Waarom de happy baby-pose mijn compleet verwoeste rug redde

Toen mijn onderrug er uiteindelijk mee ophield, kreeg ik drie totaal verschillende adviezen van drie heel verschillende mensen. Mijn schoonmoeder vertelde me dat ik op een grenenhouten plank moest gaan slapen, want dat deed haar oom in de jaren zeventig ook. Dave in de plaatselijke kroeg dacht dat ik gewoon een stevige pint Guinness nodig had en een bindweefselmassage van een kerel genaamd Terry, die vanuit een schuurtje werkt. Ondertussen suggereerde een tweeëntwintigjarige fitness-influencer op mijn tijdlijn dat ik gewoon een betere uitlijning van mijn ruggengraat moest 'manifesteren' via een ochtendlijke ademhalingssessie.

Geen van hen, zoals je merkt, stelde voor dat ik op het vloerkleed in de woonkamer zou gaan liggen, mijn eigen voeten zou vastpakken en heen en weer zou wiegen als een omgevallen schildpad. Maar wanhoop drijft een mens tot gekke dingen. Na maandenlang rondsjouwen met tweelingmeisjes die blijkbaar elke keer dat ik met mijn ogen knipper drie kilo aankomen, was ik bereid alles te proberen waar Terry's schuurtje niet aan te pas kwam.

Het blijkt dat de oplossing voor de lichamelijke slijtageslag van het moderne ouderschap me elke ochtend recht in het gezicht staarde. Het is de 'happy baby'-houding, in yogakringen bekend als Ananda Balasana, en bij ons thuis bekend als "Papa ligt weer op de grond, snel, spring op zijn hoofd."

De fysieke ondergang van het moderne vaderschap

Niemand bereidt je goed voor op de pure natuurkunde van het ouderschap. Voordat de tweeling kwam, nam ik aan dat het slaapgebrek het zwaarst zou zijn. En dat is het natuurlijk ook. Maar de fysieke tol is van een heel andere orde. Je brengt je dagen door voorovergebogen over commodes, je tilt onhandig slappe peuters in onmogelijke hoeken uit hun ledikantjes, en je bukt je constant om rondzwervende stukjes Lego op te rapen die je voeten dreigen te doorboren.

Tegen de tijd dat de meiden twee werden, voelde mijn onderrug aan alsof hij bij elkaar werd gehouden met opgedroogde lijm en misplaatst optimisme. Ik kon mijn wervels zowat horen knarsen elke keer als ik bukte om een verdwaalde sok van de vloer te vissen.

Uiteindelijk sleepte ik mezelf naar de plaatselijke fysiotherapeut. Ze wierp één blik op mijn houding, slaakte een diepe zucht en mompelde iets over mijn SI-gewrichten. Voor zover ik het kon begrijpen door mijn waas van slaaptekort, had het constante zware tillen het driehoekige bot onderaan mijn wervelkolom volledig in elkaar gedrukt, terwijl mijn hamstrings tegelijkertijd in strak gespannen pianodraden waren veranderd.

De voorgeschreven oplossing was geen houten plank. Het kwam eigenlijk neer op het imiteren van een blije baby. Ik herinner me dat ik naar de tweeling keek toen ze nog baby's waren; liggend op hun rug, vrolijk hun tenen vastpakkend en pruttelgeluidjes makend. Ze zagen er volkomen comfortabel uit. Ik daarentegen, die op mijn vijfendertigste precies dezelfde houding probeerde aan te nemen, leek meer op een in paniek geraakte kever die zichzelf niet kon omdraaien.

Hoe je jezelf daadwerkelijk in deze houding vouwt

Als je dit nog nooit hebt geprobeerd: de mechaniek is tegelijkertijd ongelooflijk simpel en fysiek vernederend. Je gaat plat op je rug liggen op het eerste het beste redelijk schone stukje vloer dat je kunt vinden. Vervolgens breng je je knieën naar je borst, spreid je ze iets breder dan je romp, en reik je omhoog om de buitenranden van je voeten vast te pakken. Je voetzolen moeten naar het plafond wijzen, ervan uitgaande dat je heupen niet volledig zijn vastgelopen door twee jaar lang onafgebroken in een schommelstoel te zitten.

Het doel is om je knieën zachtjes omlaag richting je oksels te trekken, terwijl je je stuitje helemaal plat op de grond houdt. Mijn fysio vertelde dat dit de bekkenbodemspieren verlengt en de druk op de onderrug vermindert, wat eigenlijk gewoon een chique manier is om te zeggen dat het alle onderdelen die je de hele dag hebt fijngeperst, weer uit de kreukels haalt.

