Zo maak je prachtige newbornfoto's zonder gek te worden

Ik zweette door mijn derde voedingshemdje van de dag, wankelend op een eetkamerstoel met mijn iPhone zwevend boven mijn oudste zoon, Leo. Hij schreeuwde op dat moment de longen uit zijn lijf in een handgebreid Yoda-kostuum dat mijn moeder via Facebook Marketplace had gekocht. Mijn man stond net buiten beeld wanhopig met een plumeau te zwaaien om een lachje te krijgen van een kind dat letterlijk nog niet eens doorhad dat hij handjes had. Ik geloof dat ik wel twee keer heb moeten huilen. De belichting was vreselijk, de groene wol bezorgde zijn gevoelige babyhuidje knalrode vlekken en ik eindigde met een filmrol vol foto's die ik alleen maar liefkozend kan omschrijven als 'lelijke babyfoto's'. Ik zal maar gewoon eerlijk zijn: de hele middag was een regelrechte ramp en ik koester nog steeds een lichte wrok tegen die Yoda-outfit.

Ik verstuur dertig bestellingen per week voor mijn Etsy-shop, terwijl ik tegelijkertijd drie kinderen onder de vijf in leven houd op het platteland van Texas, dus mijn geduld voor uitgebreide, Pinterest-perfecte decors is tegenwoordig echt nul. Toen mijn jongste werd geboren, liet ik het idee van professionele studiosessies die meer kosten dan mijn eerste auto, helemaal varen. Ik besloot dat we dit gewoon thuis gingen doen, met mijn telefoon, op mijn eigen tempo. En weet je wat? Dat bleken de allermooiste foto's te zijn die ik van mijn kinderen heb.

Er bestaat een enorme misvatting dat je een ringlamp, een professionele achtergrond en een diploma in fotografie nodig hebt voor een fatsoenlijke babyfoto. Maar eerlijk, het enige wat je echt nodig hebt, is een vermoeide baby en een raam.

Die magische eerste twee weken

Mijn oma zwoer altijd dat baby's de eerste twee weken van hun leven niet eens wakker worden. Echt hoor, bless her heart, maar ze had duidelijk mijn middelste nog niet ontmoet. Toch zit er blijkbaar wat wetenschap achter dat bakerpraatje, of tenminste, dat vertelde een fotograferende moeder in een van mijn online groepen me. De ideale periode om die zachte, engelachtige plaatjes te schieten, is tussen de vijf en veertien dagen na de geboorte.

Bij Leo heb ik dit compleet gemist, waardoor hij er op al zijn vroege foto's uitziet als een stijf, boos stukje hout. Als ze nog piepjong zijn, zijn ze gewend om helemaal opgerold in een piepklein bolletje te liggen. Als je dus voorzichtig hun beentjes opvouwt, blijven ze meestal gewoon zo liggen slapen. Probeer je dat met vier weken, dan spartelen ze als een vis op het droge en kijken ze je aan vol ongeloof en verraad.

Het komt er eigenlijk op neer dat je de thermostaat of een kacheltje zo hoog zet dat je door je shirt heen zweet. Je stopt ze vol met melk zodat ze in een diepe melkcoma vallen, en legt ze bij een raam op het noorden (want van die plafondlampen in huis gaan ze eruitzien als kleine gele gijzelaars).

Weg met die kriebelende kostuums

Als ik terugkijk naar de outfits die ik mijn oudste aantrok, wil ik hem eigenlijk gewoon mijn excuses aanbieden. We doen ze van die enorme tule strikken in die afdrukken achterlaten op hun zachte hoofdjes, of synthetische rompertjes met ruffles waarvan ze uitslag krijgen. Ik kwam er eindelijk achter dat 'less is always more' geldt, zeker als je gewoon één fatsoenlijke babyfoto wilt om naar je schoonmoeder te sturen, zodat ze stopt met appen voor updates.

Voor mijn jongste hield ik het letterlijk helemaal simpel en trok ik haar de Biologisch Katoenen Baby Romper van Kianao aan. Ja, ik weet dat het belachelijk voelt om best wat geld uit te geven aan iets waar een kind onvermijdelijk een spuitluier in krijgt, maar het ongekleurde katoen vloekt niet bij hun gekke, vlekkerige pasgeboren huidtinten. En het zit mooi plat in plaats van dat het opkropt rond hun nekje, zoals goedkope rompertjes vaak doen. De stof is zó zacht dat het haar eczeemplekjes niet irriteerde, waardoor ze er vredig uitzag in plaats van dat ze constant jeuk had en zich ellendig voelde. Soms laat een simpele witte, perfect passende romper juist precies zien hoe klein en perfect ze zijn, zonder de afleiding van een neon dinosaurusprint.

