Waarom het Ashanti-babydrama mijn diepste nachtelijke moederwoede aanwakkerde

De allergrootste leugen die we zwangere vrouwen vertellen gaat niet over de ring of fire tijdens de bevalling, en ook niet over hoe borstvoeding zogenaamd "natuurlijk" hoort te voelen. Het is die bizarre, cultureel geaccepteerde mythe dat mannen simpelweg de biologische capaciteit missen om een baby om drie uur 's nachts te horen huilen. Het is absolute onzin. Het kan me niet schelen wat ze zeggen.

Ik werd direct teruggeslingerd naar 2017 toen het nieuws uitkwam over de nieuwste beroemde baby ter wereld, het zoontje van Nelly en Ashanti. Ik zat in mijn keuken, in exact dezelfde grijze joggingbroek die ik al sinds het Obama-tijdperk bezit, en dronk een kop koffie die twee uur daarvoor al koud was geworden, toen ik de virale interviewquotes las. Mijn oog begon letterlijk te trillen.

Voor het geval je het gemist hebt omdat je druk bezig was met het wegschrapen van opgedroogde havermout van je keukenkastjes: Nelly ging enorm viraal omdat hij er eigenlijk over opschepte dat hij geen "nachtdiensten" draait. Hij beweerde dat hij niet wakker wordt omdat hij het gewoon "niet hoort," en stelde onomwonden dat hij zijn partner de wereld zou geven, maar dat hij "gewoon echt geen luiers gaat verschonen."

Oh mijn god. Nee. Gewoon nee.

Het magische fenomeen van papa-doofheid

Mijn man, Dan, probeerde dit precies één keer toen onze oudste, Leo, een pasgeboren baby was. Het was misschien 2 uur 's nachts. De ventilator draaide, ik droeg een voedingstopje dat lichtjes rook naar zure melk en wanhoop, en Leo krijste hard genoeg om glas te doen barsten. En Dan? Dan lag te snurken. Als een kapotte kettingzaag. Ik schopte hem letterlijk onder het dekbed, waarna hij mompelde: "Ik hoorde hem niet, jij bent er gewoon beter op afgestemd."

Ik vroeg daar ter plekke in het donker nog net geen scheiding aan.

Het ding is: je kunt je niet zomaar onttrekken aan de vieze, uitputtende kanten van het prille ouderschap. Wanneer vaders – of eigenlijk elke niet-barende partner – besluiten dat hun slaap op de een of andere manier heiliger is, of dat poep vegen beneden hun stand is, degraderen ze zichzelf onmiddellijk tot "assistent-ouder." Je krijgt die diepe, fundamentele band simpelweg niet als je het zware werk in de loopgraven weigert te doen. Echt niet.

Ik herinner me nog dat ik op dat krakerige papier in de dokterspraktijk zat toen Leo een week of zes was. Ik zat alleen maar onbedaarlijk te snikken. Dr. Aris — die trouwens een heilige is — gaf me een ruwe tissue en ik ben er vrij zeker van dat ze me vertelde dat slaapgebrek bij moeders niet zomaar een ongemak is, maar een enorme, primaire trigger voor postpartum angst en depressie. Blijkbaar is de medische consensus dat ernstig slaaptekort letterlijk je stresssysteem herbedraadt of zoiets? Geen idee, ik hallucineerde van uitputting, maar het punt is: je partner die heerlijk ligt te slapen terwijl jij langzaam gek wordt, is een reëel gezondheidsrisico. Punt uit.

