Don't You Want Me Baby Lyrics & Peuterdrama

De allergrootste fabel die de baby-industrie ons ooit heeft wijsgemaakt, is dat je Spotify Wrapped eruit moet zien als de koortsdroom van een achttiende-eeuwse Oostenrijkse componist om je kind later op een goede basisschool te krijgen. Ik stond gisteren in mijn keuken, besmeurd met een of andere plakkerige, ondefinieerbare substantie die mijn middelste over het aanrecht had gesmeerd, bestellingen in te pakken voor mijn Etsy-shop. Ondertussen had ik keihard dat nieuwe nummer "APT." van ROSÉ en Bruno Mars opstaan. Mijn bijna-tweejarige zat wild mee te bouncen op de beat, volkomen ongeïnteresseerd in de verantwoorde houten blokken die ik voor hem had klaargelegd. Maar toen kwam het refrein, en precies op het moment dat die tekst door het huis schalde, pakte mijn kind zijn tuitbeker, keek me strak aan, en liep dwars door mijn wijd open armen heen om de benen van zijn vader stevig vast te grijpen. Ik mompelde het gewoon hardop tegen het plafond – ik vroeg mijn eigen baby: wil je me dan echt niet net zo graag als ik jou?

Ik zal heel eerlijk met je zijn: snoeihard worden afgewezen door een peuter terwijl er een popnummer over obsessieve liefde uit de speakers knalt, is een heel specifieke manier om je als moeder even flink op je plek te zetten. We dragen ze negen maanden lang, doen er uren over om ze eruit te persen of we worden letterlijk opengesneden, en een jaar later kijken ze ons niet meer aan omdat papa nou eenmaal een leuker stemmetje heeft bij het voorlezen van het dinosaurusboek. Het is keihard, echt waar.

De klassieke-muziekleugen waar we allemaal in trapten

Bij mijn oudste was ik het levende bewijs van de overbezorgde kersverse moeder. Ik kocht peperdure "hersenstimulerende" klassieke cd's omdat een of andere Instagram-expert me wijsmaakte dat popmuziek zijn neurologische paden zou belemmeren. Hoe naïef kon ik zijn: ik zat uren in een stille woonkamer de was op te vouwen op de klanken van klavecimbels, terwijl ik mijn ogen wilde uitkrabben van verveling. Tegen de tijd dat mijn derde werd geboren, was dat allemaal verdwenen. Als mama de keuken schoonmaakt, luistert mama naar Bruno Mars, Taylor Swift of welke 90s hip-hop dan ook die het wegschrobben van opgedroogde havermout van de kinderstoel enigszins draaglijk maakt.

Toen ik dit ter sprake bracht op het consultatiebureau, omdat ik even last had van mom guilt over het keihard aanzetten van de Top 40 in de auto, lachte mijn kinderarts, dokter Miller—die eruitziet alsof ook zij sinds pakweg 1998 geen volledige nacht meer heeft geslapen—me vierkant uit. Ze vertelde dat, afgaande op de richtlijnen voor kindergeneeskunde, baby's voornamelijk reageren op het ritme en de woorden. Vrolijke popliedjes met herhalende refreintjes helpen ze juist om taalpatronen te ontdekken. Best logisch als je erover nadenkt, aangezien de helft van de popnummers toch al de woordenschat van een kleuter heeft.

Het enige waar dokter Miller echt op hamerde, was het volume. Blijkbaar zijn de gehoorgangen van baby's piepklein en versterken ze de geluidsdruk veel meer dan volwassen oren, dus te harde muziek kan daadwerkelijk hun gehoor beschadigen. Er schijnt een of andere grens rond de 80 decibel te liggen die je niet mag overschrijden. Nu bezit ik geen decibelmeter, dus ik houd het volume gewoon op een niveau waarop ik mijn vijfjarige nog net snode plannen hoor smeden in de kamer ernaast. Zolang je je gezinsauto niet omtovert tot een rijdende nachtclub, is het echt prima als ze meeluisteren met jouw favoriete pophits.