Natuurlijk zijn theorie en praktijk compleet andere werelden wanneer je de flexibiliteit van een diepgevroren visstick hebt. De eerste keer dat ik het probeerde, schoot mijn stuitje meteen acht centimeter de lucht in, wat het hele doel van de oefening tenietdeed. Ik kon helemaal niet bij mijn voeten zonder mijn schouders op te tillen en mijn nek te overbelasten, waardoor ik minder op een blije baby leek en meer op een man die actief in een crisis zat.

Dit is het moment waarop je je trots opzij moet zetten en hulpmiddelen moet gebruiken. Als je niet bij je voeten kunt, hoor je een yogariem om je wreef te slaan en de uiteinden vast te houden. Ik heb geen yogariem, dus ik pak gewoon wat er het dichtst in de buurt ligt. Vaak is dat toevallig het Happy Whale Bamboe Babydekentje. Het is een hartstikke fijn dekentje — erg zacht, goed voor de kinderen, reguleert de temperatuur prima — maar eerlijk gezegd is zijn beste eigenschap in ons chaotische huishouden dat het kan dienen als nood-voetlasso wanneer ik mijn hamstrings moet rekken zonder risico op een hernia. Ik rol het gewoon op, sla het om mijn sportschoenen, en ineens kan ik de houding doen zonder dat mijn nek in de kramp schiet.

Zodra je eenmaal in de houding ligt, is het de bedoeling dat je zachtjes heen en weer wiegt. Dit schijnt de wervelkolom te masseren. Ik geef eerlijk toe: zodra je je over de pure onwaardigheid van de situatie heen zet, voelt het ronduit fantastisch. De spanning in je onderrug smelt als het ware zó het tapijt in.

Een kleine waarschuwing over zwangerschap en bekkenbodems

Ik moet er waarschijnlijk wel even bij zeggen dat hoewel deze houding briljant is voor uitgeputte vaders en kersverse ouders die proberen zichzelf weer op te lappen, het niet zomaar voor iedereen is. De gynaecoloog van mijn vrouw vertelde haar expliciet om na het eerste trimester niet meer plat op haar rug te liggen omdat het de vena cava indrukt — een of ander belangrijk bloedvat dat absoluut niet afgekneld mag worden — dus ze moest haar vloeroefeningen helemaal staken tijdens haar zwangerschap van de tweeling.

Overlevingstactieken voor op de vloer met échte peuters

De grootste hindernis bij het oefenen van de 'happy baby'-houding is niet het gebrek aan flexibiliteit. Het is de aanwezigheid van échte baby's. Proberen om vijf minuten ongestoord op de grond te liggen in een huis met een tweejarige tweeling is zoiets als proberen een brede krant te lezen tijdens een orkaan.

Op het moment dat mijn rug het kleed raakt, gaan de meiden ervan uit dat ik in een menselijk klimrek ben veranderd. Ze hebben nul respect voor de heilige grens van 'me-time'. Als ik mijn ogen sluit om me op mijn ademhaling te focussen, doe ik ze onvermijdelijk weer open om een plakkerige vinger in mijn neusgat aan te treffen, of iemand die me een halfgekauwde rijstwafel probeert te voeren.

Mijn overlevingsstrategie draait om strategische afleiding. Ik richt mijn rekzone meestal vlak naast de Rainbow Babygym Set in. Dat ding is oprecht briljant, want het houten A-frame schreeuwt niet 'plastic nachtmerrie in primaire kleuren' zoals de meeste babyspullen, en het houdt ze écht bezig. Terwijl zij naar het houten olifantje slaan, lig ik er veilig onder en probeer ik mijn SI-gewrichten op te rekken. Ik stoot af en toe wel mijn knokkels tegen het houten frame tijdens het wapperen, maar dat is een kleine prijs voor vijf minuten rust.

Als dat mislukt en ze over mijn borst beginnen te kruipen terwijl ik mijn tenen vasthoud, ga ik over op omkoping. Ik duw dan gauw een Panda Siliconen Bijtring in het knuistje dat op dat moment aan mijn haar trekt. Er valt lekker op te kauwen zodat ze zijn afgeleid, en wat nog belangrijker is: hij is volledig afwasbaar wanneer hij onvermijdelijk in de een of andere mysterieuze vlek in het tapijt belandt. Echt waar, hem opvissen uit een uitgesmeerd spoor babypuree (die gevreesde geprakte erwtjes) of een 'code rood' poepluier aanpakken is stukken makkelijker als je onderrug het niet uitschreeuwt van de pijn.