Dit is hoe een daadwerkelijke verdeling van de nachtdiensten eruitziet, althans volgens de uiterst agressieve, met tranen doordrenkte onderhandelingen die Dan en ik uiteindelijk in onze keuken hebben gevoerd:

• Het "Ik heb geen melk, maar wel handen" protocol: Als ik wakker ben en actief een klein mensje in leven houd met mijn lichaam, is hij wakker om achteraf het boertje te doen en de baby te kalmeren. Je mag je ogen niet sluiten terwijl ik aan het werk ben.
• Luiers verschonen is niet onderhandelbaar: Baby's poepen. Vaak. Dat is een biologische realiteit. Als je iemand letterlijk de wereld hebt beloofd, dan kun je vast wel uitvogelen hoe een babydoekje werkt zonder te zeuren.
• De fantoomhuil-controle: Als ik in blinde paniek rechtop schiet omdat mijn oververmoeide brein dacht een huiltje te horen dat er niet was, moet hij fysiek de babyfoon gaan checken zodat mijn zenuwstelsel weer tot rust kan komen.

Pasgeborenen behandelen als een Build-A-Bear is een beginnersfout

Het andere dat me hardop deed lachen over die hele stroom van celebrity babynieuws, was de opmerking over de "Build-A-Bear" fase. Blijkbaar wordt er in hun landhuis gewoon voor de lol drie keer per dag van outfit gewisseld, zelfs als ze niet eens de deur uitgaan.

Luister, ik snap het best. Ik deed dit ook bij Leo. Ik had al die bijpassende setjes, kleine slofjes, piepkleine spijkerjasjes die stug en onmogelijk aan te trekken waren. Tegen de tijd dat Maya drie jaar later kwam, leefde ze soms wel 48 uur lang in precies hetzelfde, met vlekken bedekte kruippakje. Als een outfit een gebruiksaanwijzing nodig heeft, hoort hij in de prullenbak.

Want de realiteit met baby's is spuitluiers. Explosieve, tot-aan-de-nek, hoe-is-dat-ooit-daar-terechtgekomen spuitluiers.

Mijn absolute redder in nood tijdens Maya's explosieve fase was het Baby Rompertje van Biologisch Katoen. Ik weet nog heel goed dat ik op een parkeerplaats van een restaurant stond toen Maya vier maanden oud was, en ik hoorde dát geluid. Je kent het wel. Het klonk alsof er een natte spons tegen de muur werd gegooid. Ik haalde haar uit het autostoeltje en het zat óveral. Maar dit rompertje heeft van die geniale envelophalsjes. Weet je waarom die bestaan? Zodat je het hele kledingstuk OMLAAG over het lichaam van de baby kunt trekken, in plaats van een met poep bedekte kraag over hun gezicht te moeten slepen.

Het heeft me letterlijk behoed voor het feit dat ik mijn kind met de tuinslang moest afspuiten voor de deuren van een restaurantketen. Bovendien blijft het biologische katoen écht mooi in de was, wat van levensbelang is omdat je het zo'n vier keer per week op het kookwasprogramma gooit. Het is zacht, het is rekbaar en het overleeft alles. Koop er gewoon drie in het grijs en je bent klaar.

Aan de andere kant, rond dezelfde tijd, kwam Dan thuis met de Panda Bijtring van Siliconen. En eerlijk is eerlijk... hij is prima. Hij is helemaal prima. De siliconen zijn voedselveilig, hij kan makkelijk in de vaatwasser en de bamboetextuur is schattig. Maar als ik keihard mag zijn? Maya heeft 'm misschien een week gebruikt voordat ze besloot dat agressief kauwen op mijn échte autosleutels veel beter was. Het is een prima ding om onderin je luiertas te bewaren voor noodgevallen, maar het was niet het magische wondermiddel waarop Dan had gehoopt. Baby's zijn nou eenmaal vreemd wat dat betreft.

(Trouwens, als je momenteel verdrinkt in de newborn-fase en gewoon spullen nodig hebt die wél werken, dan is kijken naar de biologische kledinglijn van Kianao een slimme zet. Het is allemaal superpraktisch en zorgt er niet voor dat je om 3 uur 's nachts wilt gillen).

De échte realiteit van postpartum herstel

Maar eerlijk is eerlijk. Het was oprecht verfrissend om te zien hoe een celebrity vier weken na de bevalling vol trots een foto plaatste in zo'n Frida Mom herstelbroekje waarin ze haar buik liet zien.

