Verwend door een miljardair: De waarheid over babyluxe

Gisteravond stond ik om elf uur aan het kookeiland fanatiek opgedroogde zoete aardappel van een kinderstoel te schrobben met een sponsje dat z'n beste tijd wel had gehad. Precies op dat moment speelde mijn telefoon automatisch een clipje af van dat belachelijke virale minidrama waar iedereen opeens geobsedeerd door is. Je kent het wel: de heldin wordt 'verwend door haar miljardair baby daddy', en ineens is ze behangen met diamanten, vliegt ze in een privékopter naar de kinderarts, en draagt haar baby een maatpak. Ik stond daar in mijn joggingbroek vol spuugvlekken en lachte zo hard dat ik bijna stikte in mijn koude koffie. De kloof tussen deze internetfantasie en de realiteit van het opvoeden van drie kinderen onder de vijf jaar op het platteland van Texas, is namelijk groot genoeg om er met een tractor doorheen te rijden.

Het internet is dol op zo'n fantasie-reddingsactie waarbij onbeperkt geld elk opvoedprobleem oplost. Maar laten we eerlijk zijn: een miljardair die ineens opduikt om een massief gouden speen voor je baby te kopen, maakt de fase van doorkomende tandjes echt niet minder ellendig. Met rijkdom koop je de driftbuien van je peuter midden in de supermarkt niet af. En eerlijk gezegd wordt het hele concept van een baby "verwennen" in onze cultuur zó verkeerd begrepen, dat ik er al bijna gek van word als ik er alleen maar aan denk.

Hoe het 'verpesten' van een baby er bij mij thuis echt uitziet

Mijn oma, schat van een mens, vertelde me altijd dat als ik mijn oudste bij elke huilbui op zou pakken, ik hem voor de rest van zijn leven zou verpesten en er een manipulatief monster van zou maken dat nooit zelfstandig zou slapen. Ik was een doodsbange kersverse moeder, dus ik probeerde echt streng te zijn. Ik liet hem een paar minuten huilen voordat ik ingreep, waarbij ik al mijn biologische instincten om mijn eigen kind te troosten volledig negeerde. Maar toen ik huilend bij de controle van vier maanden zat, keek de kinderarts me aan alsof ik twee hoofden had toen ik vroeg of ik hem verwende door hem de hele dag vast te willen houden. Ze legde uit dat baby's onder de zes maanden simpelweg niet over de neurologische bedrading beschikken om menselijk gedrag te manipuleren. Het is fysiek onmogelijk om ze te verwennen met aandacht. Dat zorgde ervoor dat ik me tegelijkertijd enorm opgelucht voelde én me ontzettend schuldig voelde over die keren dat ik hem had laten wachten.

Mijn oudste is nu vier en geloof me, dat jochie onderhandelt over zijn bedtijdritueel met de meedogenloze intensiteit van een gijzelnemer. Ongeacht hoe streng ik probeerde te zijn toen hij een pasgeboren baby was. Die hele "tough love" theorie bleek dus complete verspilling van mijn emotionele energie te zijn. Tegen de tijd dat de tweeling kwam, heb ik al dat generatieadvies overboord gegooid. Ik houd ze gewoon constant vast, draag ze in de draagzak terwijl ik de was doe, en laat ze op mijn borst slapen wanneer ik daar zin in heb. Want de dagen zijn pijnlijk lang, maar de jaren vliegen voorbij, en ik weiger ze te besteden aan piekeren over het verwennen van een baby die gewoon zijn of haar moeder wil.

Koop vooral die peperdure designkinderwagen als je daar gelukkig van wordt, maar vergeet niet dat je kind waarschijnlijk nog steeds liever kauwt op de kartonnen doos waar hij in zat.

