Naar een metalconcert met kinderen zonder gek te worden

Ik stond dus om 6:15 uur 's ochtends in de keuken, hè? In Dave’s vaal geworden Megadeth-shirt (met letterlijk een gat onder de linker oksel), blindelings naar mijn telefoon te staren terwijl mijn koffie agressief koud werd. Ik had namelijk drie verschillende WhatsApp-gesprekken lopen over onze plannen voor die avond, en geen enkele daarvan was ook maar enigszins nuttig.

Mijn schoonmoeder stuurde me berichten in HOOFDLETTERS over hoe ik haar kleinkinderen "letterlijk doof" zou maken, en vroeg of ze moest langskomen voor een interventie. Mijn nichtje Ash, 22 jaar, heerlijk kinderloos en in het bezit van een hoeveelheid energie waar ik intens jaloers op ben, reageerde met: "Omg, een baby metal-tour is echt een hele vibe, je moet ze meenemen in de moshpit." En dan was er nog de vage herinnering aan onze kinderarts, dokter Miller, die me alleen maar een diep vermoeide blik over zijn brilmontuur wierp toen ik het idee luchtig aankaartte tijdens Leo's vierjaarscontrole.

Ik stond daar maar en dacht: waar zijn we in vredesnaam mee bezig?

Kinderen meenemen naar een luid concert is al een logistieke nachtmerrie, maar een baby metal-show? Als je niet weet wat BABYMETAL is: stel je voor dat hooggespeelde, extreem aanstekelijke Japanse popmuziek frontaal botst met dubbele bassdrums, zware gitaren en gothic cheerleader-outfits. Het is chaotisch. Het is geweldig. Mijn zevenjarige dochter, Maya, zag een half jaar geleden één video op Dave’s telefoon en besloot dat deze esthetiek vanaf nu haar hele persoonlijkheid was. En mijn man Dave, die normaal gesproken alleen luistert naar bands met onleesbare, stekelige logo's die klinken als boze beren die vechten in een grot, is er helemaal door geobsedeerd.

Dus Dave kocht kaartjes. Voor ons allemaal. Inclusief Leo, die vier is maar zich gedraagt als een verwilderde wasbeer met een suikerkick.

De absolute nachtmerrie van piepkleine trommelvliezen

Mijn grootste bron van verlammende angst rond deze hele onderneming was het geluid. Want concerten zijn luid, maar metalconcerten zijn een fysieke aanslag op je lichaam. Ik had dokter Miller erover aan de tand gevoeld, en hij begon meteen met termen als "permanente gehoorschade" te strooien en te verwijzen naar de Wereldgezondheidsorganisatie.

De gehoorgang van een kind is natuurlijk een stuk kleiner dan die van ons, dus die hoogfrequente geluiden stuiteren rond in hun kleine schedeltjes en worden versterkt? Ik weet het ook niet precies, ik ben destijds met hakken over de sloot geslaagd voor biologie, dus mijn kennis van akoestiek is op z'n zachtst gezegd wankel. Maar het komt erop neer dat een heavy metal-show al snel op zo'n 120 decibel draait. Wat blijkbaar gelijkstaat aan pal naast een straalmotor staan. Bij dat volume treedt gehoorschade al binnen enkele minuten op.

En je kunt niet zomaar van die kneedbare schuimpjes gebruiken die ze op de bouwplaats uitdelen. Ik probeerde Leo ooit een schuimrubberen oordopje te geven tijdens een lawaaierige optocht, en hij trok het meteen uit zijn oor, bekeek het eens goed en probeerde het op te eten. Levensgevaarlijk, echt een verstikkingsgevaar. We moesten dus investeren in stevige, over-ear passieve geluiddempende oorkappen. Ze zagen er gigantisch uit op zijn hoofd. Hij leek op een extreem kleine luchtverkeersleider. Maar ze werkten wel.

Navigeren door de plakkerige biohazards op de vloer

Toen we eindelijk bij de zaal aankwamen, sloeg de zintuiglijke overbelasting direct toe. De lichten, de bas die in mijn borstkas trilde, en de enorme hoeveelheid mensen in zwarte spijkerstof in een ongeventileerde ruimte.

Op een gegeven moment werd Leo, die in een ergonomische draagzak op Dave's borst gebonden zat (want kinderwagens in een menigte zijn echt onbegonnen werk), boos op de stroboscooplichten. Hij spuugde zijn speen woest uit zijn mond. Ik zag hem in slow motion door de lucht vliegen.

