De 3 uur 's nachts overlevingsgids voor papa's: de eerste oorontsteking van je baby

Beste Tom uit november,

Het is momenteel 3:14 uur 's nachts. Je staat in de keuken, enkel verlicht door het agressieve blauwe licht van de klok op de magnetron, met Maya in je armen. Ze produceert een aanhoudende, hoge pieptoon die normaal gesproken is voorbehouden aan dolfijnen in nood. Je probeert de zaklamp van je iPhone op haar linkeroorkanaal te richten, terwijl je tegelijkertijd met je duim verwoed online zoekt naar foto's van een oorontsteking bij baby's, en haar kleine, met oorsmeer gevulde oortje wanhopig vergelijkt met haarscherpe medische stockfoto's van ontstoken trommelvliezen.

Ik schrijf je vanuit de toekomst om je te vertellen: leg die telefoon weg, man. Je bent geen KNO-arts en je staat op het punt je telefoon op haar voorhoofd te laten vallen.

Er zijn maar weinig ouderschapservaringen zo eenzaam als het plotseling opzetten van een middenoorontsteking. Evie, de andere helft van je tweeling, ligt op dit moment in de kamer ernaast te slapen, compleet ongestoord door het lijden van haar zus — een prachtig staaltje tweelingsolidariteit. Jij staat daarentegen op het punt om een driedaagse wervelstorm van mysterieuze koorts, weglekkend vocht en de langzame aftakeling van je eigen geestelijke gezondheid te betreden. Dit is wat ik je nu zou willen vertellen, terwijl je daar staat, bedekt met iets waarvan je hoopt dat het alleen maar kwijl is.

De Grote Tandjes-Misleiding

Op dit moment denk je dat ze tandjes krijgt. Dat weet ik, want de afgelopen 48 uur heb je haar bij elk kreetje bijna dwangmatig die Panda Bijtring aangeboden. Onder normale omstandigheden is het een prima stukje siliconen. Evie kauwt momenteel op de pootjes met bamboestructuur als een wilde puppy, en hij komt ook nog eens keurig schoon uit de vaatwasser. Maar Maya gooide hem net recht in je gezicht, of niet?

Onze huisarts — een heerlijk botte vrouw die er bijna net zo moe uitzag als ik me voelde toen ik de meiden eindelijk de spreekkamer binnensleepte — legde uit dat kauwen de druk in het middenoor verandert. Dus een rubberen panda in haar mond duwen als ze oorpijn heeft, is eigenlijk alsof je haar vraagt te kauwen op een migraine. De klassieke symptomen van een oorontsteking bij een baby zijn de eerste twee dagen vrijwel identiek aan het doorkomen van tandjes. De extreme jengeligheid, het plotselinge weigeren om plat te slapen, het wanhopige getrek aan de oorlellen (wat ze, eerlijk is eerlijk, ook doen als ze zich vervelen of zich ineens herinneren dat ze oren hebben). Het is één grote gok totdat de koorts de pan uitrijst.

Anatomie van een Klungelig Hoofdje

Je neemt jezelf waarschijnlijk dat licht chaotische badmomentje van dinsdag kwalijk. Je denkt dat je water in haar oor hebt gespetterd en daarmee deze hele crisis hebt veroorzaakt. Hou daar direct mee op. De dokter keek me aan alsof ik had beweerd dat de aarde plat was toen ik mijn schuldgevoel over het badwater opbiechtte.

Blijkbaar is het probleem niet het water dat van buitenaf naar binnen komt. Het is de ongelooflijk belabberde afvoer aan de binnenkant. De huisarts mompelde iets over de buis van Eustachius, wat ik me vaag herinner uit de biologielessen als een soort afvoersysteem in je hoofd. Bij volwassenen lopen deze buisjes naar beneden af, waardoor vloeistof onschuldig wegsijpelt naar de keel. Bij baby's liggen ze volledig horizontaal en zijn ze pijnlijk smal. Dus als Maya een lichte verkoudheid oploopt — wat elke vier seconden gebeurt omdat de kinderopvang eigenlijk een trainingskamp is voor biologische oorlogsvoering — hoopt het slijm zich gewoon op achter het trommelvlies als een verstopt afvoerputje in een goedkoop flatje in Londen. Het creëert een vijfsterrenresort voor opgesloten bacteriën.