Wanneer je eigen vlees en bloed je straal negeert

Maar laten we even teruggaan naar de pure emotionele ravage van de 'ik wil alleen de andere ouder'-fase van je peuter. Niemand bereidt je daar namelijk écht goed op voor tijdens je babyshower. Je hoort een nummer met een pakkende tekst over verlangen en afwijzing, en ineens projecteer je dat op je 18-maanden-oude dreumes, die moord en brand schreeuwt omdat jíj zijn schoenen probeert aan te trekken in plaats van zijn vader.

Mijn oma zat altijd op haar veranda met een glas ijsthee dat zó zoet was dat het de lak van een auto kon bijten, en zei me dat baby's eigenlijk gewoon kleine, dronken huisgenoten zijn die geen idee hebben wat ze willen. Soms denk ik dat ze de slimste vrouw op aarde was, en soms denk ik dat ze gewoon intens moe was. Maar ze had wel gelijk toen ze zei dat ze vanzelf weer bij je terugkomen. Op dit moment zit mijn jongste diep in zijn "Alleen Papa"-fase. Als ik hem een crackertje wil geven, doet hij alsof ik hem vergif aanbied. Geeft mijn man hem precies hetzelfde crackertje uit exact dezelfde doos, dan is het een delicatesse op Michelin-niveau.

Ik heb hier om 2 uur 's nachts een heleboel artikelen over gelezen in een wanhopige poging me beter te voelen. De algemene consensus blijkt te zijn dat een voorkeur voor één ouder juist wijst op een uiterst veilige hechting. De psychologie erachter, als ik het jargon tenminste goed begrijp, is dat ze je wegduwen en als oud vuil behandelen omdat ze dondersgoed weten dat jij toch wel blijft. Ze voelen zich 100% veilig om grenzen bij jou te testen. Sorry hoor, maar dat klinkt echt als de grootste oplichterij ooit. Dus je vertelt me dat mijn beloning voor onvoorwaardelijke liefde en een perfect gereguleerd zenuwstelsel is dat ik meedogenloos aan de kant word geschoven door een dictator van nog geen 12 kilo?

De truc is gewoon je trots in de prullenbak te gooien en het krijsende kind aan je partner te overhandigen, zodat jij je in de voorraadkast kunt verstoppen met een handje chocoladevlokken. Want een peuter proberen te dwingen jouw troost te accepteren als hij de andere ouder wil, is een strijd die je werkelijk nóóit gaat winnen.

Spullen die ik echt gekocht heb en gebruik tijdens de chaos

Omdat ik een eigen bedrijfje vanuit huis run, is mijn huis een constante rampzone van verzendenveloppen, tape en willekeurige babyspullen. Ik ben inmiddels belachelijk kieskeurig in waaraan ik mijn geld uitgeef, want het budget is krap en ik ben allergisch voor babyproducten die eruitzien alsof er een plasticfabriek in mijn woonkamer is ontploft. Ik geef de voorkeur aan spullen die mooi in het interieur opgaan, niet "BABY" schreeuwen, en een ritje in de wasmachine daadwerkelijk overleven.

Als je dansfeestjes op de vloer van je woonkamer gaat houden, heb je wel een fatsoenlijke ondergrond nodig. Ik ben helemaal geobsedeerd door de Mono Rainbow Bamboe Babydeken van Kianao. Ik weet het, elke influencer op aarde promoot tegenwoordig bamboe, maar geloof me: dit deken is de hype dubbel en dwars waard. Het kost rond de 35 euro, wat pittig is voor een dekentje, maar ik heb inmiddels zóveel goedkope polyester exemplaren weg kunnen gooien na één wasbeurt, dat ik de prijs voor mezelf kon verantwoorden. Het is gemaakt van 70% biologische bamboe en 30% biologisch katoen, en het is echt bizar zacht. Ik gebruik het grote formaat (120x120cm) en leg het gewoon over mijn vloerkleed, zodat de jongste kan rondrollen terwijl ik mijn Etsy-bestellingen inpak. Het terracotta regenboogdesign is super minimalistisch, dus het vloekt niet met mijn meubels. En wanneer mijn kind er onvermijdelijk een keer op spuugt, wast de bamboe echt véél schoner uit dan normaal katoen. Ik ken de wetenschap erachter niet, maar het is gewoon zo.

