Waarom je pasgeboren baby klinkt als een onrustig boerderijdier

Het is drie uur 's nachts en je hangt over de wieg met de zaklamp van je telefoon half bedekt door je duim. Je doet dit omdat het piepkleine mensje dat je op de wereld hebt gezet geluiden maakt die thuishoren op een boerderij. Het klinkt als een mix van een wild biggetje, een roestig deurscharnier en een oude man die zijn keel schraapt.

Stop met het porren van de baby, doe die felle lampen niet aan en pak hem niet in blinde paniek op. Ik deed precies dat bij mijn eerste. Ik was er heilig van overtuigd dat hij stikte in zijn eigen spuug. Ik pakte hem op, hij werd klaarwakker en het kostte me twee uur ijsberen in de donkere gang om hem weer in slaap te krijgen. De grap is dat hij eigenlijk diep in slaap was terwijl hij die vreselijke geluiden maakte.

In het ziekenhuis kon ik naar een pasgeborene kijken en meteen weten of de ademhaling goed was. Die klinische afstandelijkheid maakt het makkelijk. Maar als het je eigen kind is, in je eigen huis, en je functioneert op veertig minuten onderbroken slaap, verdwijnt al die medische kennis als sneeuw voor de zon. Je bent dan gewoon de zoveelste doodsbange ouder die naar een wiegje staart en zich afvraagt of die kreunende baby in zijn slaap een medisch noodgeval is, of gewoon in een rare fase zit.

De biologie van het nachtelijke biggetje

Luister. Je neemt ze mee naar huis in de veronderstelling dat ze vredig en stil zullen slapen, maar niemand waarschuwt je voor het enorme volume van een slapende pasgeborene. Het gewriemel, het gepiep, het eindeloze geperst.

Op de kinderafdeling maakten we weleens het grapje dat pasgeborenen eigenlijk gewoon spijsverteringskanalen zijn die proberen te leren hoe ze zware machines moeten bedienen. Mijn kinderarts vertelde me dat ze letterlijk nog niet weten welke spieren ze moeten gebruiken om een windje te laten. De medische term is infantiele dyschezie. Volwassenen laten zonder na te denken een windje. Pasgeborenen persen met hun middenrif, vergeten compleet hun bekkenbodem te ontspannen en persen tot hun gezicht de kleur van een aubergine krijgt. Ze kreunen omdat hun 'leidingwerk' in de war is. Het ziet er pijnlijk uit, maar meestal zijn ze gewoon gefrustreerd.

Dan is er nog het neus-probleem. Baby's ademen de eerste paar maanden uitsluitend door hun neus. Hun neusgangen hebben het formaat van cocktailrietjes. Eén microscopisch schilfertje opgedroogde melk of een verdwaald pluisje erin, en plotseling klinkt je baby als een kapotte accordeon.

Daarnaast brengen ze bijna de helft van de nacht door in de REM-slaap. We denken dat de REM-slaap belangrijk is voor de ontwikkeling van de hersenen en het verwerken van de dag, maar eerlijk gezegd is neurologie vooral heel hoogopgeleid gokwerk. Tijdens deze fase stuiptrekken ze, fladderen hun oogleden, jengelen ze en kreunen ze. Het is een biologische chaos.

Gooi die babyfoon met camera uit het raam

Ik moet het even hebben over babyfoons. We hebben met z'n allen besloten dat moderne ouders behoefte hebben aan haarscherpe videobeelden met versterkt geluid en zuurstofmetende sokjes die data naar onze telefoons sturen. Het is een ramp voor je mentale gezondheid.

Wanneer je het gekreun van een baby versterkt via een luidspreker die op je nachtkastje direct naast je oor staat, word je elke vier minuten wakker. Je lichaam reageert op elk piepje met een stoot cortisol. Je kunt niet slapen als je brein denkt dat je de nachtwacht hebt in een brandweerkazerne. Mijn man kan door een instortend gebouw heen slapen, maar één enkel babygeluidje uit de babyfoon liet mij rechtop in bed zitten met een bonzend hart.

Zet het volume van de babyfoon op de laagste stand waarbij je nog steeds een echte, aanhoudende huilbui kunt horen. Een echte noodkreet maakt je heus wel wakker. De willekeurige kreuntjes en snufjes niet. Wij kochten een simpele white noise machine en zetten die op de stand van een zware ventilator. Het overstemde de kleine piepjes, maar liet het echte geschreeuw er doorheen.