De waarheid is: als je alle perfecte social media-plaatjes en soapfantasieën wegstreept, hebben baby's helemaal geen financiële overdaad nodig. Ze hebben behoefte aan een rustige, aanwezige verzorger die reageert op hun behoeften zonder ze het gevoel te geven dat ze een last zijn. Vroeger maakte ik me enorm druk of mijn babykamer er wel uitzag alsof hij zo uit een woontijdschrift kwam, maar mijn baby's sliepen het allerbest in een gekregen, tweedehands wiegje dat strak naast mijn kant van het bed stond, terwijl een white noise apparaat het geblaf van de hond van de buren om middernacht overstemde.

De echte 'baby d' heeft niets te maken met bankrekeningen

Laten we het even hebben over de term "baby daddy". Het internet gebruikt het te pas en te onpas als een grapje of een fantasiecliché, maar de realiteit van modern ouderschap is zoveel rauwer en mooier dan een of andere gast die een blanco cheque uitschrijft. Mijn man is leraar op een middelbare school, geen steenrijke erfgenaam, maar om hem om drie uur 's nachts door de gang te zien ijsberen met een huilende baby over zijn arm terwijl hij countrymuziek uit de jaren negentig neuriet, is het meest waardevolle in mijn hele wereld. Ware emotionele rijkdom is een partner hebben die écht de mentale last deelt van het onthouden van het vaccinatieschema, en die op zijn eigen kinderen passen geen "meehelpen" noemt.

Maar over dingen gesproken die je écht moet onthouden: kunnen we het even hebben over de letterlijke 'baby d'? En dan heb ik het over vitamine D-druppels. Mijn arts vertelde me in het ziekenhuis dat mijn moedermelk eigenlijk vloeibaar goud was voor de tweeling, maar vermeldde er vervolgens heel luchtig bij dat het van nature een tekort heeft aan vitamine D, waardoor ik ze dagelijks extra druppels moest geven. Het spijt me, maar het voelt als een enorme biologische ontwerpfout dat ik in mijn lichaam vanuit het niets een complete menselijke oogbol kan laten groeien, maar niet genoeg vitamine D kan produceren om te voorkomen dat ze rachitis krijgen, of wat het ook is dat we hier proberen te voorkomen.

Proberen om een glibberige, vette druppel vloeibare vitamine D in de schreeuwende mond van een oververmoeide pasgeboren baby te krijgen, is een Olympische sport waar niemand je op voorbereidt. De helft van de tijd eindigt de druppel op hun kin, glijdt hij langs hun nek en trekt hij recht in de halslijn van de kleertjes die ze dragen. Het laat een permanente vettige vlek achter die er met geen mogelijkheid uit te wassen is, hoeveel afwasmiddel je er ook in schrobt.

Vroeger kocht ik van die goedkope multipacks rompertjes bij de grote ketens, maar na een week van vitamine D-vlekken, geknoeide melk en eindeloos wassen, voelden ze aan als absoluut schuurpapier op de gevoelige huid van mijn baby's. Uiteindelijk gaf ik het op en kocht ik het mouwloze rompertje van biologisch katoen van Kianao, en ik ga eerlijk gezegd nooit meer terug naar die goedkope spullen. Laat ik eerlijk zijn: ik let heel streng op ons budget, maar dit is hét kledingstuk waar ik serieus geld aan wil uitgeven, omdat het katoen zo belachelijk zacht is dat mijn eigen t-shirts als een aardappelzak aanvoelen. De stof rekt perfect mee zonder te lubberen, en dankzij die handige envelophals kan ik, wanneer een explosieve poepluier onvermijdelijk zijn weg naar boven vindt, de hele tragische bende naar beneden over hun voeten trekken in plaats van over hun gezichtje. Als je moeite hebt om te bepalen welke essentials je zuurverdiende geld écht waard zijn, bekijk dan de collectie van biologisch katoen van Kianao eens. Dan begrijp je waarom ik zo geobsedeerd ben door het vinden van stoffen die mijn chaotische wasroutine overleven.

