Lieve vroegere ik: lees dit voordat je een babyarmbandje met naam koopt

Lieve Sarah van zes maanden geleden,

Ik weet precies waar je nu staat. Het is 14:14 uur op een dinsdag, en je staat in de keuken in Dave's grijze Villanova-trui met die onverklaarbare yoghurtvlek op de mouw. Je hebt je creditcard in de ene hand en je telefoon in de andere, en je staart naar een hypergerichte Instagram-advertentie voor een piepklein, onmogelijk glimmend stukje metaal. Je staat op het punt om een belachelijk bedrag uit te geven aan een klein babyarmbandje met Maya's naam op een staafje gegraveerd.

Je bent uitgeput. Je hebt drie slokjes koffie op, die vier uur geleden al koud is geworden. Je denkt dat, heel misschien, als je dit prachtige kleine gepersonaliseerde aandenken koopt, je op magische wijze zult veranderen in zo'n perfecte moeder wiens kinderen altijd beige linnen dragen en nooit opgedroogd snot op hun wangen hebben. Je denkt dat het een waardevol erfstuk zal zijn.

Ik schrijf je vanuit de toekomst om je te vertellen: leg die creditcard weg, sluit dat tabblad en ga een glas water drinken. Dan praten we even over de absolute logistieke nachtmerrie die je op het punt staat je leven binnen te halen.

Wat dokter Aris mompelde over piepkleine metalen dingetjes

Oké, weet je nog dat we een paar jaar geleden met Leo naar het consultatiebureau gingen, en ik dokter Aris terloops vroeg naar van die schattige barnstenen tandjeskettingen? Dokter Aris, die altijd vaag naar pepermunt ruikt en eruitziet alsof hij sinds 1998 niet meer heeft geslapen, keek me aan met een blik vol pure, onvervalste medische paniek.

Ik begon er laatst weer over in verband met een babyarmbandje, en zijn reactie was vrijwel identiek. Hij vertelde me dat de Amerikaanse vereniging van kinderartsen (AAP) eigenlijk vindt dat we helemaal gek geworden zijn als we iets om de nek of pols van een baby hangen. Sieraden bij een kind onder de drie jaar zijn voor hen gewoon één grote rode vlag.

Hij begon de mechanica erachter uit te leggen, en voor zover mijn slaapgebrek-brein het kon bevatten, gaat het niet alleen om het breken van de ketting. Het is het stikkingsgevaar van de kleine sluitinkjes, de bungelende bedeltjes en, oh hemel, de magnetische sluitingen. Blijkbaar kunnen twee ingeslikte magneetjes in de darmen aan elkaar klikken. Dat is een afschuwelijk beeld dat ik je helaas moet meegeven, maar het heeft me wel direct genezen van de behoefte om ook maar iets van metaal bij mijn kinderen in de buurt te laten komen.

Hij zei zoiets van: "Sarah, tenzij je letterlijk haar handje vasthoudt voor een doopfotoshoot van twintig minuten om het daarna meteen in een kluis te leggen, doe dat ding af." Hij zei dat ze er niet mee mogen slapen. Ze mogen er geen dutje mee doen. Ze mogen er niet mee in het autostoeltje. Je bent het dus eigenlijk tachtig keer per dag aan en af aan het doen.

Heb je wel eens geprobeerd een karabijnsluitinkje van een millimeter vast te maken bij een wild om zich heen slaande peuter die denkt dat jullie 'laten we mijn arm als een alligator ronddraaien' spelen? Het is ronduit onmogelijk. Het eindigt ermee dat je zweet, binnensmonds vloekt en het sieraad uiteindelijk maar onderin de luiertas propt, waar het permanent verstrikt raakt in een verdwaald haarelastiekje en wat oude crackertjes.

Hoe dan ook, het punt is: veiligheidsrichtlijnen maken heel duidelijk dat mini-mensjes en mini-sieraden in het echte leven gewoon geen goede combinatie zijn.

Wat ze écht willen vasthouden

Het grappige aan dure aandenkens voor baby's is dit: het boeit ze letterlijk niet. Maya kauwt nog liever op een afstandsbediening dan dat ze naar een 14-karaats gouden naamplaatje kijkt.

