of andere duistere magie bezit die mijn ijskoude benen verwarmt, terwijl het op de een of andere manier de tweeling koel houdt als ze zich onvermijdelijk in het zweet werken tijdens hun middagslaapjes. Het heeft zo'n vierhonderd wasbeurten overleefd zonder dat de kleuren zijn vervaagd, wat een klein wonder is in een huis waar verder alles wat we bezitten permanent onder de geprakte banaan zit.

Ik begin over dat dekentje omdat een van de meiden de gewoonte heeft ontwikkeld om naar de dino's te wijzen en iets te roepen wat verdacht veel klinkt als 'Mateo', wat me weer terugbrengt bij de statistieken. Een of andere oververmoeide onderzoeker bij het Italiaanse bureau voor de statistiek is blijkbaar onlangs in de cijfers gedoken, al ben ik er redelijk van overtuigd dat het bijhouden van babytrends gewoon giswerk is, gebaseerd op wie er het hardst schreeuwt bij het hek van de crèche. Naar verluidt zijn rasechte Italianen compleet geobsedeerd door Leonardo voor jongens en Sofia voor meisjes. Maar in de Verenigde Staten, en ook steeds vaker binnensluipend in de Britse kinderdagverblijven, noemt iedereen zijn kind Mateo of Leo. Er is een vreemde kloof tussen wat wij als authentiek Italiaans beschouwen en wat Italianen zelf daadwerkelijk gebruiken. Dat leidt meestal tot een hoop ongemakkelijke gesprekken als je eindelijk die familievakantie naar Rome boekt en je je realiseert dat je je kind het equivalent van 'Jan' hebt genoemd, maar dan met agressievere handgebaren.

De klinkersituatie die je geduld flink op de proef zal stellen

De Italiaanse taal, hoe prachtig het ook klinkt als het over een piazza wordt geschreeuwd door een man met een dienblad vol espresso's, is ongelooflijk stug qua grammatica. Je hebt de 'o'-uitgangen voor jongens en de 'a'-uitgangen voor meisjes, en absoluut nul speelruimte voor iets wat ook maar enigszins ambigu is. Als je een moderne millennial-ouder bent die op zoek is naar een chique, genderneutrale optie die een kleine baby niet direct in een hyper-specifiek taalkundig hokje duwt, loop je in feite met driehonderd kilometer per uur tegen een blinde muur.

Je spendeert uren aan het doorspitten van nachtelijke forums, wanhopig op zoek naar een uitzondering, om je vervolgens te realiseren dat de hele taal is gebouwd om alles, van een pasgeboren kind tot een keukentafel, agressief te categoriseren. Uiteindelijk kijk je naar willekeurige zelfstandige naamwoorden uit de natuur zoals 'Cielo', wat gewoon lucht betekent, en vraag je je af of je het lef hebt om een kind 'Lucht' te noemen in een taal die je maar vaag begrijpt via een app op je telefoon. Het gebrek aan neutrale opties is intens vermoeiend als je gewoon een mooie, zacht klinkende naam wilt die niet direct het beeld oproept van een intimiderende maffiabaas uit een jaren '90-film.

En je kunt ook niet zomaar een andere klinker aan het einde van een traditionele naam plakken en het erbij laten, want dat verandert de betekenis compleet, of erger nog: het verandert een prachtige historische naam in een soort regionale pastasoort.

Blijkbaar vernoemen Italianen historisch gezien de eerste zoon naar de grootvader van vaderskant, iets wat wij absoluut niet gaan doen omdat mijn vader Keith heet.

Als je momenteel in paniek babyspullen aan het inslaan bent terwijl je ruziet over de exacte spelling van Lorenzo, wil je misschien even door Kianao's collectie biologische babykleding neuzen voordat de beslissingsmoeheid volledig toeslaat.

De immense druk van geografische namen

Dan heb je nog de mensen die hun kinderen vernoemen naar plekken waar ze met een prijsvechter naartoe zijn gevlogen. Siena, Milan, Capri. Het klinkt ontzettend glamoureus, totdat je je bedenkt dat het vernoemen van je kind naar een chique Europese stad een onvoorstelbare druk op ze legt om er altijd stijlvol uit te zien. Je kunt niet Milan heten en door een plaatselijk indoorspeelparadijs banjeren in een vieze joggingbroek met een stukje opgedroogde toast op je voorhoofd geplakt. Dat werkt gewoon niet. De esthetische botsing is te heftig.

En begin me al helemaal niet over de mythologische trend. De helft van de ouders die we kennen is opeens zware, romantische fantasyromans gaan lezen en heeft besloten dat hun kleine, fragiele pasgeboren baby de naam van een oude Romeinse god of godin nodig heeft. Apollo, Aurora, Flora. Dat is nogal een reputatie om waar te maken. Ik zag vorige week een Aurora een blok van haar Zachte Babybouwblokkenset de hele kamer door lanceren. Hoewel die blokken heerlijk zacht zijn en fantastisch voor de vroege motoriek, schreeuwde de brute kracht van de worp nou niet direct 'godin van de dageraad'.

