Wat de term regenboogbaby in de praktijk écht betekent

Het was een dinsdag eind oktober. Het regende van die vieze zijdelingse regen die we hier in Seattle wel vaker hebben, en ik zat achter het stuur van mijn Honda CR-V op de parkeerplaats van de apotheek. Ik droeg een verschrikkelijke zwangerschapslegging die mijn bloedsomloop agressief afsneed, staarde naar een halfgesmolten decaf ijskoffie in mijn bekerhouder en was heel intens aan het googelen op mijn telefoon. De echoscopiste had zojuist vrolijk gezegd: "Oh, dus dit is je regenboogbaby!" en ik had daar maar een beetje op de onderzoekstafel gezeten, knikkend als een complete idioot, voordat ik naar mijn auto waggelde om uit te zoeken waar ze het in vredesnaam over had.

Mijn handen trilden zelfs zo erg dat ik letterlijk per ongeluk 'r baby' in de zoekbalk typte. Toen typte ik 'baby d...' voordat ik eindelijk het hele 'baby definitie'-gedeelte eruit kreeg. En toen de Google-resultaten laadden, zat ik daar op de parkeerplaats en brak ik compleet. Huilend boven mijn stuur terwijl er mensen met paraplu's voorbijliepen, die waarschijnlijk dachten dat ik een zenuwinzinking had. Wat eerlijk gezegd ook wel een beetje zo was.

Wat deze vreemde term eigenlijk betekent

De standaard betekenis van een regenboogbaby, zo bleek, is een kind dat wordt geboren (of geadopteerd) nadat een gezin een miskraam, doodgeboorte of het verlies van een baby heeft meegemaakt. Het komt van een of andere quote over dat er altijd een prachtige regenboog is na een donkere storm. Ik herinner me dat ik dat op mijn kleine oplichtende schermpje las en me compleet verscheurd voelde.

Want aan de ene kant, ja. Maya, die op dat moment tegen mijn blaas trapte met de kracht van een kleine cafeïne-ninja, was het prachtige lichtpuntje na het allerzwartste jaar van mijn leven. Tussen de geboorte van mijn zoon Leo en de zwangerschap van Maya in, verloren we een kindje met 11 weken. De stille echokamer. De verdrietige ogen van de dokter. Het was vreselijk. Echt gruwelijk. En ik had de afgelopen zes maanden mijn adem ingehouden, wachtend tot het weer mis zou gaan.

Maar aan de andere kant voelde het op een gekke manier bijna kleinerend om die verloren zwangerschap een 'storm' te noemen? Alsof het gewoon even slecht weer was waar we doorheen moesten om bij de mooie dingen te komen. Dat was geen storm, het was een baby. Mijn baby. Maar goed, het punt is: de taal rondom verlies is ontzettend ingewikkeld, en je mag de terminologie echt haten, terwijl je tegelijkertijd wanhopig dankbaar bent voor de zwangerschap.

Er zijn trouwens nog veel meer van dit soort termen. Zo is Leo technisch gezien mijn 'sunshine baby', omdat hij vóór het verlies werd geboren. Ik heb echt een hekel aan die term, omdat het hem laat klinken als een perfect, stralend engeltje dat nog nooit een gillende driftbui in de supermarkt heeft gehad omdat hij geen druif van de vloer mocht eten. En dan is er nog de 'pot of gold baby', het kindje dat ná de regenboogbaby wordt geboren, en ik heb oprecht niet de emotionele capaciteit om de hele kabouter-implicatie daarvan überhaupt te analyseren.

De medische realiteit waar niemand je voor waarschuwt

Mijn gynaecoloog, Dr. Miller—die mij in alle staten van ontkleding en emotionele inzinking heeft gezien—vertelde me dat zwanger worden na een verlies ontzettend vaak voorkomt. Ze zei dat zo'n 85 procent van de mensen na een miskraam een gezonde zwangerschap doormaakt. Dat klinkt fantastisch! Het is een mooie, geruststellende statistiek.

Maar ze waarschuwde me ook, terwijl ze me een tissue aanreikte en deed alsof ze niet zag dat ik compleet door het papieren onderzoeksschort heen zweette, dat ouders in dit schuitje een veel hoger risico lopen op een postnatale depressie en ernstige angstgevoelens. Omdat je brein zich letterlijk niet meer kan ontspannen. Je hebt op de harde manier geleerd dat het worstcasescenario niet alleen maar een verhaal is dat andere mensen op het internet overkomt. Het kan jóu overkomen.

Ik geloofde haar op dat moment niet echt. Ik was zo ongelooflijk naïef. Ik dacht dat zodra ik de baby eindelijk in mijn armen had, alle angst gewoon als sneeuw voor de zon zou verdwijnen. Als in de slotscène van een film. Spoiler alert: dat is dus absoluut niet zo. De angst verandert gewoon van "wat als ik de zwangerschap verlies" naar "wat als ze stopt met ademen in haar bedje."