Gripe water en druppels tegen darmkrampjes zijn in de meeste gevallen gewoon duur placebowater.

Overlevingstactieken voor in de donkere uurtjes

Wat ik vooral door schade en schande heb geleerd, is dat het oppakken van je baby als hij kreunt, de slaapcyclus alleen maar verstoort. Je moet ze een beetje laten spartelen. Ze slapen. Laat ze slapen.

Ze hebben de ruimte nodig om hun knietjes naar de borst te kunnen trekken, zonder verstrikt te raken in goedkoop polyester. Ik ben op een gekke manier gehecht geraakt aan de Bamboe Babydeken in Blauwe Bloemenprint. Mijn schoonmoeder kocht het voor ons, en ik was heilig van plan het te haten, omdat ik uit principe een hekel heb aan bloemenprints. Ik heb het liefst alles simpel grijs. Maar het reguleert de temperatuur fantastisch. Toen mijn peuter nog in zijn zware pasgeboren-kreun-fase zat, zweette hij normaal katoen in tien minuten kletsnat van alle fysieke inspanningen om een windje te laten.

Bamboe ademt echt. Hij kon zijn gymnastiekoefeningen om 4 uur 's ochtends doen zonder klam en woedend wakker te worden. Het is ongelooflijk zacht, en de stof is prima bestand tegen de wasmachine; wat eigenlijk het enige is waar ik om geef als ik bij het krieken van de dag de was sta te doen.

We hadden ook de Deken van Biologisch Katoen met IJsberen over de schommelstoel hangen voor de nachtvoedingen. Het is een prima deken. Het dubbellaagse katoen is warm en de beertjes zijn schattig, maar hij is wat zwaarder, dus ik gebruikte hem vooral voor over mijn eigen knieën terwijl ik in het donker zat te wachten tot hij een boertje liet.

Soms gaat dat gekreun later over in ongemak door doorkomende tandjes. Ik bewaarde de Bijtring Rammelaar Beer altijd op de commode in de babykamer. Hij doet wat hij moet doen. Het gehaakte katoen is zacht en de houten ring is fijn om 's nachts het tandvlees te masseren, maar hij tovert je baby niet op magische wijze terug in slaap. Het geeft je gewoon drie minuutjes afleiding terwijl jij een flesje klaarmaakt of het speentje zoekt dat onder het bed is gerold.

Als je de tropenjaren met een pasgeborene probeert te overleven, kan het bekijken van een collectie babydekens je misschien even afleiden van je slaapgebrek.

Triage-regels voor in het holst van de nacht

Meestal is het geluid gewoon de biologie die zijn gang gaat. Maar mijn brein is permanent afgesteld op triage in het ziekenhuis, dus ik moet je vertellen wanneer je je wél zorgen moet maken. Op de spoedeisende hulp categoriseren we patiënten. Thuis categoriseer ik de geluiden van mijn kind. Niveau één is een snuifje. Niveau drie is het volle wilde biggetje.

Als de huid rond hun mond of borstkas blauw kleurt, of als ze vijftien seconden stoppen met ademen, is dat een probleem. Als hun borstkas zich bij elke ademhaling scherp intrekt onder hun ribben of sleutelbeen, noemen we dat intrekkingen. Het ziet eruit als een omgekeerde hik waarbij de huid diep in de ribben wordt gezogen. Dat is ademnood. Stap in de auto en ga naar de spoedeisende hulp.

Ritmisch kreunen is een andere red flag. Normaal gekreun is willekeurig. Het gebeurt even, ze pauzeren, ze piepen wat, ze slapen. Maar kreunen bij élke uitademing, als een metronoom, is een klassiek teken van ziektes als het RS-virus of een longontsteking. Als ze klinken als een ritmisch machientje vol ellende, bel dan direct de huisarts.

Er is ook zo'n leuk klein aspect van het babyleven dat we 'periodiek ademhalen' noemen. Ze halen snelle, oppervlakkige ademhalingen als een hijgende hond, pauzeren hun ademhaling vervolgens een angstaanjagende acht seconden lang en happen daarna theatraal naar adem. Ik heb dit in het ziekenhuis wel duizend keer gezien en nog steeds stond mijn hart stil toen mijn eigen kind het deed. Dit hoort zogenaamd bij een normaal onrijp zenuwstelsel. Je zit gewoon in het donker te wachten op die enorme ademteug.

