Mijn kind is in de ban van Chiquita Baby Monster en ik ben uitgeput

Het was dinsdagochtend 7:14 uur, wat bij mij thuis eigenlijk gelijk staat aan het spitsuur, maar dan met agressievere eisen voor wafels. Ik stond in de keuken in een badjas die overduidelijk rook naar oude melk en falen, met een mok koffie in mijn hand die al twee keer opnieuw was opgewarmd. Maya, mijn zevenjarige die denkt dat ze een puber is, stormde de kamer in. Ze eiste een zwarte cargobroek en vroeg of ik wist wie Chiquita was. Ik staarde haar alleen maar aan, knipperde langzaam met mijn ogen en probeerde te verwerken waarom we het over bananenmerken hadden voordat de zon goed en wel op was.

Het bleek dat we het niet over fruit hadden. We hadden het over K-pop. Specifieker gezegd: een meidengroep die letterlijk BabyMonster heet, en Chiquita is hun jongste lid. Maya duwde mijn telefoon – die ze op de een of andere manier ongemerkt van het aanrecht had gevist – in mijn gezicht om me een strak gechoreografeerde videoclip te laten zien met meiden die er tegelijkertijd veel cooler uitzagen dan ik ooit zal zijn, maar ook ontzettend, pijnlijk jong leken.

Ik nam een slok van mijn vreselijke koffie. "Ze is erg getalenteerd," mompelde ik, in een poging de steunende millennial-moeder te zijn die de interesses van haar dochter niet de kop indrukt. "Hoe oud is ze?"

Maya straalde. "Ze is vijftien!"

Ik verslikte me in mijn koffie. VIJFTIEN. Oh god. Mijn brein had onmiddellijk kortsluiting. Toen ik vijftien was, was mijn grootste prestatie het succesvol opnemen van Dawson's Creek op een videoband zonder het introliedje eraf te knippen. Dit kind voerde complexe choreografieën uit in stadionverlichting. En blijkbaar heeft mijn zevenjarige besloten dat dit haar nieuwe persoonlijkheid is. Ze schrijft nu overal 'Baby M' op haar schriften. Dat bracht haar juf behoorlijk in de war, totdat ik een gênant lange e-mail moest sturen om uit te leggen dat het om een band ging, en niet om een geheime aankondiging van een broertje of zusje. Hoe dan ook, mijn punt is: het opvoeden van een ouder wordend kind dat ineens halsoverkop in internet-fandoms duikt, is een wilde achtbaan waar niemand me op had voorbereid.

Waarom ik diep gestrest raak van de werkethiek van een tiener

Dus natuurlijk dook ik in een rabbit hole op internet, want ik ben de rust zelve niet en moet alles uitzoeken waar mijn kinderen fan van zijn, zodat ik me mentaal kan voorbereiden op de onvermijdelijke paniekaanval. Weet je hoe hard die K-pop idolen werken? Het is angstaanjagend. Ik las dat ze maanden, soms jaren trainen, waarbij ze zo'n veertien uur per dag zingen en dansen. Veertien uur! Ik krijg Maya nog niet eens zover dat ze haar schoenen binnen drie kwartier aantrekt. Als ik aan Leo, mijn vierjarige, vraag of hij één enkele sok wil opruimen, stort hij ter aarde alsof hij is geraakt door een sluipschutter.

Ik heb me drie volle dagen het hoofd gebroken over wat dit intense perfectionisme met Maya's brein gaat doen. Ik bedoel, ze kijkt op tegen dit meisje dat in feite een wonderkind is en functioneert in een enorm strakke, commerciële muziekmachine. Gaat ze nu denken dat ze een uitgebreide huidverzorgingsroutine nodig heeft? Gaat ze op dieet? Ik begon te doemdenken over onrealistische schoonheidsidealen en burn-outs, en hoe in vredesnaam ik het concept van zwaar bewerkte beelden moet uitleggen aan een kind dat nog steeds stellig gelooft dat een tandenfee stiekem haar kamer binnensluipt om haar uitgevallen tanden voor twee euro te kopen. Mijn man Mark liep de keuken in terwijl ik fanatiek aan het googelen was naar contracten van Zuid-Koreaanse talentenbureaus, en deinsde langzaam achteruit de kamer weer uit. Hij weet wel beter dan me te storen als ik in zo'n paniekspiraal zit.