Als je toch even aan het rondkijken bent, moet je zeker onze collectie babydekens bekijken om te zien wat ik bedoel met die moderne uitstraling. Ze winnen het echt met gemak van de neon dierenprints die je in de bekende grote winkelketens vindt.

Om helemaal transparant te zijn: niet álles is een gigantisch succes. We hebben ook de Gehaakte Herten Rammelaar & Bijtring. Begrijp me niet verkeerd, het ziet er prachtig uit. Het is gemaakt van biologisch katoen en heeft zo'n schattig houten ringetje met een blauwe bandana. Ik kocht het vooral omdat ik dacht dat het mooi zou staan op foto's voor de Instagram-pagina van mijn webshop, en dat klopt ook. Maar in de praktijk, als moeder van drie wilde jongens? Mwah. De houten ring is fantastisch bij doorkomende tandjes, maar dat gehaakte hertenkopje absorbeert kwijl als een spons. In de wasvoorschriften staat dat je het kunt afnemen met een vochtige doek, maar als je kind het in de modder op de oprit laat vallen, red je het daar echt niet mee. Handwas en hem vervolgens plat laten drogen duurt een eeuwigheid, en wie heeft daar nou tijd voor? Heb jij een extreem schoon, perfect baby'tje? Doen. Lijkt jouw kind meer op een overenthousiaste golden retriever pup? Kies dan liever iets dat je kunt uitkoken.

De eetstakingen overleven

De voorkeursfase blijft niet beperkt tot knuffels en verhaaltjes voor het slapengaan; het druppelt linea recta door naar de maaltijden. Niets brengt je sneller terug op aarde dan het met veel liefde bereiden van een prachtige, gebalanceerde en biologische maaltijd, die vervolgens rechtstreeks op de grond belandt omdat je het waagde de doperwtjes nét te dicht bij de kip te leggen. Vervolgens komt je man binnen, geeft ze een droge boterham, en ze vreten het op alsof ze al weken niet gegeten hebben.

Dit is het moment waarop ik zwaar leun op handige babyspullen om het zware werk op te knappen, vooral om te voorkomen dat ik mijn geduld verlies. Het Siliconen Babybordje met Vakjes in Biggetje-design staat al zes maanden onafgebroken op het blad van mijn kinderstoel. Ik ben normaal gesproken niet zo van het 'schattige dierenservies', maar die kleine varkensoortjes hebben mijn hart gestolen. Het allergrootste pluspunt is voor mij echter de zuignap. Ik zal eerlijk zijn: geen enkele zuignap uit de wereldgeschiedenis is 100% peuterproof als ze echt vastberaden zijn om het bordje los te trekken. Mijn middelste zou Excalibur waarschijnlijk nog uit de steen kunnen trekken als je hem zou opdragen dat niet te doen. Maar dit bordje van Kianao verzet zich stug. Hij zuigt zich goed genoeg vast aan de houten kinderstoel om me in ieder geval vijf minuten te geven, zodat ik kan weglopen en koffie kan inschenken voordat hij uitvogelt hoe hij aan het lipje moet trekken om de zuignap los te maken.

