Wat het Dijon Baby-album zo goed begrijpt over de angsten van kersverse ouders

Het was 2:13 uur 's nachts en mijn man zat op de rand van het bad naar de voegen van de tegels te staren, terwijl onze oudste—die eigenlijk een wandelend waarschuwingsverhaal is voor waarom je niet blindelings alles moet geloven wat in een opvoedboek staat—in de volgende kamer de boel bij elkaar schreeuwde. Ik stond in de deuropening met een stapeltje piepkleine washandjes, doodmoe, en besefte dat alles wat ik dacht te weten over ouder worden een grote, absolute leugen was. Voordat we kinderen kregen, dacht ik eerlijk gezegd dat je voorbereiden op een baby gewoon betekende dat je de juiste kinderwagen kocht, de babykamer een rustige tint saliegroen gaf en we net deden alsof we wisten hoe we een inbakerdoek moesten vouwen. Maar toen ik daar stond en zag hoe mijn man volledig dichtsloeg onder de druk van zijn plotselinge vaderschapsangst, wist ik dat we het zwaar te pakken hadden.

Hij was aan het scrollen op zijn telefoon, op zoek naar een soort reddingslijn. Zo stuitten we op de hele culturele obsessie met het dijon baby-album dat van de ene op de andere dag het internet leek over te nemen. Als je het helemaal gemist hebt en onder een steen leeft, net als ik normaal gesproken doe: Dijon is een R&B-artiest die een ongelooflijk rauw album uitbracht over het krijgen van een kind. Het voelde alsof iemand eindelijk het brein van mijn man had opengebroken en een microfoon bij zijn diepste angsten had gehouden. Ik zal heel eerlijk tegen je zijn: ik verwachtte dat hij voetbalstatistieken zat te lezen of wat mannen ook maar doen om 2 uur 's nachts, maar in plaats daarvan zat hij diep in een reddit-thread over dijon baby met een stel andere doodsbange millennial-vaders. Ze beseften allemaal tegelijkertijd dat ze hun eigen bagage uit hun kindertijd eigenlijk helemaal niet hadden verwerkt voordat ze een nieuw mensje op de wereld zetten.

Ik las die nacht over zijn schouder wat van de songteksten van dijon baby mee, en geloof me, het komt heel anders binnen dan die Instagram-accounts vol toxische positiviteit die doen alsof elk moment van het ouderschap een zegen is. Het ging allemaal over de zware, verstikkende angst om je eigen generatie-rommel door te geven aan je kind, en ineens was de badkamerafsluiting van mijn man volkomen logisch.

Het advies van mijn oma over het oplossen van gevoelens

Mijn oma zei vroeger altijd dat mannen gewoon een warme maaltijd en een project nodig hebben om hun humeur te verbeteren, de schat. Ik hou van haar, maar die stop-het-maar-onder-het-tapijt-mentaliteit is precies de reden waarom onze generatie momenteel zoveel geld uitgeeft aan therapie. We kunnen niet zomaar een ovenschotel op tafel zetten en net doen alsof alles goed is, terwijl de realiteit van het in leven houden van een kwetsbare baby ons overweldigt.

Mijn dokter noemde bij de controle van twee maanden dat misschien één op de tien vaders een vorm van post-partumdepressie krijgt. Maar eerlijk gezegd, de manier waarop hij dat mompelde terwijl hij de oortjes van mijn zoon controleerde, deed me denken dat de medische wereld ook maar wat raadt. Waarschijnlijk omdat de maatschappij het voor mannen zo verdomd moeilijk maakt om überhaupt toe te geven dat ze het zwaar hebben. Je brengt een baby thuis en iedereen vraagt hoe de hechtingen van de moeder genezen. Dat is logisch, want een bevalling is een slagveld, maar niemand stopt even om de partner in de ogen te kijken en te vragen of hij het mentaal overleeft dat zijn hele identiteit net is ontploft. We proberen zo stoer te zijn, doen alsof we alles op de rit hebben terwijl we tijdens de slaapjes kleine Etsy-shops runnen en net doen alsof de wallen onder onze ogen gewoon allergieën zijn. Maar de waarheid is: de emotionele overgang naar het ouderschap is heftig voor beide ouders.

Ik heb daar net drie alinea's lopen klagen over emotionele bagage, maar mocht je je afvragen of je je kind letterlijk Dijon-mosterd moet voeren om hun smaakpalet te verbreden zoals sommige TikTok-influencers beweren: het antwoord is absoluut nee, hou het alsjeblieft gewoon bij geprakte zoete aardappel.