En de muziek zelf is eigenlijk ook gewoon heel erg hard, eerlijk gezegd.

Wat mijn kinderarts vaag mompelde over internetberoemdheden

Ik heb dit daadwerkelijk aangesneden tijdens Leo's laatste controle, want ik gebruik onze kinderarts, dr. Aris, graag als onbetaalde therapeut – wat hij vast geweldig vindt. Ik zat te ratelen over parasociale relaties en TikTok, en hoe Maya denkt dat deze zangeressen echt, letterlijk haar vriendinnen zijn. Dr. Aris zuchtte een beetje en zei iets over dat de hersenen van kinderen het verschil tussen een televisiepersoonlijkheid en een echte relatie niet goed kunnen bevatten, en dat we gewoon met ze in gesprek moeten blijven over wat echt is en wat show.

Hij gaf me niet bepaald harde medische feiten; het was meer een soort "succes ermee"-vibe verpakt in medisch jargon. Hij vertelde dat er officiële richtlijnen zijn over het samen met je kinderen kijken naar media. Dat klinkt in theorie fantastisch, totdat je daadwerkelijk probeert om vijfentwintig YouTube-shorts achter elkaar te kijken van mensen die exact hetzelfde dansje doen. Maar het idee is waarschijnlijk gewoon dat je erbij gaat zitten en een oogje in het zeil houdt, zodat ze niet in een of ander vaag internet-zwarte-gat vallen. Probeer gewoon niet volledig in paniek te raken als ze over deze beroemdheden gaan praten alsof ze ze persoonlijk kennen. Vraag ze in plaats daarvan wat ze leuk vinden aan de video, en gooi er af en toe nonchalant een herinnering in dat het internet voor het grootste deel nep is.

De kloof overbruggen tussen een K-pop puber en een echte baby

Dus, midden in die intense Chiquita-obsessie, kondigde mijn zus aan dat ze een baby verwacht. Echt een pasgeboren kleintje. Maya was eerst dolenthousiast, maar raakte al snel geïrriteerd toen het gesprek verschoof van haar ontzettend belangrijke K-pop-updates naar dingen als kolfapparaten en luieremmers. Het is dat typische leeftijdskloof-dingetje. Maya probeert zo ontzettend hard om een volwassen tiener te zijn, en het idee van een kwetsbare, huilende pasgeboren baby past natuurlijk he-le-maal niet bij haar stoere meidenimago.

Maar toen las ik op een of ander fanforum (ja, ik hang tegenwoordig rond op K-pop fanforums, dit is mijn leven nu) dat de familie van Chiquita ook net een nieuwe baby had gekregen. Boem. Verbindingsmoment. Ik gooide deze informatie er tijdens het avondeten heel nonchalant in. "Hé Maya, wist je dat Chiquita net grote zus is geworden van een nieuwe baby?"

Ze stopte met het kauwen op haar visstick. "Echt?"

Ja, echt. En ineens was grote zus worden weer cool. Ik heb dit keihard uitgebuit, want ik ben een wanhopige vrouw. Ik zei haar dat we een cadeautje moesten uitzoeken voor haar nieuwe neefje of nichtje, en omdat ze BabyMonster zo leuk vindt, we de baby een "baby monster" speeltje zouden moeten geven. Ik vond mezelf hilarisch. Maya rolde met haar ogen, maar ze was er eigenlijk wel voor in.

We belandden op de website van Kianao. Dat is tegenwoordig eigenlijk de enige plek waar ik nog babyspullen koop, omdat hun spullen er tenminste niet uitzien alsof ze zijn ontworpen door een kleurenblinde clown. Als je je momenteel verstopt voor je kinderen en gewoon naar mooie, duurzame babyspulletjes wilt kijken, bekijk dan hier hun collectie biologisch speelgoed.