De verplichte akoestische check in de wachtkamer

Voordat je een melodieuze naam vol klinkers voor de baby van je schoonzus definitief vastlegt, moet je absoluut de praktische akoestische test overwegen. Onze jeugdverpleegkundige, een ontzettend lieve vrouw die er altijd een beetje bezorgd uitziet over mijn algehele geestelijke gezondheid, liet voorzichtig doorschemeren dat sterk gecompliceerde namen later in het leven voor een klein beetje frustratie zouden kunnen zorgen. Al ben ik er vrij zeker van dat ze dat alleen maar projecteerde nadat ze me had zien worstelen om mijn eigen simpele achternaam op een formulier te spellen.

Als je een naam als Niccolò of Chiara kiest, zul je moeten accepteren dat je voor de rest van je natuurlijke leven goedbedoelende receptionisten, leraren en grootouders zult corrigeren. Je gaat minstens twee keer per week 'Sierra' horen in plaats van 'Chiara'. Je moet nu meteen beslissen of je het emotionele uithoudingsvermogen hebt om mensen keer op keer vriendelijk te corrigeren, terwijl je functioneert op drie uur slaap en een lauwe kop koffie. In plaats van je avonden te besteden aan het piekeren over de traditionele spelling, de uitspraak in de badkamerspiegel te fluisteren als een doorgedraaide acteur die zich opwarmt voor een obscuur toneelstuk, en veel te diep na te denken over hoe het klinkt naast de oer-Britse naam van je oudere kind, kun je het waarschijnlijk beter gewoon uit de achterdeur schreeuwen om te kijken hoe het op de stembanden voelt.

Tijdens diezelfde paniekfase van het vroege ouderschap hebben we ook het Rompertje van Biologisch Katoen met Vlindermouwtjes voor de meiden aangeschaft. Het is een prima ding, en het biologische katoen is toegegeven erg zacht voor hun huidje, maar ik zal helemaal eerlijk tegen je zijn: die kleine gerimpelde mouwtjes zijn eigenlijk gewoon decoratieve stoffen dakgoten die geknoeide pap rechtstreeks hun oksels in sluizen. Het doet z'n werk als kledingstuk, maar het is een heel gepriegel als je te maken hebt met een kronkelende peuter die zich tegen het aankleden verzet alsof je een das in een smoking probeert te worstelen.

Dus, Tom-uit-het-verleden, leg dat babynamenboek neer. Laat je schoonzus ademhalen. Welke naam ze ook kiest, het kind zal uiteindelijk toch een koekje in een regenplas laten vallen en daar drie kwartier lang om huilen.

Klaar om te stoppen met ruziën over klinkers en je daadwerkelijk te storten op de voorbereidingen voor de komst van de baby? Bekijk ons volledige assortiment duurzame babyspullen om je huis klaar te stomen voor de kleine Francesco of Sofia.

Vragen die je waarschijnlijk te moe bent om te stellen

Hebben we Italiaanse roots nodig om deze namen te gebruiken?
Kijk, ik kom uit een familie waar 'Gary' als een sterke traditionele keuze wordt gezien, dus ik ben nou niet bepaald de poortwachter van de mediterrane cultuur. Je hebt de roots niet nodig, maar je hebt wél het zelfvertrouwen nodig om een ouder familielid in de ogen te kijken en uit te leggen waarom je je kind Vincenzo hebt genoemd, terwijl je afstamt van een lange lijn bouwvakkers uit Essex. Sta er gewoon volledig achter.

Hoe spreek je Chiara eigenlijk uit?
Het is 'Kie-aa-ra', maar je kunt nu net zo goed alvast accepteren dat elke invaller op school, receptioniste bij de tandarts en verre tante haar tot het einde der tijden 'Sierra' of 'Tsjie-aa-ra' zal noemen. Het is een prachtige naam, maar hij komt wel met een levenslang abonnement op het vriendelijk corrigeren van mensen.

Klinkt zo'n melodieuze naam niet raar in combinatie met een lompe Britse achternaam?
Oh, absoluut. Er ontstaat een schurende akoestische botsing wanneer je een prachtige, vloeiende voornaam koppelt aan iets extreem bot klinkends. 'Alessandro Higgins' klinkt als een man die op een Vespa naar zijn werk bij een lokaal accountantskantoor rijdt. Maar eerlijk, buiten bankformulieren en diploma-uitreikingen gebruikt niemand ooit z'n volledige naam, dus probeer niet te veel wakker te liggen van hoe het bekt.

Zijn er eigenlijk wel echt genderneutrale opties?
Niet echt, tenzij je je kind wilt vernoemen naar willekeurige weersverschijnselen of levenloze objecten. De grammatica van de taal verzet zich hevig tegen neutraliteit. Je kunt beter een traditionele naam kiezen en die afkorten tot een bijnaam als 'Ale' of 'Dani' als je iets wilt dat niet direct een specifiek geslacht uitschreeuwt.

Wat is op dit moment de populairste keuze?
Blijkbaar nemen Leonardo en Sofia de hele wereld over, terwijl Mateo sneller de hitlijsten beklimt dan ik achter een peuter met een gestolen bos sleutels aan kan rennen. Als je een van deze kiest, bereid je dan maar vast voor op het onvermijdelijke moment waarop er drie andere kinderen omdraaien in de speeltuin als je de naam roept.