Als ze te apathisch zijn om wakker te worden voor een voeding, maken we ons zorgen. Verder doen ze, geloof me, gewoon wat baby's doen.

Dagelijkse gewoontes die de nachtrust verpesten

Luister. Wat je om twee uur 's middags doet, heeft directe invloed op hoeveel ze om twee uur 's nachts klinken als een roestige kettingzaag.

We zijn echt dramatisch slecht in het laten boeren van baby's. We kloppen twee keer op hun rug, horen een klein geluidje en gaan ervan uit dat het klaar is. Maar al die opgesloten lucht reist gewoon naar beneden, de darmen in, en verandert in nachtelijk gekreun. Mijn kinderarts zei dat ik hem na élke voeding twintig minuten rechtop moest houden. Het is tergend saai. Je zit daar maar een beetje naar de muur te staren met de geur van zure melk om je heen, terwijl de rest van je leven even instort. Maar het vermindert darmkrampjes wel drastisch.

Buikmassages en 'fietsen' met de beentjes zouden ook helpen. Je legt ze op de speelmat en fietst met hun kleine beentjes richting hun buikje om de lucht eruit te duwen. Soms resulteert dat in een enorme luier-explosie die een perfect schattige outfit verpest. Ik beschouw dat eerlijk gezegd als een overwinning. Liever eruit op de speelmat dan middernacht vastzitten in hun buik.

Maak ook dat neusje schoon. Haal wat zoutoplossing neusdruppels voor baby's en een simpele neusjeszuiger. Druppel de zoutoplossing erin, wacht een minuutje en zuig het snot eruit vlak voor bedtijd. Ze zullen gillen alsof je een ledemaat amputeert. Het voelt als een complete vertrouwensbreuk. Maar het vrijmaken van die microscopische luchtwegen halveert het gefluit en gesnuif.

Als je zachtere laagjes zoekt om ze door hun eigen spijsverteringsdrama heen te laten slapen, bekijk dan de duurzame slaapkleding van Kianao. Ga daarna wat water drinken en probeer je ogen dicht te doen.

Vragen die je jezelf waarschijnlijk om 4 uur 's ochtends stelt

Hoelang duurt deze luidruchtige slaapfase?

Meestal totdat ze drie of vier maanden oud zijn. Hun spijsverteringskanaal snapt uiteindelijk wel hoe je een windje moet laten zonder dat het een full-body workout wordt. Mijn zoon stopte er rond de twaalf weken mee, wat toevallig precies het moment was waarop mijn haar begon uit te vallen. Je ruilt gewoon het ene probleem in voor het andere.

Moet ik ze wakker maken voor een boertje als ze kreunen?

Absoluut niet. Maak een slapende baby nooit wakker alleen maar omdat hij klinkt als een wild zwijn. Als ze slapen, laat ze dan slapen. Ze worden vanzelf wel wakker als de krampjes echt te pijnlijk worden. Anders verpest je gewoon de nachtrust voor iedereen.

Is het normaal dat ze kreunen tijdens het poepen in hun slaap?

Ja hoor, voor een pasgeborene vergt poepen ongelooflijk veel spierfocus. Ze doen het in hun slaap omdat ze in het begin van hun leven bijna alleen maar slapen. Verschoon die luier gewoon stilletjes in het donker, als een ware ninja, en bid dat ze niet helemáál wakker worden.

Helpt het om het matras te verhogen tegen het geluid?

Volgens de richtlijnen voor veilig slapen mogen we niets meer onder het matras leggen. Wigkussens vormen een enorm verstikkingsgevaar. Houd ze gewoon een tijdje rechtop na een voeding en leg ze plat in de wieg. De zwaartekracht doet uiteindelijk de rest.

Waarom klinkt mijn baby elke nacht zo verstopt?

Omdat hun neusje superklein is en de lucht in huis droog is. Wij hadden een luchtbevochtiger met koele nevel in de hoek van de kamer staan. Hierdoor voelt de babykamer weliswaar aan als een tropisch terrarium, maar het voorkomt dat hun neusgangen veranderen in korstige kleine tunneltjes. Vergeet alleen niet de luchtbevochtiger schoon te maken om schimmel te voorkomen.