Wat een tiener-pophit mij leerde over opvoeden

"Alexa, volume tien!" Dat waren de woorden die mijn rustige dinsdagochtend compleet verstoorden, terwijl ik tot mijn ellebogen in een wasmand vol met hard geworden peutersokken zat. Mijn oudste zoon, Hunter, die momenteel fungeert als mijn dagelijkse levende waarschuwing voor waarom je een vierjarige niet moet leren hoe slimme speakers werken, had net ontdekt hoe hij specifieke liedjes kon aanvragen. Ineens trilde mijn woonkamer van de agressief vrolijke klanken van tienerpop uit de late jaren 2000. Ik zal maar eerlijk zijn: de plotselinge knal van een tiener die op maximaal volume "baby, baby, baby, ohhhh" zingt, nog voordat ik mijn tweede kop koffie op heb, is genoeg om een plattelandsmoeder uit Texas met vervroegd pensioen te sturen.

Mijn oma, die door mijn kinderen liefkozend G Baby wordt genoemd, zat aan mijn keukentafel me te helpen met het inpakken van bestellingen voor mijn Etsy-shop. Ze liet nog net geen rol noppenfolie vallen en staarde naar het plafond alsof de lucht naar beneden kwam. We belandden daar ter plekke, over de inpaktape heen, in een hele discussie om te raden hoe oud die Justin Bieber-jongen eigenlijk was toen hij dat hitnummer opnam. Ik was er heilig van overtuigd dat hij hooguit twaalf was, vooral omdat hij eruitzag als een kind dat zijn moeder nog om een ritje naar het winkelcentrum zou moeten vragen in plaats van de wereld rond te touren. G Baby hield vol dat hij ouder moest zijn, afgaande op hoe hij het podium bespeelde.

Uiteindelijk werd ik zo geërgerd dat ik het opzocht op mijn telefoon, terwijl ik ondertussen de slimme speaker van Hunter in beslag nam. Wat bleek? Hij was vijftien jaar oud. Hij nam het eind 2009 op en het kwam een paar weken voor zijn zestiende verjaardag uit. Dat kleine weetje bracht mijn ochtend eerlijk gezegd compleet in de war, want het zorgde ervoor dat ik begon te piekeren over hoe snel die kinderen opgroeien en wat het eigenlijk betekent om een beetje muzikale interesse te stimuleren zonder daarbij helemaal gek te worden.

Toen ik me realiseerde dat mijn kinderen ooit tieners zullen zijn

De ontdekking dat hij vijftien was, sloeg even in als een bom, want dat betekent dat hij midden in de puberteit zat terwijl hij die hoge noten eruit gooide. Ik kijk naar mijn kleine jongens die onder de modder en pindakaas rondrennen, en het idee dat ze over een decennium humeurige vijftienjarigen met de baard in de keel zullen zijn, jaagt me de stuipen op het lijf. Je strottenhoofd groeit letterlijk en je stembanden worden dikker en langer. Dat is de reden waarom tienerjongens klinken alsof ze een kikker doorslikken telkens wanneer ze luid proberen te praten. Het is gewoon de biologie die zijn ongemakkelijke, onvermijdelijke gang gaat.

En laten we het even hebben over hoe vreselijk de puberteit voor jongens is. Ach, gossie, ze hebben geen controle over hun ledematen, eten je hele voorraadkast leeg, en hun stem slaat over midden in een zin wanneer ze stoer proberen te klinken. Ik herinner me dat ik ergens las dat Bieber zijn nummers live in een lagere toonsoort moest zingen omdat hij de noten niet meer haalde toen zijn stem begon te veranderen. Stel je voor dat je door de meest gênante, zweterige, overslaande fase van je menselijke bestaan gaat, en dat moet doen terwijl miljoenen mensen naar je kijken.

Het zorgt ervoor dat ik mijn kinderen in noppenfolie wil wikkelen om ze voor altijd klein te houden, ver weg van de ongemakkelijkheid en de overweldigende geur van goedkope bodyspray waarvan ik gewoon weet dat die in mijn toekomst ligt. Ik weet oprecht niet hoe moeders van tieners de pure bravoure en hormonale chaos van die jaren overleven, vooral wanneer die lieve kleine peuterstemmetjes plotseling transformeren in zware, bulderende baritons waarvan je in de volgende kamer schrikt.

Ik neem aan dat hij een of andere zangcoach van wereldklasse had om hem door die stemveranderingen te loodsen, maar gewone moeders zoals wij moeten gewoon knikken en doen alsof we niet merken dat ons kind klinkt als een piepend scharnier.

Wat mijn dokter eigenlijk zei over kleine oortjes

Voordat ik kinderen kreeg, had ik de fantasie dat ik klassieke pianomuziek voor mijn baby's zou spelen en ze zouden opgroeien tot verfijnde, briljante muzikanten. De realiteit: mijn kinderen vinden het slaan met een metalen lepel tegen de voerbak van de hond het hoogtepunt van muzikale expressie. Toen Hunter nog een baby was, zei mijn moeder steeds dat ik gewoon de countryzender op de radio aan moest zetten omdat het "karakter kweekt," terwijl het internet tegen me schreeuwde dat ik uitsluitend Mozart mocht draaien om hun IQ te verhogen.