De absolute doodsangst om babyspullen te kopen

Vanwege al die angst was ik extreem bijgelovig tijdens mijn zwangerschap van Maya. Ik weigerde ook maar één babyspul te kopen. Mijn man, Mark, die trauma's verwerkt door de garage agressief te organiseren en in absolute stilte IKEA-meubels in elkaar te zetten, trilde zowat van de behoefte om een babykamer in te richten. Maar hij mocht het niet van me. Ik dacht dat dingen kopen het onheil over ons zou afroepen.

Uiteindelijk, toen ik ongeveer 32 weken zwanger was, forceerde mijn zus de boel. Ze verscheen bij mij thuis met ijskoffies en een cadeau. Het was het Mono Bamboe Babydekentje met Regenboog. Ik herinner me dat ik naar de verpakking staarde en het niet durfde aan te raken. Maar ze had het speciaal uitgekozen omdat het niet een van die schreeuwerige, neonkleurige, toxisch-positieve regenboogspullen was. Het bestond gewoon uit zachte, gedempte terracotta boogjes op een minimalistisch ruitje.

Eerlijk? Ik klampte me vast aan dat dekentje als een letterlijk reddingsvlot. Het was gemaakt van belachelijk zacht biologisch bamboe. Als ik een paniekaanval voelde opkomen, ging ik gewoon op de bank zitten en wreef ik de stof tussen mijn vingers. Wekenlang was het het enige babyspul dat ik in huis toestond. Het voelde veilig. Niet te aanwezig, het eiste geen blijdschap van me die ik nog niet helemaal voelde, het was er gewoon... Maya is inmiddels vier en ze sleept precies datzelfde dekentje nog steeds aan één punt door het huis. Het zit onder de bosbessenvlekken en ik zal het nooit of te nimmer weggooien.

Als je zelf probeert uit te zoeken hoe je voorzichtig de eerste babyspullen in huis kunt halen terwijl je doodsbang bent, of als je shopt voor een vriendin die zwanger is na een verlies, dan kun je hier de biologische babydekentjes van Kianao bekijken. Houd het in het begin gewoon bij zachte, rustige dingen.

Mijn man en de houten vogel

Met 38 weken brak de dam eindelijk en mocht Mark spullen gaan kopen. Hij sloeg natuurlijk compleet door. Een van de dingen die hij kocht, was deze Houten Babygym met Regenboogdieren.

Ik heb hele gemengde gevoelens over dit ding. Aan de ene kant is het esthetisch erg verantwoord. Het is van massief hout, de kleine gehaakte hangspeeltjes hebben mooie, aardse tinten en het ziet er niet uit als een gigantisch stuk neonkleurige plastic troep dat je woonkamer overneemt.

Maar aan de andere kant besloot Mark het in elkaar te zetten terwijl ik voorweeën had. Hem de stabiliteitstouwtjes zien knopen terwijl hij houten ringen op de hardhouten vloer liet vallen, was een ware test voor ons huwelijk. Bovendien bleef Leo—die toen drie was—de kleine houten olifant stelen om als hamer op de plinten te gebruiken. MAAR GOED. Toen Maya eenmaal was geboren en een maand of drie oud was, vond ze het oprecht fantastisch om naar de kleine hangende lama te staren. Dus die ronde heeft Mark gewonnen, denk ik.

Wanneer de angst niet op magische wijze verdwijnt

Ik wou dat ik je kon vertellen dat zodra ze Maya op mijn borst legden in de verloskamer, alle trauma's van mijn eerdere verlies gewoon van me afgleden. Dat is toch het sprookje? De regenboog verschijnt en de lucht is strakblauw.

Maar de waarheid is dat ik een wrak was. Ik was zo uitgeput, mijn hormonen kelderden en ik werd steeds in blinde paniek wakker om te controleren of haar borstkas nog wel op en neer ging. De eerste maand mocht niemand haar vasthouden behalve Mark. Ik was als een wilde hond die zijn bot bewaakt. Mijn dokter, een heilige vermomd als een vermoeide vrouw in een doktersjas, stelde voorzichtig voor om weer in therapie te gaan. Wat ik ook deed. Ik heb zes maanden lang elke dinsdag op de bank van mijn therapeut zitten huilen, terwijl ik rook naar zure melk en droogshampoo.

En langzaam, heel pijnlijk langzaam, begon de verlammende angst over te gaan in de normale huis-tuin-en-keuken moederangsten. Het soort waarbij je je zorgen maakt over hun schermtijd of of ze wel genoeg groenten eten, in plaats van dat je constant bang bent dat ze doodgaan.