Het kan me echt niet schelen hoe snel jouw favoriete Instagram-influencer haar blokjesbuik weer terug had; de giftige 'snap-back' cultuur is een totale leugen en we zouden eigenlijk allemaal in netbroekjes moeten leven en op onze banken moeten lekken voor een minimum van twaalf weken.

Hoe dan ook, het hele vierde trimester is gewoon één grote waas van bloeden, huilen en proberen uit te vogelen hoe je de baby langer dan dertig seconden kunt wegleggen zodat je kunt plassen.

Koffiepauze-afleidingen

Wat me bij mijn laatste overlevingsstrategie brengt. Je hebt een plek nodig om de baby neer te leggen die niet jouw armen is. Toen Maya zo'n drie maanden oud was, echt haar ogen begon open te doen en interesse kreeg in de wereld, was de Houten Regenboog Babygym mijn beste vriend.

Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit stuk hout me mijn verstand heeft teruggegeven. Ik legde haar op een kleedje onder dit ding, en ze mepte dan wel twintig volle minuten lang driftig tegen dat houten olifantje aan. Het is geen plastic, het geeft geen licht en het speelt geen irritante elektronische deuntjes af die in je hoofd blijven hangen totdat je wilt huilen, en het ziet er niet uit alsof er een circus is ontploft in je woonkamer. Het is gewoon simpele, zintuiglijke afleiding. Ik gebruikte die twintig minuten elke ochtend om mijn koffie te drinken terwijl die nog écht warm was. Dát is hoe self-care er serieus uitziet in het prille moederschap.

Dus tja. Beroemdheden gaan altijd vreemde dingen roepen over het ouderschap, en miljonair-vaders slaan de luierverschoning misschien over. Maar hier beneden in de loopgraven? Hier hebben we partners nodig die wél wakker worden, kleding die je omlaag over de schouders kunt trekken, en speelgoed dat ons twintig minuten rust koopt.

Pak een kop koffie, stel grenzen in met je partner over de nachtdienst, en neem een kijkje in de collectie van Kianao om spullen in te slaan die je écht gaan helpen overleven.

Rommelige, Eerlijke FAQ's Over Het Overleven Van De Newborn-Fase

Is het normaal om woest te zijn op mijn partner omdat hij of zij doorslaapt als de baby huilt?
Oh mijn god, ja. Het is het normaalste ding ter wereld. Je hormonen gieren alle kanten op, je lichaam herstelt van een enorm trauma en je functioneert op marteling door slaaptekort. Als je de ander dan vredig ziet slapen, is die woede compleet terecht. Je moet het er wel overdag over hebben, want schreeuwen om 3 uur 's nachts maakt de baby alleen maar meer wakker.

Moet ik mijn baby echt elke keer omkleden als hij of zij spuugt?
Absoluut niet. Als ik mijn kinderen had omgekleed elke keer dat ze spuugden, zou ik 14 keer per dag de was hebben gedaan. Tenzij het zeiknat tegen hun huid plakt of het agressief naar oude kaas ruikt: dep het gewoon even droog met een spuugdoekje en ga door met je leven. Ze overleven het wel.

Hoeveel biologische rompertjes moet ik nou serieus kopen?
Vergeet die lijsten met capsule-garderobes waarop staat dat je veertien verschillende outfits nodig hebt. Koop zes écht goede, rekbare, wasbare rompertjes. Uiteindelijk rouleer je toch tussen je drie favorieten omdat je al snel ontdekt welke je in het donker het makkelijkst dichtkrijgt. Maak het niet moeilijker dan het is.

Hoe lang duurt die hele "netbroekjes en bloeden" fase nou eigenlijk?
Iedereen vertelde me dat het zou zijn als een normale menstruatie voor een paar dagen. Ze logen. Ik bloedde zeker vier volle weken bij Leo, en bijna zes weken bij Maya. Koop meer kraamverband dan je denkt nodig te hebben, en laat niemand je onder druk zetten om 'echte' broeken te dragen totdat je er helemaal klaar voor bent. Joggingbroeken zijn vanaf nu je uniform.