Lieve Tom: Een survivalgids voor de bizarre baby-alienfase

Beste Tom,

Je zit momenteel op de rand van een spectaculair oncomfortabel plastic matras op de kraamafdeling van het ziekenhuis, starend in een doorzichtige plastic bak met daarin twee kronkelende, paarse wezentjes bedekt met huidsmeer. Ze lijken minder op de engelachtige baby's uit de Pampers-reclames en aanzienlijk meer op iets dat in 1979 uit de borstkas van John Hurt barstte. Ze hebben buitenproportioneel grote hoofden, hun ledematen zijn opgetrokken als kippenvleugeltjes en ze maken geluiden die je alleen maar als reptielachtig kunt omschrijven. Je bent doodsbang, draait volledig op lauwe ziekenhuisthee en vraagt je serieus af of de menselijke genetica op de een of andere manier een generatie heeft overgeslagen en je een paar buitenaardse wezens heeft bezorgd.

Ik schrijf je vanuit twee jaar in de toekomst om je te vertellen dat je die lauwe thee moet laten staan en gewoon even moet ademhalen. Dit is namelijk volkomen normaal, hoewel niemand je ooit vertelt hoe bizar dat allereerste begin eigenlijk is.

Je verwachtte zacht gekoer en een onmiddellijke, diepe band. Wat je in werkelijkheid hebt gekregen, is een biologische gijzeling waarbij je ontvoerders uitsluitend communiceren via gekrijs en van je eisen dat je elke drie uur een substantie die verdacht veel op teer lijkt van hun minuscule billetjes veegt.

De bizarre biologie van het vierde trimester

Onze kraamverzorgster, Brenda – een vrouw met de angstaanjagende, no-nonsense competentie van een doorgewinterde explosievenruimer – kwam op dag vier langs en betrapte me terwijl ik wanhopig probeerde te voorkomen dat de tweeling zichzelf ritmisch in hun eigen gezicht sloeg. Ik was ervan overtuigd dat ze een zeldzame neurologische aandoening hadden. Brenda lachte alleen maar, dronk onze laatste druppel havermelk op en legde vaagjes het concept van het vierde trimester uit.

Blijkbaar zijn menselijke nakomelingen de meest hulpeloze pasgeborenen in het dierenrijk, en is hun zenuwstelsel eigenlijk gewoon een ongelooflijk trage inbelmodem die wanhopig verbinding probeert te maken met de buitenwereld. Ze hebben negen maanden doorgebracht in een hete, krappe, enorm lawaaiige vloeibare omgeving, en de plotselinge uitbreiding van de ruimte is doodeng voor ze. Die schokkerige, maaiende beweging waarbij ze ineens hun armen wijd gooien alsof ze van grote hoogte vallen? Brenda vertelde me dat dit de Moro-reflex heet, wat gewoon een chique medische term is voor 'jezelf wakker laten schrikken net op het moment dat je uitgeputte vader eindelijk gaat zitten om een koude boterham te eten'.

De enige verdediging tegen die schrikreflex – zo leerde ik uiteindelijk door schade en schande, en een gênante hoeveelheid tranen (die van mij, niet die van hen) – is ze zo strak inbakeren dat ze lijken op burrito's van biologisch katoen. Dit creëert een fysieke grens die de baarmoeder nabootst en voorkomt dat ze zichzelf per ongeluk een blauw oog slaan.

Een serieuze waarschuwing over internetzoekopdrachten om 3 uur 's nachts

Laat me je een heel specifiek, uiterst dringend advies geven om deze periode door te komen. Als je om 03:14 uur 's nachts in het donker zit en probeert uit te vinden waarom je kleine marsmannetjes een punthoofd of rare uitslag hebben, zul je naar Google grijpen. Je moet fenomenaal voorzichtig zijn met je zoektermen, want het internet is een duistere, verknipte plek die maling heeft aan jouw onschuldige ouderlijke paniek.

Als het bijvoorbeeld weer bijna carnaval of Halloween is en je bedenkt dat het hilarisch zou zijn om ze als kleine buitenaardse wezentjes te verkleden, ga je misschien op zoek naar grappige pakjes in een extra-extra-extra kleine maat. Typ onder geen beding baby alien xxx in je zoekbalk. Je oververmoeide brein denkt misschien dat je een kledingmaat specificeert, maar de internetalgoritmes zullen het daar agressief mee oneens zijn, en je zult dingen zien die permanent in je netvlies gebrand staan. Ga er evengoed niet van uit dat baby alien porn gewoon een hippe internetslang is voor een esthetisch verantwoorde inrichting van de babykamer (je kent het wel, in dezelfde onschuldige stijl als 'food porn' of 'cabin porn' op Instagram). Dat is het namelijk absoluut, onherroepelijk niet, en je zult het de volgende ochtend knap lastig krijgen om je browsergeschiedenis aan je vrouw uit te leggen.