Uiteindelijk bereikten we de normale babymijlpalen. Maya begon tandjes te krijgen, wat weer een heel eigen soort hel was. We stopten de Siliconen Lama Bijtring voor Pijnlijk Tandvlees in de vriezer en stopten hem daarna direct in haar mond om 3 uur 's nachts terwijl ze schreeuwde. En eerlijk gezegd? Omgaan met normale, irritante babydingen zoals doorkomende tandjes was bijna een opluchting. Het betekende dat ze er was, en groeide, en gezond was. Ze was geen kwetsbaar wonder meer, ze was gewoon een luidruchtige, kwijlende baby die op een siliconen lama wilde kauwen.

Leven in het rommelige midden

Als je nu de definitie van een regenboogbaby opzoekt omdat je zwanger bent, of het probeert, of hoopt—ik zie je. Echt waar. Het is de zwaarste, raarste, meest emotioneel uitputtende club om bij te horen.

Je hoeft geen pure vreugde te voelen. Je mag hartstikke bang zijn. Je mag rouwen om de baby die je bent verloren terwijl je zielsveel houdt van de baby die in je groeit. Het menselijk hart is wonderbaarlijk genoeg in staat om een enorme hoeveelheid verdriet én een enorme hoeveelheid hoop op precies hetzelfde moment te dragen. Het is uitputtend, maar je kunt het.

Bekijk het dag voor dag. Koop het zachte dekentje als je er klaar voor bent. Negeer de toxisch-positieve quotes op Pinterest. En drink die verdomde koffie gewoon.

Als je er klaar voor bent om met zorg een paar zachte, niet-giftige spullen te verzamelen voor je eigen reis, of voor een vriendin die dit pad bewandelt, bekijk dan onze volledige collectie van duurzame essentials voordat je in de absolute chaos van de babyvoorbereidingen duikt.

Vragen die ik om 3 uur 's nachts in paniek googlede

Moet ik de term 'regenboogbaby' gebruiken?
Oh god, absoluut niet. Als je er een hekel aan hebt, gebruik het dan niet. Zoals ik al zei, had ik er veel moeite mee dat mijn vorige kindje werd neergezet als een 'storm'. Sommige mensen vinden de term juist ontzettend helend en mooi, en anderen vinden dat het hun verlies minimaliseert. Ik noemde Maya meestal gewoon 'de baby' of 'mijn kleine trappelaar' totdat ze werd geboren. Gebruik de taal die voor jou beschermend en goed voelt.

Is het normaal om je schuldig te voelen over dat je blij bent?
Ja. Het schuldgevoel bij een zwangerschap na verlies is zo intens reëel. Ik herinner me dat ik kleine sokjes kocht en meteen het gevoel had dat ik de baby verraadde die ik was verloren. Mijn therapeut vertelde me iets wat me oprecht heeft geholpen—ze zei dat blijdschap geen verraad is. Houden van je nieuwe baby neemt geen greintje liefde weg voor de baby die je bent verloren. Je hebt genoeg liefde voor ze allebei.

Hoe vertel ik mensen dat ik weer zwanger ben als ik zo ontzettend bang ben?
Je bent helemaal niemand een schattige aankondiging op social media verschuldigd. Serieus. Wij vertelden het de rest van de familie pas toen ik 20 weken was, en ik stuurde letterlijk een heel bot appje met de tekst: "We zijn weer zwanger. We vinden het heel erg spannend. Stel alsjeblieft geen duizend vragen, ik geef wel een update wanneer ik kan." Stel grenzen alsof je leven ervan afhangt, want je mentale gezondheid hangt er ook een beetje van af.

Waarom is mijn angst nu erger dan vlak na de miskraam?
Omdat trauma een stiekeme klootzak is. Als je midden in een verlies zit, ben je gewoon aan het overleven. Als je weer zwanger wordt, zegt je brein: "Oh, we zijn terug in de gevarenzone, laat alle alarmbellen afgaan!" Dr. Miller legde uit dat je zenuwstelsel in feite probeert te voorkomen dat je wéér wordt overvallen door verdriet. Praat hier alsjeblieft over met je dokter. Er is veilige medicatie, er is therapie, er is hulp. Je hoeft je echt niet op pure wilskracht door die hele negen maanden heen te slaan.

Wat is een goed cadeau voor een vriendin die een regenboogbaby verwacht?
Sla de kaartjes met 'alles gebeurt met een reden' over. Koop geen agressief gestreepte regenboogrompertjes, tenzij je zeker weet dat ze die wil. Breng haar eten. Bied aan om haar badkamer schoon te maken. Als je een cadeau wilt kopen, ga dan voor iets rustigs en troostends, zoals een heel zacht biologisch dekentje of een subtiel bijtspeeltje. Erken haar angsten en verwacht niet gewoon maar dat ze blij is. Wees er gewoon voor haar.