Weet je waar de vloer van een doorsnee poppodium uit bestaat? Dat is geen beton. Dat is een biologisch gevaar, samengesteld uit gemorst bier, zweet, modder en decennia aan slechte beslissingen. Als een fopspeen díe vloer raakt, is hij dood voor mij. Dan begraven we hem. Dan houden we een begrafenis.

Maar godzijdank had ik hem aan zijn jasje vastgeklemd met een van de speenkoorden van Kianao. Eerlijk gezegd kocht ik deze specifiek omdat de houten kralen zo mooi bij zijn kleine grunge-outfit pasten, maar die metalen clip is net een kluisdeur. Hij klemde zich vast aan zijn kraagje en weigerde absoluut los te laten, waardoor het speentje gered werd van het giftige slib eronder. Hem daar te zien bungelen, slechts een paar centimeter boven de vloer, was de grootste overwinning van mijn week. Een dikke aanrader.

Ik had ook de panda bijtring meegenomen om zijn handjes bezig te houden. Leo is technisch gezien de babyfase voorbij, maar hij kauwt nog steeds agressief op zijn vingers als hij overprikkeld raakt. Ik typ de hele tijd per ongeluk 'baby monster' als ik mijn vriendinnen over hem app, maar Leo noemt zijn favoriete luide nummers ook echt "baby m", omdat hij het woord 'muziek' nog niet helemaal kan uitspreken. Hoe dan ook, die siliconen panda was een redder in nood. Toen Dave hem onvermijdelijk liet vallen in de bekerhouder van onze auto (die momenteel bedekt is met een mysterieuze, plakkerige substantie), kon ik hem voor we naar binnen gingen gewoon schoonvegen met een babydoekje. Leo heeft er het hele voorprogramma op zitten kauwen.

Zacht, esthetisch speelgoed versus de realiteit

Terwijl we daar achterin de zaal stonden met die zwetende kinderen op onze arm, moest ik in mezelf lachen om hoe ver mijn opvoedstijl inmiddels is afgegleden. Toen Leo net geboren was, had ik nog de enorme waanvoorstelling dat ik een kalm, esthetisch verantwoord kind in neutrale tinten zou opvoeden, dat zich alleen maar bezighield met geruisloze, biologische materialen.

Ik kocht zelfs de houten babygym van Kianao. En eerlijk is eerlijk, hij is prachtig om te zien. Hij is gemaakt van schitterend, duurzaam hardhout en lijkt wel moderne kunst in je woonkamer. Het uitgesneden olifantje is schattig. Maar heel eerlijk? Voor ons was hij slechts 'oké', want Leo vond er precies drie weken iets aan voordat hij besloot dat hij behoefte had aan chaos, lawaai en actie. Het is prachtig, en misschien is jouw baby een sereen engeltje dat urenlang naar een houten vogeltje kan staren, maar mijn kind was klaar met de vredige vibes op het moment dat hij ontdekte dat gillen voor de lol ook een optie was. Dat serene houten speelgoed heeft hem in elk geval niet voorbereid op een pyrotechnische lichtshow.

Als jij ook met een minimensje de buitenwereld trotseert en een voorraadje spullen wilt aanleggen die de realiteit van het ouderschap écht overleven, neem dan vooral een kijkje bij Kianao's biologische collecties en babyspullen. Ze maken prachtige dingen die bestand zijn tegen verwilderde peuters.

Waar we stonden zodat niemand werd geplet

Dan nog de fysieke logistiek van het overleven in een metalpubliek met kinderen. Het publiek bij een BABYMETAL-show is wild. Je hebt er tienermeisjes in volledige anime-cosplay naast kerels van twee meter die Greg heten, in de IT werken, maar in het weekend gevechtshesjes met spikes dragen. Het is prachtig, maar ook intens.

We moesten enorm strategisch nadenken over onze fysieke plek in de zaal. Mocht je dit ooit willen proberen, dan is hier de hiërarchie van waar je met je gezin moet gaan staan:

• De Moshpit: Absoluut niet. Nooit. Dit is de plek van de beruchte 'wall of death' waar mensen voor de grap hun lichamen tegen elkaar aan smijten. Als je een kind hierin meeneemt, ben je echt je verstand kwijt.
• De mengtafel: Vaak een solide keuze. Hier staan de geluidstechnici, dus de muziek klinkt daar het best, en de mensen zijn meestal wat rustiger in het midden-achter. Maar het wordt er alsnog best druk.
• De VIP-zitplaatsen: Als er balkons met zitplaatsen zijn, geef dan dat extra geld uit. Doe het gewoon. Drie uur lang staan met een kind van 15 kilo op je borst gebonden is sowieso al funest voor je onderrug.
• Helemaal achterin bij de snackbar: Hier verbleven wij. Het beloofde land. Dicht bij de toiletten, dicht bij de uitgangen, lekker veel ademruimte.