Als achtergrond probeerde ik eerst dit vrolijke Bamboe Heelal Dekentje te gebruiken dat we van mijn zus hadden gekregen. Begrijp me niet verkeerd, hij is zachter dan wat dan ook in mijn kast en reguleert de temperatuur zó goed dat ik oprecht baal dat ze hem niet in volwassen maten maken. Maar de feloranje en gele planeten waren gewoon veel te chaotisch voor op beeld. De kleuren reflecteerden op haar gezicht waardoor ze er een beetje geelzuchtig uitzag, dus we gebruiken dat dekentje nu strikt alleen nog voor dutjes in de kinderwagen.

In plaats daarvan legde ik mijn Biologisch Katoenen Deken met Eekhoornprint gewoon op de vloer, precies in het zonnetje. Het beige is super neutraal, dus het leek wel een professionele studio-achtergrond. En door er een klein voorwerp naast te leggen, krijg je een goed idee van de schaal, zodat je een jaar later weer even kunt huilen over hoe snel ze groot worden. Ik gooide onze siliconen Sushirol Bijtring naast haar hoofdje omdat het er gewoon grappig uitziet, en eerlijk: alles om maar af te leiden van de spuugvlek op mijn eigen shirt.

De angstaanjagende waarheid over het internet

We moeten het ook even hebben over wat er gebeurt nádat je eindelijk een goede foto hebt weten te maken. Mijn tech-geobsedeerde neef heeft vorig jaar tijdens het kerstdiner namelijk mijn leven verpest door het concept 'sharenting' aan me uit te leggen. Voorheen knalde ik Leo's hele leven zonder erbij na te denken op mijn openbare social media feeds, maar nu is hij in feite mijn waarschuwingsverhaal voor internetveiligheid.

Blijkbaar kan een of andere vage gast ergens in een kelder genoeg informatie bij elkaar sprokkelen om frauduleus een creditcard op naam van je peuter aan te vragen, als je een foto plaatst met hun naam, leeftijd én een duidelijke foto van hun gezicht. Ik snap niet helemaal hoe de algoritmes werken, maar wat ik eruit begreep is dat techbedrijven constant onze openbare feeds leegtrekken om hun AI-modellen voor gezichtsherkenning te trainen. En dat voelt ongelooflijk dystopisch en naar.

Ik werd er gewoon misselijk van als ik eraan dacht, dus heb ik mijn aanpak voor babyfoto's online compleet omgegooid. Ik begon de 'kerstkaartenregel' te volgen: als ik me er niet goed bij zou voelen om een fysieke kopie van de foto aan mijn rare ex-baas, de pakketbezorger of oudtante Bep te geven, gaat de foto absoluut niet het internet op. Punt.

De emoji-truc die je helemaal verkeerd doet

Toen ik hoorde over al dit privacygedoe, begon ik gewoon een gigantische zonnebloem-emoji over het gezicht van mijn kinderen te plakken als ik iets op mijn stories plaatste. Ik voelde me ontzettend zelfingenomen en beschermend, totdat ik erachter kwam dat ik het he-le-maal verkeerd deed.

Als je de Instagram- of Facebook-app gebruikt om een sticker over het gezicht van je kind te plakken, kunnen mensen met een beetje kennis van zaken de afbeelding gewoon downloaden, de digitale lagen verwijderen en alsnog het gezicht van je baby zien. Ze kunnen de metadata rechtstreeks uit het bestand halen om zo de exacte GPS-coördinaten van je woonkamer te achterhalen. Mijn brein kreeg echt even kortsluiting toen ik dit hoorde.

Je moet de foto eerst bewerken in de standaard foto-app op je telefoon, daar de emoji op plakken, een screenshot maken van DÍE bewerkte foto, de screenshot bijsnijden, en dan pas dat screenshot posten. De screenshot plet blijkbaar de afbeelding, waardoor niemand de sticker eraf kan 'pellen', en het stript ook gelijk de locatiegegevens. Het klinkt volkomen bizar en kost dertig seconden extra, maar eerlijk waar, als moeder in dit vreemde digitale tijdperk neem ik gewoon geen enkel risico meer met hun privacy.