Navigeren door de e-baby shop-nachtmerrie

Als je sinds je zwangerschap langer dan vijf minuten op social media hebt doorgebracht, ben je waarschijnlijk al ten prooi gevallen aan de moderne 'e-baby' internetcultuur. Dat is eigenlijk gewoon een meedogenloos bombardement van gerichte advertenties die je proberen wijs te maken dat, als je dít specifieke, draaiende en lichtgevende plastic speeltje niet koopt, je kind nooit naar de universiteit zal gaan. Het algoritme ruikt angst en slaapgebrek en schotelt je constant chaotische, fast-fashion babygadgets voor die zijn gemaakt van goedkope materialen en met twijfelachtige veiligheidsnormen.

Toen mijn oudste zo'n acht maanden oud was, raakte mijn man in paniek over zijn ontwikkeling en bestelde een gigantische, plastic activiteitentafel op batterijen die hij een influencer online had zien aanprijzen. Dat ding was een regelrechte nachtmerrie. Het zong op willekeurige momenten een vals, elektronisch liedje over boerderijdieren, zelfs als niemand het aanraakte. Uiteindelijk ging het op mysterieuze wijze 'stuk' en belandde het in de kliko buiten, omdat ik meer waarde hechtte aan mijn geestelijke gezondheid dan aan de vijftig euro die we eraan hadden uitgegeven.

Nu ik aan baby twee en drie ben begonnen, is mijn tolerantie voor plastic troep in de woonkamer gedaald tot exact nul. We hebben wel de zachte babyblokken van Kianao, en die zijn prima voor wat ze zijn. De kinderen kauwen er absoluut op als ze tandjes krijgen, en mijn peuter probeert ze af en toe op te stapelen voordat de tweeling ze weer omgooit, dus ze hebben zeker een functie. Ik vind het fijn dat ze van zacht materiaal zijn, zodat het niet voelt alsof ik op een landmijn stap als ik in het donker door de woonkamer loop. Maar laten we niet doen alsof een siliconen blok een energiek kind een heel uur zelfstandig kan bezighouden.

Maar als je wilt weten wat echt mijn redding was tijdens die eerste maanden, toen ik een baby veilig moest kunnen wegleggen om even snel een koude boterham naar binnen te werken, dan is het wel de houten regenboog babygym. Ik kocht hem in een opwelling van slaapgebrek en hij is verbluffend eenvoudig. Geen zwaailichten, geen robotstemmen die schreeuwen dat je op een knop moet drukken; alleen schattige, rustige diervormen van hout en stof die aan een stevig A-frame hangen. Mijn dochter lag op haar rug onder dat ding en staarde alleen maar naar het bungelende olifantje en sloeg tegen de houten ringen, helemaal betoverd door de simpele bewegingen en texturen. Het gaf haar zachte zintuiglijke prikkels zonder haar kwetsbare kleine zenuwstelsel te overstimuleren tot een totale inzinking. Bovendien staat het ook nog eens prachtig op mijn vloerkleed, in plaats van dat het eruitziet als een ontplofte plasticfabriek.

Emotionele regulatie is niet te koop

De 'miljardair baby daddy'-fantasie komt uiteindelijk voort uit het idee dat onbeperkte middelen betekenen dat je nooit hoeft te dealen met de lelijke, uitputtende kanten van het ouderschap. Maar niemand krijgt een vrijstelling van het emotionele werk dat komt kijken bij het opvoeden van een mens. Of je bankrekening nu vijf nullen telt of je het met vijf tientjes moet doen tot je salaris wordt gestort: je peuter gaat nog steeds gillen omdat je zijn banaan op de 'verkeerde' manier hebt gepeld, en je baby gaat nog steeds staken met drinken net op het moment dat je een berg wasgoed hebt liggen.

Mijn moeder zei altijd dat kinderen liefde spellen als T-I-J-D. Dat is ongelooflijk klef, en bovendien vond ze vroeger ook dat whisky op doorkomende tandjes wrijven acceptabele medische zorg was, maar over dat stukje over tijd had ze helemaal gelijk. Je baby heeft geen flauw idee wat een designermerk is, en het interesseert hem al helemaal niet of de meubels in de babykamer uit Italië zijn geïmporteerd. Ze willen gewoon de warmte van je huid voelen, het vertrouwde ritme van je stem horen, en weten dat als ze bang zijn in het donker, iemand die ze vertrouwen er voor ze is.