Het bijtspeeltje dat me mijn verstand heeft doen behouden

We hebben voor de nieuwe baby de Kianao Pluche Monster Rammelaar gekocht, en eerlijk gezegd voel ik een diepe liefde voor dit ding. Maya koos hem uit omdat het eruitziet als een klein monstertje, wat perfect past bij haar hele bandobsessie. Maar ik kocht hem omdat ik me nog precies kon herinneren hoe het was toen Leo zes maanden oud was en tandjes kreeg.

Laat me de situatie even voor je schetsen: Het was november. Ik droeg al drie dagen lang een legging met opgedroogd spuug op de knie. Leo was eigenlijk een klein wild dier, dat op alles kauwde wat hij zag. Mijn schouder, de afstandsbediening, de staart van de hond. Alles zat onder een dikke, plakkerige laag kwijl. Ik had al zoveel lelijke plastic bijtringen gekocht die uiteindelijk vol vage pluisjes onderin mijn luiertas eindigden. En toen gaf iemand ons precies deze pluche monster rammelaar cadeau. Hij heeft een perfect gladde houten ring en de bovenkant is van gehaakt biologisch katoen. Leo zat letterlijk twintig minuten lang boos in zijn kinderstoel op die houten ring te kauwen, terwijl ik snel een koude boterham naar binnen werkte. Hij maakt een zacht, vriendelijk rammelend geluid dat niet vervelend is – in tegenstelling tot van dat elektronisch speelgoed dat constant hetzelfde vervloekte melodietje afspeelt totdat je het het liefst in de zee wilt gooien. Het is oprecht mijn favoriete babyartikel ooit. Maya vond het gewoon schattig, maar ik wéét dat het een overlevingsmiddel is.

Kleding die poep opvangt en er schattig uitziet

Terwijl we aan het winkelen waren, eiste Maya dat we ook kleding zouden kopen. Ze wees steeds naar van die overdreven gestylede pakjes die meer weg hadden van miniatuur clubkleding. Ik moest haar er liefjes aan herinneren dat pasgeboren baby's voornamelijk slapen en explosief poepen. We sloten een compromis met het Rompertje van Biologisch Katoen met Vlindermouwtjes. Maya vond hem mooi omdat de vlindermouwtjes er "chique" uitzien en een beetje lijken op iets wat een popster zou dragen als ze piepklein was en in een ledikantje woonde.

Ik bedoel, het is een rompertje. Het is prima. Het doet precies wat een rompertje moet doen. Het biologische katoen is echt heerlijk zacht, wat ideaal is, want mijn beide kinderen hadden van dat gekke baby-eczeem dat al opspeelt als je nog maar naar een synthetisch stofje kijkt. Maar eerlijk gezegd is het allerbeste nog wel dat het van die handige overslag-schoudertjes heeft. Dus als die onvermijdelijke spuitluier eenmaal daar is, kun je het hele ding gewoon over de beentjes naar beneden trekken, in plaats van een mosterdgele poepramp over het gezichtje van de baby te wrijven. Het is natuurlijk prachtig, maar mij gaat het toch echt vooral om de functionele poepmechanica.

Blokken die je voeten niet ruïneren

We hebben de Zachte Baby Bouwblokken er ook nog bij in het mandje gegooid, want Leo zag ons winkelen en begon te gillen dat hij ook een cadeautje wilde. Ik heb ze eigenlijk vooral uit zelfbescherming gekocht. Vorige week stapte ik in het holst van de nacht, op weg naar de badkamer, op een van Leo's harde plastic blokken. Ik zweer het je, mijn ziel verliet even mijn lichaam. Deze van Kianao zijn van zacht rubber. Je kunt erop gaan staan, erin knijpen, ze naar de hoofd van je broer gooien (wat Leo continu doet), en niemand loopt een hersenschudding op. Ze zijn fantastisch. Alles om de vrede in mijn woonkamer te bewaren.

Fases overleven

Uiteindelijk zal de K-pop-fase vast wel weer overwaaien, net als die keer dat Maya geobsedeerd was met dolfijnentaal leren spreken, of toen Leo erop stond dat we hem een half jaar lang 'Batman' noemden. Kinderen bijten zich nu eenmaal vast in dingen. Op dit moment is het een 15-jarige zangeres die beter kan dansen dan ik kan lopen. Morgen is het weer iets anders, wie zal het zeggen.