Als je op zoek bent naar meer manieren om je kleintjes bezig te houden terwijl jij op de vloer ligt en je levenskeuzes in twijfel trekt, snuffel dan eens door onze collectie met biologische baby-essentials. Alles om jou vijf minuutjes verlichting van je rugklachten te bezorgen.

De absurditeit van dit alles accepteren

Het ouderschap berooft je van je waardigheid op wel duizend kleine manieren. Je merkt dat je in het openbaar zelfverzonnen liedjes zingt over het aantrekken van een broek. Je veegt snotneuzen af aan je eigen mouw. Je verlaat regelmatig het huis met verdachte vlekken op je schouders.

Op je rug liggen, je voeten vasthouden en heen en weer wiegen op de woonkamervloer is gewoon weer het zoveelste bewijs van de absurditeit van het ouderschap. Maar in tegenstelling tot wakker worden om 3 uur 's nachts of de eindeloze onderhandelingen over het eten van groenten, levert deze specifieke absurditeit je oprecht iets op. Het geeft je een ruggengraat die functioneert. Het geeft je de mogelijkheid om je kinderen op te pakken zonder ineen te krimpen van de pijn. En heel soms, als ze toevallig naast je komen liggen en hun eigen voeten vastpakken, zorgt het voor een vluchtig momentje van stille solidariteit.

Voordat je je rug volledig ruïneert door een peuter én een wandelwagen tegelijkertijd de trap op te sjouwen, kun je misschien beter even vijf minuutjes de tijd nemen op het vloerkleed. Check alleen wel eerst even de vloer op rondslingerende Lego. Klaar om de controle over je rug weer terug te pakken? Ontdek onze babygymcollectie om de kleintjes af te leiden terwijl jij je rek- en strekoefeningen doet.

Vragen die je hier oprecht over zou kunnen hebben

Heb ik hier een echte yogamat voor nodig?

Absoluut niet. Ik doe het op een enigszins gehavend vloerkleed in de woonkamer dat heel vaag naar gemorste melk ruikt. Zolang de vloer niet letterlijk bezaaid ligt met scherp speelgoed of grind, komt het helemaal goed. Alleen als je een harde houten vloer hebt, is het wel zo slim om er even een dikke handdoek of een babydekentje onder te leggen, zodat je je wervelkolom niet bezeert tijdens het wiegen.

Wat als mijn knieën niet tot mijn oksels reiken?

Dan komen ze er niet. Mijn fysiotherapeut was er heel duidelijk over dat je niets moet forceren. Als je knieën maar halverwege komen en je hamstrings beginnen te trillen als aangeslagen gitaarsnaren, hou het dan gewoon daarbij. Je probeert immers je rug te herstellen, niet auditie te doen voor Cirque du Soleil.

Kan ik dit doen als mijn baby op dit moment op me klimt?

Technisch gezien wel, maar het verpest het ontspannende element compleet. Als een van mijn dochters op mijn buik gaat zitten terwijl ik de houding aanneem, zorgt dat extra gewicht er grappig genoeg wel voor dat mijn onderrug nóg beter plat op de grond wordt gedrukt. Maar het is best lastig om je te focussen op je ademhaling wanneer iemand zeer actief probeert een plastic lepel in je oor te planten. Je kunt ze beter eerst even afleiden.

Gaat dit oprecht mijn lage rugpijn verhelpen?

Tja, ik ben ook maar een vermoeide vader op het internet, geen dokter. Voor mij doet het echt wonderen, omdat mijn pijn voornamelijk bestaat uit spierspanning door het rondsjouwen van zware peuters. Als je een hernia hebt opgelopen of met een andere serieuze blessure kampt, kan rondwiegen op de grond het alleen maar erger maken. Raadpleeg altijd een professional als je rug echt 'kapot' aanvoelt in plaats van gewoon vermoeid.

Hoe lang moet ik in deze belachelijke houding blijven liggen?

Ik mik meestal op een minuut of twee, voornamelijk omdat dat de maximale tijd is waar ik mee wegkom voordat er weer iemand een snack eist. Zelfs dertig seconden diep ademhalen en zachtjes heen en weer wiegen blijkt mijn bekken al genoeg te 'resetten' om de rest van de middag door te komen.