En wanneer de lokale vaders in je WhatsApp-groepje beginnen te roddelen over een baby alien leaked-schandaal, klik dan niet op de link in de veronderstelling dat het topgeheime UFO-beelden van Area 51 zijn die op de een of andere manier op X (voorheen Twitter) zijn beland. Het is steevast gewoon een virale TikTok-video van een catastrofale, tot-in-de-nek-gereikte spuitluier die iemands beige Bugaboo-kinderwagen volledig heeft verpest. Ik zal niet eens proberen uit te leggen waarom je zwager je op een gegeven moment een linkje stuurt naar een baby alien fan bus (het is een bizarre cross-over van speelgoedvoertuigen die echt nergens op slaat), maar klik gewoon op niets dat ook maar enigszins verdacht klinkt. Houd het bij Thuisarts.nl en de NPO Zappelin-app. Geloof me, je geestelijke gezondheid hangt al aan een zijden draadje; je hoeft niet naast je slaapgebrek ook nog eens de strijd aan te gaan met het dark web.

De nieuwste aanwinsten van het moederschip aankleden

Zodra je accepteert dat je samenwoont met twee onvoorspelbare wezens die snel schrikken, draait je hele bestaan om het beheersen van hun zintuiglijke prikkels. Je koopt white noise-apparaten die klinken als een stationair draaiende straalmotor in je woonkamer (omdat totale stilte ze juist doodsbang maakt). Maar de grootste game-changer is wat je ze aantrekt.

Ik weet dat je nu kijkt naar die piepkleine, stugge spijkerbroekjes die we van iemand hebben gekregen en denkt dat ze er schattig uitzien. Gooi ze weg. De meiden zullen ze verafschuwen. Het enige dat ons door die eerste maanden heen hielp, was het Mouwloze Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ze hier letterlijk in woonden. Toen hun huid door die rare vervellingsfase ging (nog zo'n gruwelijk iets waar niemand je voor waarschuwt — ze vervellen als kleine slangetjes gedurende de eerste twee weken), kregen ze van synthetische stoffen enorme, rode uitslag. Het biologische katoen was onze redding. Het rekt ver genoeg mee om het feit te ondervangen dat je ze naar beneden over hun lichaam moet uittrekken wanneer er onvermijdelijke luierrampen plaatsvinden (want een besmeurde kraag over het hoofdje van een pasgeboren baby trekken is een fout die je maar één keer maakt). Het werd ons uniform.

Als je op dit moment probeert uit te vinden hoe je jouw eigen kleine levensvormen kunt aankleden zonder een inzinking te veroorzaken, raad ik je ten zeerste aan om de biologische babykleding van Kianao te bekijken, voordat je geld verspilt aan dingen die er leuk uitzien maar aanvoelen als schuurpapier.

Uiteindelijk maken ze contact met de aarde

Rond de drie of vier maanden begint de buitenaardse mist op te trekken. Ze stoppen met wezenloos voor zich uit staren en beginnen daadwerkelijk op objecten te focussen. Dit is het moment waarop je in paniek raakt en een miljoen speeltjes koopt in de hoop hun zich snel ontwikkelende hersentjes te stimuleren.

Wij kochten de Houten Babygym, wat oprecht een mooi ding is om naar te kijken en die geen agressieve elektronische circusmuziek afspeelt waar je linkeroog van gaat trekken. Ze vonden het leuk om tegen de kleine houten olifant te tikken, hoewel ze er meestal gewoon onder lagen terwijl ze probeerden te begrijpen hoe hun eigen handen werkten. Later, toen de tandjes doorkwamen en de hoeveelheid kwijl bijbelse proporties aannam, gooiden we de Panda Siliconen Bijtring hun kant op. Die is prima: het is een stukje siliconen in de vorm van een panda waar ze wekenlang agressief op kauwden en dat ze vervolgens razendsnel kwijtraakten achter de kussens van de bank.

De gekkigheid omarmen met peuters

En hier komt de plottwist, Tom. Precies op het moment dat ze op echte mensenkinderen beginnen te lijken en ze die pasgeboren gekkigheid verliezen, worden ze twee jaar oud. En dan moet je dat hele buitenaardse wezen-narratief wéér uit de kast trekken, maar dit keer als psychologische overlevingstactiek.