De verdeelde vakjes zijn echt een redmiddel, want stel je voor dat de macaroni de aardbeien raakt. En omdat het is gemaakt van voedselveilige siliconen, gooi ik het elke avond gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser. In deze fase van mijn leven is een product waar "alleen handwas" op staat zo goed als dood voor me. Het feit dat dit bordje de stoomcyclus van mijn vaatwasser overleeft en niet is vervaagd of kromgetrokken, maakt het elke cent waard.

Zit de rit uit, mama

Als je midden in de "Nee mama!"-fase zit, en je je door een liedje op de radio compleet afgewezen voelt door iemand die nog niet eens zijn eigen neus kan snuiten: haal even diep adem. Het is een fase. Een ontzettend irritante fase die je ego flink krenkt, maar nog steeds een fase. Blijf je popmuziek draaien, geniet van de pauzes als ze hun andere ouder opeisen, en onthoud dat ze vroeg of laat een keer buikgriep krijgen. En de enige persoon op aarde waarvan ze dan willen dat diegene de emmer vasthoudt, ben jij. Het is een ietwat grimmig lichtpuntje, maar het is wel óns lichtpuntje.

Voordat je diep in de nacht verdwaalt in een wanhopige zoektocht op Google over peuterhechting, doe jezelf een plezier en scoor wat spullen die je leven écht makkelijker maken. Neem een kijkje in het assortiment van Kianao en vind de items die bestand zijn tegen de rommel, de vaatwasser én de driftbuien.

Chaotische vragen die me altijd gesteld worden

Is het echt oké om harde popmuziek te draaien in de buurt van mijn baby?
Volgens mijn kinderarts maakt het genre helemaal niets uit: Bruno Mars is net zo goed voor de hersenontwikkeling als Mozart. Het enige waar je écht op moet letten, is het volume. Zet het zacht genoeg zodat je die piepkleine trommelvliesjes niet beschadigt, zeker in de auto of als je een white noise apparaat naast hun bedje gebruikt.

Waarom duwt mijn peuter me ineens weg en wil hij alleen nog maar papa?
Omdat het kleine tirannen zijn die hun grenzen uittesten. Maar even serieus: de experts beweren dat het is omdat ze veilig aan je gehecht zijn. Ze weten dat jouw liefde onvoorwaardelijk is, dus ze voelen zich veilig genoeg om jou te negeren en zich volledig op de andere ouder te richten. Het voelt als puur verraad, maar eigenlijk is het een enorm (zij het verknipte) compliment voor jouw opvoeding.

Zijn die bamboe dekentjes dat belachelijke prijskaartje echt waard?
Vroeger dacht ik altijd dat het één grote marketingtruc was, totdat ik er eindelijk eentje aanschafte. Ja, ze zijn het waard. Ze zijn véél zachter dan gewoon katoen, ze rekken lekker mee bij het inbakeren en als je kind erop spuugt, worden ze op de een of andere manier in de was weer een stuk schoner. Als het in je budget past, is dit een van de weinige luxe-items die ik echt met een gerust hart kan aanraden.

Hoe maak je dat schattige, gehaakte bijtspeelgoed schoon?
Met heel veel geduld. En dat is direct de reden waarom ik een haat-liefdeverhouding met de mijne heb. Je moet vlekken lokaal behandelen met water en een milde zeep. Als ze echt heel vies zijn, moet je ze op de hand wassen met koud water en plat laten drogen. Stop ze nóóit in de droger, tenzij je op zoek bent naar een gekrompen, klonterig hertenkopje.

Houden zuignapbordjes een peuter nou écht tegen om met eten te gooien?
Ze voorkomen die terloopse, toevallige stootjes en ze vertragen een erg vastberaden peuter. Het siliconen biggetjesbord dat ik gebruik, heeft een ijzersterke basis. Maar als mijn kind eenmaal doorheeft waar dat kleine trek-lipje zit, zijn de rapen gaar. Het levert me net genoeg tijd op om me even om te draaien om een stukje keukenrol te pakken, en eerlijk gezegd is dat alles waar ik om kan vragen.