Controle krijgen over wat we daadwerkelijk op hun huid smeren en aantrekken

Toen mijn man en ik midden in die post-partum angst zaten, beseften we dat we onze hersenen niet magisch van de ene op de andere dag konden fixen of dertig jaar aan emotionele gewoontes konden omschakelen. Dus begonnen we gewoon de fysieke dingen in ons huis heel strikt te controleren om onszelf een veiliger gevoel te geven. Het is grappig hoe, wanneer je hoofd als een complete chaos voelt, je het ineens heel erg belangrijk vindt in wat voor soort stof je kind slaapt.

Bij mijn oudste—je weet wel, het waarschuwingsverhaal—kocht ik al die goedkope, polyester rompertjes bij de grote ketens omdat ik probeerde op de kleintjes te letten. Binnen een week zat zijn huid onder de vurige rode, schuurpapier-achtige plekken. Ik voelde me de slechtste moeder op aarde. Ik denk dat een babyhuid gewoon ongelooflijk dun is en in feite alle synthetische troep uit die goedkope kleurstoffen opneemt. Tenminste, dat is wat mijn vermoeide Google-sessies diep in de nacht me deden geloven. Toen we eindelijk overstapten op het Biologisch Katoenen Mouwloos Babyrompertje van Kianao, was het verschil enorm.

Ik wil echt niet als een catalogus klinken, maar ik moet je vertellen: dit specifieke rompertje is mijn redding. Het kost rond de twintig euro, wat ik best irritant vind voor een piepklein kledingstuk waar ze zomaar in kunnen poepen, maar het is 95% biologisch katoen en voelt letterlijk als boter zo zacht. Ik stopte mijn oudste nergens anders meer in omdat het niet van die kriebelende labels had waarvan hij ging huilen. Daarbij leek het materiaal zoveel beter te ademen, waardoor die rode vlekjes, die me 's nachts uit schuldgevoel wakker hielden, bijna helemaal verdwenen. Elke keer als ik praat met kersverse moeders die compleet overweldigd zijn, zeg ik ze dat ze beter geen vijftig goedkope setjes kunnen kopen, maar gewoon drie van deze biologische rompertjes. Was ze constant en laat je baby er lekker in leven. De angst wegnemen dat er agressieve chemicaliën op hun huidje komen, is één kleine zorg minder op je mentale lijstje.

Als je al in die nesteldrang-fase zit waarbij je alles wat je baby aanraakt wilt vernieuwen, wil je misschien eens kijken naar wat biologische babykleding waardoor je niet gaat piekeren over onzichtbare gifstoffen.

Routines zijn gewoon een mooie dekmantel voor overleven

Toen we de kleding op de rit hadden, moesten we uitzoeken hoe we onze dagen konden structureren, zodat mijn man niet weer naar de voegen van de badkamertegels zou gaan staren. Jongens, de boeken vertellen je dat je een strakke routine moet invoeren om hun slaap-waakritme te optimaliseren. Dat klinkt heel wetenschappelijk, maar van wat ik bij mijn drie kinderen heb gezien, is een routine eigenlijk gewoon een wanhopige poging om te weten wat er gaat gebeuren, zodat je niet helemaal gek wordt.

We probeerden het hele bad-boek-bed-ritueel elke avond op precies dezelfde tijd te doen. Meestal werkte dat, behalve wanneer er tandjes doorkwamen en het hele systeem direct in de prullenbak belandde. Ineens loop je om 3 uur 's nachts door de gang te ijsberen met een baby die maar op zijn eigen knuistje blijft kauwen. Mijn zus stuurde ons de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe, en dat ding is echt superhandig voor die ontspoorde dagen. Het is gemaakt van voedselveilige siliconen, wat mijn neuroses over plastic kalmeert, en het is klein genoeg zodat mijn jongste het echt kon vasthouden zonder zichzelf in het oog te meppen. Dat gebeurt namelijk veel vaker dan je denkt bij zwaar houten speelgoed.

Over speelgoed gesproken, we hebben ook de Zachte Baby Bouwblokkenset gekocht omdat ik ergens las dat zacht stapelspeelgoed helpt bij de vroege motoriek en kleurperceptie. Ze zijn helemaal prima hoor. Ze zijn veilig, bevatten geen BPA, en mijn middelste kind kauwde er graag even op. Maar ik zal eerlijk zijn: de helft ervan ligt nu stof te verzamelen onder mijn bank naast een verdwaalde Cheerio, dus ik zou niet zeggen dat ze mijn leven hebben veranderd zoals de biologische kleding dat deed. Je koopt die dingen in de hoop dat ze je kind in een genie veranderen, maar meestal blijken het gewoon objecten te zijn waar je over struikelt op weg naar de koffiemachine.