Als je echt iets wilt kopen om deze fase te vieren, of gewoon je shopdrang wilt bevredigen omdat je al drie dagen met een tandenkrijgend monster in huis opgesloten zit, koop dan iets dat écht nuttig is. Luister, ik ga je nu wat mentale rust besparen. Je moet gewoon de Siliconen Panda Bijtring van Bamboe kopen. Ik meen het.

Toen Leo's kiezen doorkwamen, leefde hij praktisch met precies deze panda aan zijn gezicht vastgeplakt. We hadden een nachtmerrie-vlucht naar Denver toen hij veertien maanden oud was, en hij heeft drie volle uren op dit getextureerde siliconen ding zitten kauwen in plaats van de arme man in stoel 14B bij elkaar te gillen. Dat maakt deze bijtring in ons huis min of meer heilig. Hij is volkomen veilig, er zijn geen kleine onderdelen die kunnen afbreken, je kunt hem in de vaatwasser gooien en ze kunnen hem écht gebruiken om zichzelf te kalmeren. Heel wat anders dan een breekbaar kettinkje dat je elke seconde nerveus in de gaten moet houden als ze het dragen.

Als je het sieraad koopt omdat je wilt dat ze er leuk uitziet voor foto's, dan snap ik dat. De esthetische druk is reëel. Maar eerlijk, trek haar gewoon de Romper van Biologisch Katoen aan. Dat is prima. Het is gewoon een basic kledingstuk, en het is lekker zacht. Al moet ik je wel waarschuwen dat Maya het vorige week voor elkaar kreeg om er binnen twintig minuten zoete aardappelpuree tot op haar rug op te smeren, dus het is zeker niet immuun voor de realiteit van het moederschap. Maar het ziet er oneindig veel beter en natuurlijker uit dan een grof, volwassen ogend sieraad bij een baby.

Wij zijn stiekem degenen die hun namen willen dragen

Laten we even heel eerlijk zijn tegen onszelf. Waarom willen we die naam in een piepklein stukje metaal gegraveerd hebben?

Het is niet voor hen. Ze kunnen nog niet lezen.

Het is voor óns. Wij zijn degenen die het willen dragen. Het moederschap is zoiets enorms, overweldigends en identiteitsveranderends, dat we gewoon op zoek zijn naar een fysiek anker. We willen een kleine tastbare herinnering aan hun bestaan, iets dat we kunnen aanraken als we aan het werk zijn, of wanneer we ons verstoppen in de voorraadkast om oude chocoladestukjes te eten, puur voor twee minuutjes stilte.

Ik besefte dat ik niet wilde dat Maya een babyarmbandje droeg. Ik wilde zélf een armband dragen met haar naam erop.

Maar dit trekt weer een heel ander blik met frustraties open: mijn voortdurende strijd met goedkope gouden plating. Het internet wordt absoluut overspoeld met van die 'mama'-sieradenmerken die tweehonderd euro vragen voor wat eigenlijk gewoon messing is, gedompeld in een microscopisch laagje goudstof. Je koopt het, je bent er dol op, en dan was je je handen na het verschonen van een gigantische spuitluier, en opeens is je pols groen en ziet je armband eruit als een verroeste paperclip.

Als je dan toch een sieraad met hun namen koopt, koop het dan voor jezelf en zorg ervoor dat het massief sterling zilver is of stevig 'gold-filled'. Verspil je geld niet aan fast-fashion mom-merchandise die de hoeveelheid desinfecterende handgel die wij op een dag gebruiken niet eens overleeft.

Dave had dit eerlijk gezegd al veel eerder door dan ik. Hij hoefde geen chique metaal. Hij wilde gewoon iets om te aarden. Hij kocht een goedkoop stukje paracord met een gegraveerd ringetje eraan met de initialen van de kinderen. Hij draagt het elke dag. Wanneer Leo een complete inzinking heeft omdat ik zijn geroosterde boterham in driehoekjes in plaats van vierkantjes heb gesneden, zie ik Dave subtiel het paracord om zijn pols aanraken. Het is als een tactisch aardingsmechanisme voor zijn hersenen.

Dat is waar het echt om gaat. Het is geen mode. Het is een emotionele houvast.

Laat ze gewoon baby's zijn

Er is zo'n haast om ze te voorzien van accessoires, om ze eruit te laten zien als kleine volwassenen. Maar ze zijn maar voor zo'n hartverscheurend korte tijd zo klein en zacht. We hoeven ze echt niet vol te hangen met metaal.