De digitale voetafdruk van mijn jongste is, in vergelijking met die van mijn oudste, vrijwel onbestaande. Het geeft me een veel fijner gevoel te weten dat ze later zelf kan bepalen of ze met haar gezicht op internet wil. Tot die tijd zijn de enigen die de onbewerkte foto's zien, de opa's en oma's in onze beveiligde familie-appgroep.

Als je een collectie wilt aanleggen van neutrale, mooie basics die er daadwerkelijk goed uitzien op camera zónder de kwetsbare huid van je kindje te irriteren, bekijk dan hier onze biologische babykleding.

Maar voordat je in de stress schiet, je privacy-instellingen induikt en je hele filmrol gaat opschonen, pak er eerst even een grote kop koffie bij. Lees hieronder wat van de chaotische vragen die ik continu van mijn moedervriendinnen krijg over thuis fotograferen.

Vragen die andere moeders me hier écht over stellen

Is het te laat voor goede foto's als mijn baby al een maand oud is?

Nee, maar je moet je verwachtingen wel echt een beetje bijstellen. Zodra ze die grens van drie of vier weken passeren, slapen ze gewoon niet meer zo diep en willen ze lekker hun beentjes strekken. Probeer ze niet langer te dwingen in die piepkleine, opgerolde houdingen die je op Pinterest ziet. Dat vinden ze vreselijk en dan schreeuwen ze de boel bij elkaar. Wikkel ze gewoon lekker strak in een ademende inbakerdoek, leg ze op hun rugje, en richt je op het vastleggen van hun wakkere oogjes en die kleine handjes in plaats van ze eruit te laten zien als een slapende pretzel.

Waarom zien mijn foto's binnenshuis er altijd zo geel en korrelig uit?

Dat komt bijna altijd doordat je plafondlampen alles verpesten. De meeste gloeilampen in huis geven een warme, gele gloed af, waardoor een pasgeboren huidje er vreselijk uitziet. Je moet letterlijk élke lamp in de kamer uitdoen, de gordijnen of luxaflex van het grootste raam dat je hebt opengooien, en je baby met het gezichtje naar het licht toe leggen. Als het een bewolkte dag is, is dat zelfs nóg beter. Wolken werken namelijk als een reusachtige softbox, waardoor je geen harde schaduwen op hun gezichtjes krijgt.

Wat doe ik met baby-acne voordat ik ga fotograferen?

Heel eerlijk: blijf er gewoon vanaf. Mijn tweede kind had de eerste twee maanden een huidje dat verdacht veel weg had van een pizza pepperoni. Mijn kinderarts vertelde me toen terloops dat het gewoon de zwangerschapshormonen zijn die hun kleine lijfje verlaten, en dat poetsen en boenen het alleen maar roder en vuriger maakt. Ik beloof je dat die kleine bobbeltjes je niet eens meer opvallen als je de foto's over vijf jaar terugkijkt. Maar als het je nu écht stoort, schaam je dan vooral niet om de subtiele vervaag-tool op je telefoon te gebruiken voor dat ene plaatje dat je afdrukt voor aan de muur in de woonkamer.

Mijn familie wordt boos als ik ze niet dagelijks babyfoto's stuur. Wat moet ik doen?

Een grens stellen en ze lekker boos laten zijn. Ik voelde me in mijn hele eerste kraamperiode net een circus-aapje dat maar moest presteren. Terwijl mijn hechtingen stonden te genezen, stuurde ik twintig verschillende familieleden persoonlijke updates. Nu gebruik ik een gedeeld iCloud-album waar ik een paar foto's per week in gooi. Als mensen de baby willen zien, kijken ze daar maar. Je bent aan het herstellen van een heftige medische gebeurtenis en je houdt een klein mensje in leven; je bent geen dagblad.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn baby niet wakker wordt tijdens het verplaatsen?

White noise (witte ruis) is je beste vriend, maar je moet het wel bijna ongemakkelijk hard zetten. Vroeger siste en fluisterde ik er lustig op los om ze stil te krijgen, maar mijn buurvrouw – een voormalig verpleegkundige – vertelde me dat het in de baarmoeder echt net zo luidruchtig is als een stofzuiger. Ik zet nu op Spotify altijd een 'brown noise'-track aan en leg mijn telefoon vlakbij hun voetjes. Daarna wacht ik tot ze zó diep slapen dat hun armpjes helemaal slap hangen, voordat ik ze in een andere houding probeer te leggen. Als hun handjes nog steeds samengeknepen zijn tot strakke vuistjes: loop langzaam naar achteren, want ze slapen nog niet vast genoeg.