Ik probeer gewoon te overleven tussen de gigantische hoeveelheid meningen die mijn kinderen eropna houden. De brug slaan tussen het ontwakende popcultuur-besef van mijn zevenjarige en het feit dat we nog steeds kraamcadeaus voor onze vrienden en familie moeten kopen, is vermoeiend. Maar als het verkopen van een bijtring als een "baby monster" ervoor zorgt dat mijn bijna-tiener betrokken is en graag wil helpen met het nieuwe neefje/nichtje, zie ik dat als een absolute overwinning. Ik neem eerlijk gezegd elke overwinning met beide handen aan, zolang ik er maar een verse kop koffie bij krijg.

Als je te maken hebt met een nieuwe baby – of gewoon een cadeau zoekt dat je puber niet helemaal haat – bekijk dan de volledige Kianao-collectie voordat je kind onvermijdelijk vraagt om samen een ingewikkeld TikTok-dansje te leren. Shop alle Kianao-essentials hier.

Mijn Zeer Ongekwalificeerde Antwoorden op Jouw Chaotische Vragen (FAQ)

Hoe praat ik met mijn kind over onrealistische K-pop schoonheidsidealen?
Eerlijk gezegd raak ik meestal gewoon in paniek vanbinnen, en probeer ik daarna nonchalant opmerkingen te maken als: "Wauw, het kost vast wel drie uur professionele make-up om er zo uit te zien!" terwijl ik een gezichtsmaskertje draag waardoor ik eruitzie als een seriemoordenaar. Blijf ze er gewoon aan herinneren dat wat ze op een scherm zien een zwaar geproduceerde show is, en niet het echte leven. En wijs ze misschien ook af en toe op je eigen gebreken, zodat ze weten dat het helemaal oké is om gewoon een normale, chaotische mens te zijn die af en toe een boterham met de boterkant naar beneden laat vallen.

Is het normaal dat een 7-jarige zo geobsedeerd is door een band?
Volgens mijn fanatieke gegoogel en het vage geknik van dr. Aris: ja. Ze zijn gewoon persoonlijkheden aan het uitproberen. Vorig jaar wilde Maya paleontoloog worden en nam ze overal een steen mee naartoe. Dit jaar wil ze een popster zijn. Hou hun internetgebruik gewoon een beetje in de gaten, zodat ze niet op een of ander vaag forum eindigen, en probeer te blijven glimlachen tijdens de 400ste herhaling van hetzelfde liedje.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn oudere kind interesse toont in een nieuwe baby in de familie?
Zoek een gek bruggetje. Serieus. Als ze fan zijn van een tv-serie, zoek dan een personage in die serie dat een broertje of zusje heeft. Als ze gek zijn op een band, zoek dan uit of de zanger of zangeres een babybroertje heeft. Zorg dat ze zich het "deskundige" grote kind voelen dat coole spullen mag uitkiezen (zoals de monsterrammelaar) voor de onwetende kleine baby. Omkoping werkt trouwens ook, daar zal ik niet over liegen.

Is het speelgoed van Kianao oprecht veilig als mijn kind een nogal fanatieke kauwer is?
Oh god, ja. Leo kauwde op die pluche monsterrammelaar alsof dat ding hem geld schuldig was. Het is gemaakt van biologisch katoen en onbehandeld hout, dus ik hoefde me er niet druk over te maken dat hij rare plastic chemicaliën binnen zou krijgen terwijl hij zijn agressie rondom het tandjes krijgen de vrije loop liet. Was hem gewoon even met de hand uit als hij te erg onder het kwijl zit, wat overigens continu het geval zal zijn.

Wat als mijn kind zegt dat ze een K-pop idool wil worden?
Gewoon knikken, "Dat is leuk, schat," zeggen en ze vertellen dat ze eerst hun broccoli moeten opeten om sterk genoeg te worden voor de choreografie. Volgende week willen ze waarschijnlijk toch weer een YouTube-gamer of dierenarts worden.