Ik maakte me van tevoren zorgen dat de zaal te warm zou worden, maar eerlijk gezegd gaven we de kinderen gewoon elke twintig minuten een plastic bekertje water en dat ging helemaal goed. Ze zijn niet gesmolten.

De adrenalinecrash

Tegen de tijd dat de toegift begon, stond Maya op Dave's kisten. Gekleed in een tour-shirt dat tot haar knieën kwam, schreeuwde ze uit volle borst de tekst van "Gimme Chocolate!!". En Leo? Leo was letterlijk in slaap gevallen in de draagzak. Ja, in slaap. Terwijl de dubbele bassdrums mijn tanden in mijn kaak lieten trillen. Peuters zijn echt onnavolgbaar.

En weet je? De metal-community was eigenlijk ongelooflijk lief voor ze. Gigantische, eng uitziende gasten met nek-tatoeages spleten zich als de Rode Zee om ons naar de wc te laten gaan. Een vrouw met roze haar trakteerde Maya op een limonade. Het was totaal niet de angstaanjagende nachtmerrie die mijn schoonmoeder had voorspeld.

Was het vermoeiend? Ja. Ik voelde me de volgende ochtend alsof ik was overreden door een vrachtwagen. Zou ik het nog een keer doen? Waarschijnlijk wel, zodra ik mijn verstand weer terug heb. Maar de volgende keer vergeet ik absoluut niet om ook oordoppen voor mezelf mee te nemen, want mijn oren hebben nog tot dinsdag gepiept.

Voordat je je eigen nageslacht meesleurt naar een luide concertzaal en een totale inzinking op de parkeerplaats riskeert: zorg ervoor dat je de juiste spullen in huis hebt om hun speentjes van de grond te houden en hun handjes bezig te houden. Scoor de bijtringen en speenkoorden van Kianao hier.

Vragen die mijn familieleden me hierover bleven stellen

Kunnen baby's oprecht naar metalshows zonder getraumatiseerd te raken?

Kijk, elk kind is anders. Maya vond de theatrale kant helemaal geweldig. Leo was allang blij dat hij naar de lichten kon kijken, totdat hij in slaap viel. Maar als je een kind hebt dat erg gevoelig is voor harde geluiden, stroboscopen of onbekenden die tegen hem aan botsen, dan wordt een metalconcert waarschijnlijk geen feestje. Je moet de pijngrens van je kind voor zintuiglijke overprikkeling goed kennen. Wij gingen erheen met de gedachte dat we na twee nummers zouden vertrekken als ze het vreselijk vonden. Je moet bereid zijn om het ticketgeld als verlies te nemen als het misgaat.

Welke gehoorbescherming werkt écht voor kinderen?

Ga niet klooien met schuimrubberen oordopjes. Ze passen niet in die kleine oortjes, vallen constant uit, en vormen een enorm verstikkingsgevaar als je kind besluit ze eens te proeven. Je hebt over-ear, passieve geluiddempende oorkappen nodig die speciaal ontworpen en getest zijn voor baby's en peuters. Laat ze de oorkappen in de dagen voor het concert alvast een beetje in huis dragen zodat ze aan het gevoel wennen, anders trekken ze die dingen direct van hun hoofd zodra de band begint te spelen.

Hoe pak je een luierwissel aan in zo'n poppodium?

Met extreme moeite en zeer lage standaarden. De meeste ranzige poppodia of oudere concertzalen hebben geen smetteloze verschoontafels in de toiletten. Wij deden een tactische luierwissel in de kofferbak van onze auto in de parkeergarage, vlak voordat we naar binnen gingen, en we baden dat het goed zou gaan. Als we binnen een nucleaire poepluier hadden moeten verschonen, had Dave Leo waarschijnlijk in de lucht moeten laten zweven terwijl ik agressief zou poetsen. Trek ze iets aan dat je in geval van nood heel makkelijk uit kunt trekken.

Moet ik een kinderwagen meenemen?

Mijn hemel, nee. Een kinderwagen in het publiek bij algemene staanplaatsen is een wapen en een regelrechte belemmering. Je krijgt hem niet door een zee van dicht op elkaar gepakte lichamen heen geduwd, mensen struikelen in het donker over de wielen, en je komt geheid vast te zitten. Je baby dragen is de enige haalbare manier. Zet ze in een stevige draagzak op je borst of rug. Zo zitten ze hoog en droog uit de buurt van gemorste drankjes, voorkom je dat ze per ongeluk een schop krijgen, en blijven ze veilig op hun plek wanneer de menigte heen en weer deint.