Wat ik nu weet en toen nog niet wist

De enige reden waarom de dijon baby-hype zo ontplofte, is omdat wij de eerste generatie ouders zijn die proberen dat hele mensen-opvoeden te doen terwijl we actief en hardop onze eigen tekortkomingen erkennen. We willen niet zomaar de patronen herhalen waarin we zijn opgegroeid, en we willen al helemaal niet doen alsof alles perfect is wanneer dat niet zo is.

Als je maar één ding meeneemt uit mijn geratel van vandaag, laat het dan dit zijn: je mag doodsbang zijn, je moet niet verwachten dat je partner magisch weet hoe hij of zij met de zware emotionele last van een kind moet omgaan zonder een beetje compassie, en het kopen van veilige, biologische spullen voor je huis is een volkomen logische manier om ermee om te gaan als de grote dingen te moeilijk voelen om direct op te lossen. Als ik terugkijk op mijn man die op de rand van dat bad zat en de druk voelde van het woordje 'baby' en alles wat dat voor onze toekomst betekende, zou ik hem het liefst vertellen dat we het echt wel gingen overleven. Het blijft een rommeltje, de was wordt nooit écht netjes opgeruimd en je zult constant twijfelen aan elke beslissing die je neemt, maar uiteindelijk vind je echt je draai.

Als je er klaar voor bent om een plek voor je kleintje te creëren die veilig, bewust en net even wat minder chaotisch voelt, ontdek dan de Kianao collectie met baby essentials om die paar items te vinden die écht het verschil maken.

De ongepolijste, eerlijke antwoorden op je vragen

Wat is toch dat dijon baby-album waar iedereen online over praat?
Het is een ongelooflijk rauw, eerlijk album van de artiest Dijon over vader worden. Het ging viraal omdat het eindelijk de pure paniek, angst en de generatiebagage onder woorden brengt die mannen voelen wanneer ze een kind krijgen. Het is eigenlijk verplichte kost als jij of je partner worstelt met de emotionele overgang naar het ouderschap en er helemaal klaar mee bent dat iedereen net doet alsof het zo makkelijk is.

Hoe vraag je écht hoe het gaat met de mentale gezondheid van je partner, zonder irritant over te komen?
Je moet stoppen met "hoe is het?" te vragen terwijl ze flessen staan af te wassen, want ze liegen dan toch en zeggen "goed". Je moet ze echt even laten zitten als het stil is in huis, ze aankijken en vragen waar ze op dit moment het meest bang voor zijn, zelfs als het ongemakkelijk voelt om daarover te beginnen.

Helpen routines echt tegen die newborn-angsten of is dat een fabeltje?
Mijn dokter zweert erbij dat het hun slaapcycli stabiel houdt, maar eerlijk gezegd is een routine meer voor jouw eigen brein dan dat van de baby. Als je zwaar slaapgebrek hebt, geeft de simpele wetenschap dat het om 18:00 uur altijd badtijd is een klein beetje controle in een dag die verder voelt als pure chaos.

Waarom zijn biologische stoffen écht belangrijk als je al over alles loopt te stressen?
Omdat goedkope synthetische kleding vaak harde kleurstoffen en chemicaliën bevat die vreselijke rode uitslag kunnen veroorzaken op de flinterdunne babyhuid. En om middernacht een onverklaarbare uitslag moeten oplossen, laat je stressniveau echt door het dak gaan. Door net iets meer uit te geven aan een paar goede rompertjes van biologisch katoen, kun je in ieder geval één grote zorg afstrepen van je mentale lijstje.

Maakt maternal gatekeeping (als moeder constant de touwtjes in handen willen houden) de angst van mijn man erger?
Oh, absoluut, en ik maak me hier zelf zo schuldig aan. Wanneer we kritiek hebben op hoe ze de inbakerdoek vouwen, of erop staan om de voeding over te nemen omdat ze het niet "goed" doen, bevestigen we eigenlijk hun diepste angst dat ze de boel verpesten. Soms moet je dus gewoon weglopen en ze die luier maar een beetje scheef laten omdoen.