Ik vroeg het uiteindelijk maar aan de kinderarts tijdens een controle, omdat ik zo moe werd van al dat tegenstrijdige advies. Dokter Evans is een superpraktische man die er geen doekjes om windt. Hij haalde eigenlijk gewoon zijn schouders op en vertelde me dat kinderen blootstellen aan verschillende geluiden geweldig is voor hun hersenen, maar dat we allemaal wat rustiger aan moeten doen met het idee dat we wonderkinderen aan het opvoeden zijn. Hij mompelde nog iets over het houden van het achtergrondgeluid in huis onder de 60 decibel om hun gehoor te beschermen, wat blijkbaar het volume is van een normaal gesprek of een zoemende koelkast. Ik weet niet wie er de tijd heeft om met een app decibellen te gaan meten terwijl je drie kinderen in leven probeert te houden, maar zijn belangrijkste punt was vooral om geen keiharde muziek hun kleine oortjes in te knallen.

Volgens mij zeggen de medici dat harde geluiden de kleine haartjes in de gehoorgang permanent kunnen beschadigen, al ben ik niet helemaal op de hoogte van de exacte wetenschap erachter. Wat ik wel weet, is dat ik na die afspraak de manier waarop we in huis met geluid omgaan volledig heb veranderd. Als je je verstand niet wilt verliezen én hun gehoor wilt beschermen, verstop dan gewoon de afstandsbediening van de slimme speaker, geef ze wat stil speelgoed en zet de autoradio zacht genoeg zodat je jezelf nog kunt horen denken.

Het speelgoed dat mijn woonkamer wél overleeft

Dus als we geen popliedjes door het huis laten knallen om ze over muziek te leren, hoe moedigen we ze dan aan om geluiden te ontdekken zonder onszelf een migraine te bezorgen? Ik heb door de jaren heen zoveel troep gekocht, voornamelijk op batterijen werkende plastic nachtmerries die licht geven en vals zingen tot de batterij langzaam leegloopt en het als een horrorfilm klinkt. Nooit meer.

Toen ik mijn tweede kindje kreeg, werd ik eindelijk wat slimmer en vroeg ik om de Regenboog Babygym met Dierenspeeltjes van Kianao. Jongens, dit ding is echt prachtig. Het is gemaakt van echt natuurlijk hout, niet van dat goedkope plastic dat al afbreekt als je er verkeerd naar kijkt. De hangende diertjes maken zachte, natuurlijke tikkende geluidjes wanneer de baby ertegenaan slaat. Mijn middelste kind kon er wel twintig minuten lang onder liggen, compleet gebiologeerd door de vormen en zachte geluiden. Het staat oprecht mooi in de woonkamer en het gaf me genoeg tijd om mijn koffie op te drinken terwijl hij helemaal zelf oorzaak en gevolg ontdekte.

Dan heb je nog de fase van de doorkomende tandjes. Dat is weer een heel ander soort luidruchtige nachtmerrie vanwege al het gehuil. Ik ben een enorme fan van de Eekhoorn Bijtring van Siliconen. Hij is vrij goedkoop, superschattig met het kleine eikeltjesontwerp, en – het allerbelangrijkste – ik kan hem gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser gooien als hij vol met pluisjes zit. Het is 100% voedselveilige siliconen, wat betekent dat ik me geen zorgen hoef te maken dat er rare chemicaliën in de mond van mijn kind terechtkomen terwijl ik e-mails van Etsy-klanten probeer te beantwoorden.

Ik moet wel zeggen dat ik ook de Houten Bijtring Rammelaar met Konijntje heb geprobeerd. Het is een prachtig klein gehaakt speeltje, volledig biologisch en handgemaakt. Ik wilde er echt dol op zijn. Maar ik ga eerlijk zijn: als je een hond hebt, kun je hem beter overslaan. Mijn golden retriever-kruising dacht dat ik een piepklein nieuw kauwspeeltje voor hém had gekocht, en het gehaakte materiaal trok hondenhaar aan als een magneet. Het is prachtig als je in een vlekkeloos, huisdiervrij huis woont, maar in mijn chaotische huisje op het Texaanse platteland overleefde het gewoon het ecosysteem niet.

Als je wilt uitvogelen hoe je je kleintjes bezig kunt houden zonder je huis in een luidruchtige, knipperende speelhal te veranderen, neem dan eens een kijkje bij het educatieve speelgoed van Kianao, dat het veel meer moet hebben van natuurlijke nieuwsgierigheid in plaats van AA-batterijen.

