De chaotische realiteit van een babypaspoort aanvragen

"Maak die foto gewoon tegen de koelkast," appte mijn zus terwijl ik tot mijn polsen in een ochtendlijke spuitluier zat. "Nee, beta, je moet naar de apotheek gaan en hem in de lucht houden als Simba," reageerde mijn moeder via de luidspreker, totaal onverstoorbaar door de chaos aan mijn kant. Ondertussen typte een vrouw in mijn lokale moedergroep in Chicago agressief in hoofdletters dat als ik mijn formulieren niet in een heel specifieke tint blauwe inkt liet notariseren, de overheid mijn kind bij de grens in beslag zou nemen.

Luister. Overheidsdocumenten regelen voor een mini-mensje dat nog niet eens doorheeft dat het handjes heeft, is een bijzonder soort ontgroening. Je hebt al zwaar slaaptekort, draait op koude koffie en puur moederinstinct, en ineens moet je je een weg banen door de bureaucratie van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Ik deed vroeger de medische triage op de kinderafdeling tijdens het griepseizoen, en eerlijk gezegd worstel ik liever met twaalf spugende peuters dan dat ik nóg een overheidsformulier voor een pasgeborene moet invullen.

Er is een hoop ruis over hoe je de reisdocumenten voor je baby regelt. De realiteit is rommelig, lichtelijk vernederend en vereist spullen die je waarschijnlijk sinds je studententijd niet meer in je bezit hebt gehad.

De financiële instrumenten uit de late jaren negentig

Je hebt een chequeboekje nodig. Ik laat dat even bezinken. In het jaar des Heren 2024 eist de federale overheid dat je de aanvraagkosten betaalt met een persoonlijke cheque of een postwissel. Creditcards of pinpassen zijn hier volstrekt irrelevant.

Ik had sinds 2014 ofzo geen fysieke cheque meer uitgeschreven. Toen de medewerker op het postkantoor me vertelde dat ik er een nodig had, staarde ik haar aan alsof ze me vroeg in gouden dukaten te betalen. Mijn man moest ons thuiskantoor overhoop halen en graven in dozen met oude belastingaangiftes en in de knoop geraakte telefoonopladers, alleen maar om een stoffig, oud chequeboekje te vinden van een bankfiliaal dat drie jaar geleden is gesloopt. Vervolgens moesten we als een gek googelen hoe we de memoregel correct moesten invullen zonder het hele document ongeldig te maken.

Het is pure waanzin dat je in een tl-verlichte kamer met een krijsende baby op de arm moet proberen te herinneren hoe je het woord 'veertig' ook alweer spelt. Je gaat twijfelen aan je eigen geletterdheid. Je gaat je afvragen of je eigenlijk wel weet wat je eigen adres is. Accepteer maar gewoon dat dit archaïsche stukje papier het enige is dat tussen jou en je gezinsvakantie in staat.

De ergste foto van hun leven maken

Neem je pasgeboren baby niet mee naar een lokale fotograaf of drogist voor hun 'mugshot', tenzij je echt geniet van publieke vernedering.

In plaats daarvan ga je die pasfoto van je baby gewoon thuis maken. De regels van de overheid zijn opvallend specifiek en intens irritant: een egaal witte achtergrond, nul schaduwen in het gezicht, beide ogen open, een gesloten mond, en er mogen absoluut geen ouderlijke handen in beeld zijn. Proberen deze regels toe te passen op een wezentje dat z'n eigen nek niet eens onder controle heeft, is onbegonnen werk.

Ik legde een wit laken op de grond voor een raam. De eerste drie outfits die ik hem aantrok, waren regelrechte rampen. Eentje had een klein kraagje dat een donkere schaduw over zijn kin wierp, waardoor het leek alsof hij een ringbaardje had. Een andere was te dik en bleef maar opkruipen rond zijn oren. Uiteindelijk heb ik hem uitgekleed en hem het Mouwloze Baby Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao aangetrokken. Het is gewoon een simpele, ademende basic. Geen poespas, geen kraagjes die schaduwen werpen, en de halslijn ligt helemaal plat. Het is oprecht mijn favoriete kledingstuk van hem, want dankzij de envelophals kan ik het zo naar beneden over zijn lichaam trekken als een luiersituatie escaleert, in plaats van dat ik de hele bende over zijn hoofd moet sjorren. Het bleek toevallig ook het enige kledingstuk te zijn waarin hij eruitzag als een gezagsgetrouwe burger.