Tweelingpeuters van twee jaar oud zijn in wezen hoogsensitieve, diep irrationele wezens die weigeren zich te houden aan fundamentele aardse natuurkunde of maatschappelijke normen. Als een van hen besluit dat broccoli vergif is en zichzelf in een plas van haar eigen tranen op de keukenvloer werpt, gaat logica je niet redden. Je kunt een peuter nu eenmaal geen voedingswetenschap uitleggen.

In plaats daarvan moet je de broccoli rebranden als "alien-bomen uit het Zwarte Woud". Opeens eten ze geen groenten meer; het zijn reusachtige monsters die een kleine groene planeet veroveren. Water wordt stellig geweigerd, maar "maansap" wordt enthousiast achterover geslagen uit een tuitbeker. Als we door de winkelstraat lopen en ze de weg op willen rennen, roep ik niet over verkeersveiligheid. Ik fluister dat we ruimteverkenners zijn die elkaars hand moeten vasthouden zodat we niet wegzweven in de antizwaartekrachtzone, en dat we op moeten gaan in de aardbewoners door in een rechte lijn te lopen.

Het is uitputtend, een tikkeltje gestoord, en het vereist dat je alle overgebleven waardigheid overboord gooit. Maar het werkt. De hele reis is eigenlijk gewoon leren accepteren dat jij niet langer de baas bent over het moederschip. Jij bent slechts het onderhoudspersoneel, dat wanhopig de systemen draaiende probeert te houden terwijl de kleine kapiteins tegen je schreeuwen in een taal die je maar half begrijpt.

Hou vol. Over een jaar of twee zal een van hen je een half opgegeten stukje toast overhandigen, je op je schouder kloppen en "Papa" zeggen, en dan besef je dat je deze invasie voor geen goud zou willen missen.

Klaar om je nederlaag toe te geven en je eigen moederschip te bevoorraden? Bekijk de volledige Kianao-shop voor spullen die eerlijk waar het contact met de vijand overleven.

Vragen die ik om 3 uur 's nachts in paniek heb gegoogeld (En de antwoorden)

Hoe lang blijven ze er zo bizar uitzien?
Eerlijk gezegd verdwijnt dat punthoofd in een paar dagen (het komt gewoon doordat ze door het geboortekanaal zijn geperst, wat gruwelijk klinkt maar volkomen normaal is). Die opgetrokken ledematen en constante, schokkerige bewegingen beginnen rond de drie of vier maanden te verdwijnen, zodra hun zenuwstelsel eindelijk is opgestart en ze ontdekken dat zwaartekracht bestaat.

Waarom maken ze zichzelf constant wakker door in de lucht te slaan?
Dat is de Moro-reflex in actie. Hun brein hapert eigenlijk gewoon en denkt dat ze vallen, dus ze gooien hun armen wijd om zichzelf op te vangen, slaan zichzelf in het gezicht en worden dan gillend wakker. Inbakeren is letterlijk de enige manier om dat te stoppen, totdat ze over die reflex heen groeien.

Zijn die rompertjes van biologisch katoen het extra geld echt waard?
Ja, vooral omdat de huid van een pasgeborene ongelooflijk vreemd is en de neiging heeft om te gaan vervellen. Bovendien krijgen ze vaak baby-acne en willekeurige uitslag waar je flink van in paniek raakt. Het biologische katoen ademt beter dan die goedkope synthetische multipacks die we in de supermarkt hadden gekocht, wat betekent dat de tweeling minder zweette en minder vaak met een klam gevoel wakker werd.

Mag ik gewoon voor altijd doen alsof we in een ruimteschip zitten?
Als het ervoor zorgt dat je peuter zijn schoenen aantrekt zonder een vijfenveertig minuten durende onderhandeling vol tranen, omkoping en het dreigement om Peppa Big te verbieden, mag je best net doen alsof je op de Starship Enterprise zit totdat ze uit huis gaan om te studeren. Alles wat helpt.

Hoe baker je ze serieus in zonder dat ze uitbreken?
Op pagina 47 van het opvoedboek dat we hadden gekocht, staat dat je ze zachtjes als origami moet opvouwen terwijl je een zacht slaapliedje zingt. Dat vond ik ten diepste nutteloos om 4 uur 's nachts met een wild om zich heen slaande, woeste baby. De truc is om het strak rond de armen te houden, maar losjes rond de heupen (zodat je hun gewrichtsontwikkeling niet verstoort). Als ze constant de Houdini blijven uithangen, geef dan die hydrofieldoeken op en koop gewoon een inbakerslaapzak met rits. Waardigheid is overschat; gemak is alles.