Wat ik vroeger geloofde versus de chaotische realiteit

Voordat ik deze kinderen kreeg, oordeelde ik behoorlijk over de moeders in de supermarkt die hun peuter een telefoon gaven om ze stil te houden. Ik dacht dat ik de moeder zou zijn die dagelijks akoestische gitaarsessies organiseerde en meezingavondjes voor het hele gezin leidde. De realiteit is dat sommige dagen simpelweg in het teken staan van overleven. Soms ziet muzikale ontwikkeling eruit als je peuter de kans geven om twee lege Tupperware-bakjes tegen elkaar te slaan terwijl jij het avondeten kookt.

Ik heb geleerd me geen zorgen meer te maken over of ze de ontwikkelingsmijlpalen wel perfect op schema halen. Vroeger was ik bang dat ze achter zouden gaan lopen als ik ze niet op een hippe 'moeder-en-kind' muziekles inschreef. En nu? Ik laat ze de wereld gewoon op hun eigen manier ontdekken. Soms betekent dat veertien keer achter elkaar naar hetzelfde popliedje luisteren omdat het het enige is dat een driftbui stopt, en soms betekent het zitten in complete, zalige stilte terwijl zij op een houten ring kauwen.

We doen allemaal gewoon ons best in een poging fatsoenlijke mensen groot te brengen, die hopelijk geen harde muziek naar ons hoofd slingeren als we oud en grijs zijn. Wees dus een beetje mild voor jezelf, verstop het elektronische speelgoed als je rust nodig hebt, en onthoud dat elke fase — zelfs de luidruchtige — uiteindelijk weer voorbijgaat.

Klaar om die luidruchtige plastic troep in te ruilen voor iets dat écht mooi in je huis staat en je wat rust geeft? Bekijk dan direct het volledige assortiment van Kianao aan duurzame, stille babyspullen.

De rommelige vragen die jullie me blijven stellen

Hebben baby's echt muziek nodig om zich goed te ontwikkelen?

Kijk, de experts zeggen altijd dat muziek de hersenen prikkelt voor wiskunde en taal, maar ik denk eerlijk gezegd dat ze gewoon blootstelling aan het dagelijks leven nodig hebben. Je hebt geen strak lesplan nodig. Laat ze buiten de vogeltjes horen, laat ze luisteren hoe jij vals zingt onder de douche, en laat ze rammelen met een pak droge pasta. In mijn boekje telt dat allemaal als auditieve ontwikkeling, dus laat niemand je een schuldgevoel aanpraten waardoor je een dure babypiano gaat kopen.

Hoe weet ik of speelgoed te luid is voor mijn baby?

Mijn totaal onwetenschappelijke moedertest gaat zo: als het speelgoed je na vijf minuten ineen laat krimpen of je hoofdpijn bezorgt, is het veel te luid voor piepkleine, zich ontwikkelende trommelvliezen. Ik probeer die vreselijke plastic speakertjes meestal te dempen met een stukje doorzichtige plakband, maar blijf eerlijk gezegd gewoon bij houten rammelaars en natuurlijk speelgoed. Het gehoor van je baby is kwetsbaar en mijn mentale gezondheid is simpelweg te breekbaar voor sirenegeluiden om 7 uur 's ochtends.

Wat is de beste manier om houten en siliconen speelgoed schoon te maken?

Ik ben berucht om mijn luiheid als het op schoonmaken aankomt. Wat de siliconen spulletjes betreft, gooi ik ze letterlijk gewoon bij onze dinerborden in de vaatwasser, omdat ik weiger dingen met de hand te wassen als het niet nodig is. Voor het houten speelgoed, zoals de babygym, geldt dat je ze niet in het water mag laten weken, want dan vervormen ze of gaan ze splijten. Ik neem er gewoon een vochtige doek met een klein beetje milde afwasmiddel overheen wanneer ze er smoezelig beginnen uit te zien, en laat ze daarna op het aanrecht drogen aan de lucht.

Is het veilig om mijn baby op houten ringen te laten kauwen?

Ja, zolang je het juiste type koopt. Ik raakte in paniek de eerste keer dat mijn oudste op een houten speeltje kauwde, omdat ik ervan overtuigd was dat hij een splinter zou krijgen. Maar de kwalitatief betere merken, zoals de spullen van Kianao, gebruiken onbehandeld beukenhout dat perfect glad is geschuurd. Controleer ze gewoon af en toe. Als je scheurtjes of ruwe plekjes ziet, gooi het dan weg. Maar eerlijk gezegd blijven ze veel beter goed dan de goedkope plastic bijtringen waar mijn kinderen vroeger gewoon dwars doorheen beten.

Hoe ga je om met het geklaag bij doorkomende tandjes zonder gek te worden?

Ik klaag bij mijn moeder, drink véél te veel koffie en ik heb een vaste rotatie van koude bijtringen in de koelkast. Let op, ik zei koelkast, niet vriezer — ze invriezen maakt ze te hard en dat kan echt pijn doen aan hun kleine tandvlees. Ik wissel ze gewoon de hele dag door af. En als niets werkt en ze alleen maar gillen, zet ik ze in de kinderwagen en ga ik naar buiten. Soms zorgt de frisse lucht ervoor dat we allebei even een reset krijgen.