Hem zover krijgen dat hij daadwerkelijk in de camera keek, was de volgende hindernis. Hij bleef maar naar de plafondventilator staren. Uiteindelijk heb ik onze Houten Babygym erbij gesleept en de houten olifant precies boven mijn cameralens laten bungelen. Die babygym is prima. Het ziet er heel esthetisch uit in de woonkamer en het natuurlijke hout is absoluut beter dan dat agressieve plastic speelgoed dat licht geeft, maar heel eerlijk: mijn autosleutels hadden waarschijnlijk net zo goed gewerkt voor de foto. Ik had gewoon iets nodig dat geen licht zou weerkaatsen in de lens, terwijl ik als een paparazzo boven hem hing.

Eindelijk staarde hij naar de houten ring. Ik heb zevenenveertig foto's gemaakt. Eén ervan voldeed aan de eisen. Hij ziet er vaag uit als een geschrokken aardappel, maar het postkantoor keurde het goed.

Bewijzen dat je echt bevallen bent

Hier is een leuk weetje dat ze je niet vertellen op de kraamafdeling. Dat schattige certificaatje dat het ziekenhuis je geeft met de voetafdrukjes van je baby is juridisch gezien volledig waardeloos. De overheid geeft helemaal niets om schattige voetafdrukjes.

Je hebt de officiële, gecertificeerde, uitgebreide geboorteakte van de gemeente nodig. Daarvan moet je ook een enkelzijdige, zwart-wit kopie meenemen. Als je die kopie vergeet, kijkt de baliemedewerker je vol diep medelijden aan en stuurt je zo weer weg. Ze nemen ook de originele geboorteakte in beslag en sturen die naar een verwerkingscentrum, waar hij een paar weken in het niets verdwijnt voordat hij in een aparte envelop naar je wordt teruggestuurd. Het voelt zwaar onnatuurlijk om het enige bewijs van het bestaan van je kind te overhandigen aan een vreemde in een blauw hesje, maar je hebt geen keus.

Toen ik op de spoedeisende hulp werkte, herinner ik me een baby'tje P dat binnenkwam en met spoed naar een andere staat vervoerd moest worden. De ouders waren in blinde paniek omdat hun identiteitsbewijzen opgeborgen lagen in een bankkluis. Het heeft me geleerd om altijd meerdere vreselijke fotokopieën van alles wat belangrijk is onderin mijn luiertas te proppen. Je weet maar nooit wanneer de bureaucratie om een bewijs van leven vraagt.

Het verplichte papierwerk dat je echt bij je moet hebben:

• Het ongetekende DS-11 formulier, geprint met zwarte inkt.
• De originele geboorteakte.
• Een zwart-wit kopie van de geboorteakte.
• Kopieën van de voor- en achterkant van de identiteitsbewijzen of rijbewijzen van beide ouders.
• Die archaïsche persoonlijke cheque waar we het over hadden.

Je moet al deze documenten opduikelen terwijl je tegelijkertijd een menselijke tamagotchi in leven houdt en je hele gezin naar een aangewezen kantoor sleept, want ja, beide ouders moeten in levenden lijve aanwezig zijn.

Triage in de wachtkamer

Als je partner niet bij de afspraak kan zijn omdat hij of zij werkt of buiten de stad is, moet er een speciaal formulier (de DS-3053) worden ingevuld. Dit moet notarieel worden vastgelegd. Ik heb geen idee waar je tegenwoordig nog op korte termijn een notaris kunt vinden, dus ik raad je ten stelligste aan om je partner gewoon te dwingen een ochtendje vrij te nemen.