Dus laat het internet maar lekker wegdromen bij wilde soapseries en absurde rijkdomfantasieën. De échte luxe in dit leven is namelijk om in je pyjama op een plakkerige keukenvloer te zitten en een bakje droge cornflakes te delen met een kind dat denkt dat jij het absolute middelpunt van het universum bent. Voordat je om drie uur 's nachts weer in een internet-konijnenhol verdwijnt en je zorgen maakt of je wel de allermooiste, luxe babyspullen kunt betalen: haal even diep adem, geef je knoeiende kind een knuffel, en ontdek in plaats daarvan misschien onze duurzame, nuchtere essentials bij Kianao.

Kan ik mijn pasgeboren baby echt verwennen door hem de hele dag vast te houden?

Nee, dat kan echt niet, ongeacht wat je schoonmoeder of die mevrouw in de supermarkt je probeert wijs te maken. Mijn kinderarts legde uit dat baby's simpelweg niet het cognitieve vermogen hebben om je te manipuleren; huilen is letterlijk hun enige vorm van communicatie. Als je snel reageert en ze in die eerste maanden constant vasthoudt, bouw je juist aan een veilige hechting. Dit helpt ze om later juist meer zelfstandig te worden, niet minder.

Hoe zit het nu eigenlijk met die vitamine D-druppels?

Als je borstvoeding geeft: moedermelk is fantastisch, maar staat erom bekend dat het weinig vitamine D bevat. Dit hebben baby's nodig om calcium op te nemen en sterke botten te kweken. Het voelt als een hoop gedoe om nóg iets te moeten onthouden wanneer je je eigen naam amper weet, maar artsen zeggen dat het cruciaal is. Ik probeer de druppel er meestal stiekem op mijn tepel te doen vlak voordat ze aanhappen, of op een fopspeen. Als je de druppel rechtstreeks in hun mondje probeert te laten vallen, eindigt het meestal als een plakkerige bende over hun hele nek.

Is biologisch katoen het extra geld voor babykleding serieus waard?

Ik ben de eerste die op koopjes jaagt, maar ik vind oprecht van wel als het gaat om de basislagen die dag en nacht direct in contact komen met hun huid. De goedkope synthetische stoffen die ik bij mijn oudste gebruikte, veroorzaakten zoveel rare warmte-uitslag en droge plekjes. Biologisch katoen ademt daarentegen veel beter en overleeft het met gemak als ik het voor de honderdste keer op het intensieve wasprogramma was, zonder in een kriebelende poetslap te veranderen.

Hoe krijg ik mijn partner zover om meer te helpen zonder te zeuren?

Je moet stoppen ze te behandelen als een oppas en ze gaan zien als een ouder. Dat betekent dat je een stapje terug moet doen en ze dingen op hun eigen manier moet laten doen, ook al is dat niet jouw manier. Vroeger stond ik er steeds met mijn neus bovenop en corrigeerde ik mijn man op hoe hij de luiers vouwde of met de baby rondliep, waardoor hij zich alleen maar terugtrok. Zodra ik hem de ruimte gaf om fouten te maken en zijn eigen troostritme te ontdekken, pakte hij het fantastisch op. Tegenwoordig draait hij een bedtijdritueel net zo makkelijk als ik.

Waarom is houten speelgoed duurder dan al dat plastic dat je overal ziet?

Je betaalt voor duurzaamheid en veiligheid, niet alleen voor de looks. Dat goedkope plastic speelgoed wordt vaak massaal in het buitenland geproduceerd, met verschrikkelijke gevolgen voor het milieu en materialen van dubieuze afkomst waar ik mijn kind echt niet op wil laten kauwen. Goed houten speelgoed, zoals een babygym, gaat niet na een maand al kapot, heeft geen eindeloze stroom aan batterijen nodig, en kan met een gerust hart worden doorgegeven aan een volgend kind of een vriendin, in plaats van duizend jaar weg te kwijnen op een vuilnisbelt.