Als ze iets nodig hebben om aan vast te houden, geef ze dan gewoon dingen die ontworpen zijn voor hun huidige ontwikkelingsfase. Zoals de Beren Bijtring Rammelaar. Deze heeft een stevige houten ring die onmogelijk in te slikken is, maar wel hard genoeg is om fijn aan te voelen op hun pijnlijke tandvlees. Bovendien zit er een gehaakt beertje aan, dat Maya altijd agressief tegen haar eigen voorhoofd wreef als ze tegen haar slaap vocht. Kinderen zijn zo raar. Maar het is veilig, en het is voor hen bedoeld.

Als je op zoek bent naar dingen die echt bedoeld zijn voor hun handjes en mondjes, kun je altijd even rondkijken in onze bredere collectie van houten speelgoed en babygyms. Die zijn veel interessanter dan een sieraad.

Dus, Sarah-uit-het-verleden. Hou die trui lekker aan. Drink die koude koffie op. Sluit dat tabblad met die gouden sieraden. Je doet het geweldig, en Maya's polsjes zijn helemaal prima zonder iets eromheen.

Voordat we in een paar lastige vragen duiken waarvan ik weet dat je ze nog steeds hebt: als je gewoon wat echt veilige, praktische spulletjes voor de kinderen wilt bekijken, ga dan naar onze hoofdwinkel.

De rauwe realiteit van babysieraden

Zijn er armbandjes die écht veilig zijn voor baby's?

Eerlijk gezegd? Mijn kinderarts zegt resoluut nee tegen alles wat zonder toezicht wordt gedragen. Als je het alleen doet voor een culturele traditie, een religieuze ceremonie of een fotoshoot van vijf minuten waarbij je letterlijk bovenop ze staat, tuurlijk. Maar voor dagelijks gebruik? Het is gewoon wachten op verstikkings- of wurgingsgevaar. De AAP is hier vrij luid en duidelijk over. Bewaar de sieraden lekker voor jezelf.

Wat als ik nu een exemplaar van hele hoge kwaliteit koop, zodat de ketting niet kan breken?

Dan mis je helaas een beetje het punt. Als de ketting zo sterk is dat hij niet breekt onder druk, wordt het een ernstig wurgingsgevaar als hij ergens achter blijft haken, zoals een spijl van het bedje of speelgoed. En als hij ontworpen is met een veiligheidssluiting die openspringt, valt hij af en vormt hij direct een stikkingsgevaar. Het is een verlies-verliessituatie. Koop in plaats daarvan gewoon de siliconen bijtringen.

Zijn barnstenen tandjeskettingen dan anders?

Oh hemel, begin daar maar niet over. Dit is hetgene waar dokters de grootste hekel aan hebben. De hele theorie erachter is dat het barnsteen bij opwarming een soort magisch pijnverlichtend zuur op de huid afgeeft. Maar er is nul wetenschappelijk bewijs voor, en het zijn letterlijk gewoon kettinkjes gemaakt van kleine, inslikbare kraaltjes. Elke dokter die ik ooit heb gesproken, heeft me er ten strengste voor gewaarschuwd. Gebruik gewoon bijtspeeltjes of koude washandjes.

Ik wil toch nog steeds een naamarmbandje voor mezelf. Waar moet ik op letten?

Kijk, nu spreek je mijn taal. Als je een sieraad voor moeders koopt, negeer dan volledig het woord 'plated' (verguld). Je wilt 925 sterling zilver, massief 14-karaats goud (als je net de loterij hebt gewonnen), of hoogwaardig 'gold-filled'. We wassen onze handen constant. We zitten onder de verschillende lichaamsvloeistoffen. Goedkope metalen slaan binnen een week zwart uit. Investeer in iets duurzaams dat de loopgraven van het moederschap kan overleven.

Welke maat armband past een eenjarige eigenlijk?

Als je er eentje koopt voor een zwaar bewaakt fotomomentje: een standaard eenjarige heeft meestal een polsomvang van zo'n 11 tot 12,5 centimeter. Maar baby's zijn berucht om hun zachtheid en onvoorspelbare verhoudingen. Maya had polsjes als kleine bolletjes deeg, terwijl Leo vanaf dag één lang en slank was. Als je er absoluut een moet kopen als aandenken, koop dan iets met een verstelbaar kettinkje of verlengstukje, zodat je niet hoeft te gokken.