De Martelkamer van het Waakzaam Wachten

Nu komt het deel dat je gaat opbreken. Als je eindelijk bij de dokter bent, wanhopig op zoek naar die magische roze antibiotica-drank die je kind zal genezen en jou weer laat slapen, gaan ze je vertellen dat je naar huis moet gaan en helemaal niets moet doen.

Ze noemen het de 'waakzaam wachten'-methode. Ik noem het gijzelingsonderhandelingen met een kleine, dronken terrorist. De huidige wijsheid in de kindergeneeskunde schrijft voor dat, omdat zoveel van deze infecties vanzelf overgaan, en omdat het volpompen van een baby van elf maanden met antibiotica hun ontwikkelende darmmicrobioom ruïneert, je gewoon 48 tot 72 uur moet wachten om te zien of haar lichaam het zelf oplost. Je wordt geacht gewoon in de buurt rond te hangen met een spuitje paracetamol, af en toe haar hoofdje deppend met een vochtige washand, wachtend tot de onzichtbare oorlog in haar schedeltje voorbij is.

Ik vond het tijdens deze periode enorm handig om haar iets aan te trekken dat de vele, koortsachtige kledingwissels kon overleven. Tussen het nachtzweten en de gemorste paracetamol door, ruïneerde Maya drie rompertjes in één nacht. De Baby Romper van Biologisch Katoen was oprecht het enige kledingstuk dat haar niet harder deed krijsen tijdens het omkleden, vooral dankzij die handige envelophals. Als ze gloeide van de koorts, kon ik hem gewoon via haar schouders naar beneden pellen in plaats van een kleverige, vochtige kraag over haar hypergevoelige hoofdje te moeten trekken. Bovendien ademt biologisch katoen echt, in tegenstelling tot synthetische pyjamaatjes die baby's in kleine, gefrustreerde radiatortjes veranderen.

Als jij op dit moment ook de loopgravenoorlog van babyziektes probeert te overleven en je overlevingspakket moet aanvullen, wil je misschien eens kijken naar Kianao's collectie biologische babykleding, al is het maar om jezelf wat wasbeurten midden in de nacht te besparen.

De Klucht van het Rechtop Voeden

Laten we het eens hebben over de absolute fysieke komedie van het rechtop voeden. Elke medische professional zal terloops voorstellen dat je de baby rechtop houdt terwijl ze hun melk drinken, om te voorkomen dat er vocht in de oortjes ophoopt. Alsof je een kleine, coöperatieve aristocraat een kopje afternoon tea serveert. Hebben zij ooit wel eens een baby ontmoet?

Maya's favoriete voedingshouding is wat ik alleen maar kan omschrijven als de Omgekeerde Stervende Zwaan. Ze buigt achterover over mijn linkerarm, plant één voet stevig in mijn kruis en verzet zich hevig tegen elke poging om haar in een zittende, verticale positie te vouwen. Wanneer je om 4 uur 's nachts in het donker met een fles in de hand de wetten van de zwaartekracht probeert af te dwingen, doet de resulterende worstelwedstrijd de verzachtende werking die de warme melk wellicht had, volledig teniet. Jullie eindigen allebei onder de kunstvoeding, in tranen, terwijl de zwaartekracht toch wel doet wat 'ie wil.

Ze vertellen je ook dat zes maanden borstvoeding geven en het strikt vermijden van sigarettenrook oorontstekingen voorkomen. Dat is prachtig advies achteraf, maar het helpt om drie uur 's nachts echt he-le-maal niemand.

De Verschrikking van het Lekkende Oor

Rond dag drie ga je vocht zien. Het zal een beetje troebel zijn, misschien wat korsterig, en er kan een piepklein beetje bloed bij zitten. Je gaat ervan uit dat haar hersenen uit haar hoofd aan het smelten zijn.

Toen dit gebeurde, pakte ik haar dik in, trapte praktisch de deur in bij de huisarts en presenteerde mijn lekkende kind alsof er zich een grote medische noodsituatie afspeelde. De dokter wierp één blik, knikte, en legde kalm uit dat de druk een klein scheurtje in het trommelvlies had veroorzaakt. Volgens haar is dit eigenlijk iets goeds, omdat het de pijnlijke druk wegneemt, en het kleine scheurtje geneest vanzelf binnen een paar dagen alsof er nooit iets gebeurd is. Het klinkt als pure hekserij, maar het is waar. Het moment dat haar oortje begon te lekken, viel Maya eindelijk in slaap onder haar Houten Babygym. Ze negeerde de hangende olifantjes waar ze normaal altijd tegenaan slaat volkomen en lag gewoon zachtjes te snurken op het kleed, terwijl haar oor leegliep op een hydrofiele doek.

Dus, Tom uit het verleden: stop met op je telefoon te kijken. Stop met de schuld aan het badwater te geven. Geef haar de juiste dosering pijnstilling, accepteer dat je vannacht in een bizarre, half-rechtopstaande stoelconstructie zult slapen, en weet dat die kleine horizontale afvoer in haar hoofdje het uiteindelijk zelf weer oplost.

Voordat je nog een nacht in duikt als amateur kinderarts op Google, bespaar je toekomstige zelf wat stress en sla een voorraadje redmiddelen voor je verstand in bij Kianao's winkel voor babyaccessoires.

Veelgestelde Vragen tijdens Middernachtelijke Paniek

Hoe weet ik nou echt dat het een oorontsteking is en geen tandjes?

Eerlijk gezegd weet je dat de eerste dag of twee niet echt, tenzij je een otoscoop en een medisch diploma in je achterzak hebt verstopt. Maar als ze plotseling moord en brand schreeuwen zodra je ze plat in hun bedje legt, of als ze flinke koorts krijgen, zijn het meestal de oortjes. Tandjes krijgen zorgt voor ellende, maar oorontstekingen veroorzaken dat wanhopige, paniekerige gehuil van de pijn waar de haren op je armen van overeind gaan staan.

Is het waar dat ik ze niet in bad mag doen als ze er een hebben?

Pure onzin, volgens onze huisarts. Middenoorontstekingen ontstaan achter het trommelvlies, wat betekent dat badwater dat tegen de buitenkant van het oor klotst er absoluut niets mee te maken heeft. Dat gezegd hebbende, als je baby krijst en koortsig is, sla die uitgebreide routine met het badeendje dan misschien even over en was ze gewoon even met een warme washand totdat ze iets minder aanvoelen als een klein, boos oventje.

Zorgt vliegen ervoor dat hun trommelvliezen ontploffen?

De huisarts verzekerde me dat er niets zal ontploffen, maar de veranderingen in cabinedruk zullen wel behoorlijk wat pijn doen als hun buisjes al verstopt zitten met snot. Als je echt móét vliegen, probeer ze dan tijdens het opstijgen en landen te laten zuigen op een fles, een speen of geef borstvoeding. Slikken dwingt die nutteloze kleine horizontale buisjes open te gaan en zo de druk gelijk te maken. Als ze weigeren te slikken en in plaats daarvan alleen maar krijsen: nou ja, huilen maakt de druk in de oren ook gelijk, dus dan zit er tenminste nog een biologisch voordeel aan de boze blikken die je krijgt vanuit rij 14.

Wat betekent het als er troebel vocht uit het oor komt?

Het betekent dat je in paniek gaat raken, uiteraard. Maar medisch gezien betekent het gewoon dat de vastzittende vloeistof zoveel druk opbouwde, dat het een piepklein gaatje in het trommelvlies heeft gedrukt om te ontsnappen. Het ziet er gruwelijk uit, vooral als er wat opgedroogd bloed bij zit, maar de plotselinge daling van de druk betekent meestal dat je baby eindelijk stopt met huilen en gaat slapen. Het gaatje repareert zichzelf, wat het enige indrukwekkende blijft dat het immuunsysteem van een baby razendsnel doet.

Hoe krijg ik de koorts omlaag als ze het medicijn blijven uitspugen?

Dit is een klusje voor twee personen dat de coördinatie van een Formule 1-pitcrew vereist. De één houdt de baby een beetje rechtop (en houdt de wild zwaaiende armpjes in bedwang), terwijl de ander het spuitje voorzichtig in de zijkant van de wang schuift — nooit recht naar achteren in de keel, tenzij je wil dat ze meteen gaan kokhalzen en roze vloeistof in je haar spugen. Blaas zachtjes in hun gezichtje zodra je het naar binnen spuit; door die reflex slikken ze het meestal door voordat ze zich beseffen dat ze het uit wilden spugen.