De afspraak zelf bestaat vooral uit wachten. Je zit op een harde plastic stoel terwijl je baby zich langzaam begint te realiseren dat hij zich verveelt. Dat is meestal het moment waarop de escalatie begint. Toen wij er waren, begon mijn zoon van die specifieke, zware ademhalingen te maken die voorafgaan aan een complete driftbui.

Ik graaide in mijn tas en haalde de Panda Bijtring van Kianao tevoorschijn. Ik had dit ding in een opwelling gekocht omdat hij drie slabbetjes per dag onderkwijlde. Het is gemaakt van food-grade siliconen en heeft van die kleine textuurbobbeltjes. Ik propte het gewoon in zijn mond. Hij kauwde er agressief op los gedurende de exacte zeven minuten die we nodig hadden om de balie te bereiken en een eed af te leggen dat we waren wie we zeiden dat we waren. Hij is volledig afwasbaar, wat wel nodig is, want zodra we klaar waren liet hij hem direct vallen op de vieze linoleumvloer. Het heeft mijn verstand gered die ochtend.

De medische realiteit van reizen met een baby

Mensen vragen me altijd wanneer ze echt die eerste internationale reis met hun baby moeten maken. Vanuit mijn verpleegkundige achtergrond en fysiologische kennis weet ik dat hun immuunsysteem pas rond de acht weken echt begrijpt hoe het moet omgaan met alledaagse bacteriën.

Mijn dokter zei ronduit dat vliegen voordat ze twee maanden oud zijn, spelen met vuur is. Als een baby van jonger dan acht weken een koorts krijgt van 38 graden, is dat automatisch een ritje naar de spoedeisende hulp voor een volledig sepsis-onderzoek. Dat betekent bloedprikken, een katheter en een lumbaalpunctie (ruggenprik). Ik heb genoeg ruggenprikken uitgevoerd bij piepjonge baby's om te weten dat het iets is wat je ten koste van alles wilt vermijden. Het is vreselijk om te zien.

Dus eerlijk, maak je niet druk als de paspoortaanvraag voor je baby zes tot acht weken duurt. Je zou ze in die beginperiode sowieso niet door een overvolle luchthaventerminal moeten slepen. Betaal de spoedtoeslag als je je zorgen maakt, maar laat ze op z'n minst een beetje immuunweerstand opbouwen voordat je ze blootstelt aan gerecyclede vliegtuiglucht.

Het is een slopend proces, yaar. Maar uiteindelijk valt er een stijf, blauw boekje op de mat met daarin een uiterst onflatteuze foto van je kind. Dus hup, ga je formulieren printen, breek je huis af op zoek naar je chequeboekje, en pak je luiertas in met eindeloos veel geduld.

Vragen die ik meestal krijg over deze chaos

Kan ik mijn kind vasthouden op de foto als ik mezelf bedek met een laken?
Dit heb ik geprobeerd. De overheid is niet gek. Ze keuren de foto af als ze de contouren van je armen onder de stof kunnen zien. Je moet ze echt op de grond leggen of een laken over de autostoel draperen en ze losjes vastmaken. Zorg er gewoon voor dat je handen buiten beeld blijven.

Wat gebeurt er als ik een foutje maak op het aanvraagformulier?
Dan print je een nieuwe uit en begin je opnieuw. Als je iets doorkrast, typex gebruikt of een blauwe pen gebruikt in plaats van zwarte inkt, weigert de baliemedewerker het. Behandel het als een steriel veld. Eén foutje en de hele boel is gecompromitteerd.

Is dit paspoort geldig totdat ze achttien zijn?
Nee. Het verloopt over exact vijf jaar. En je kunt het niet zomaar online vernieuwen zoals bij een volwassene. Als ze vijf worden, mag je deze hele chaotische poppenkast weer van voren af aan meemaken. Probeer er maar niet aan te denken.

Is dat hele CPIAP-gebeuren echt nodig?
Het Children's Passport Issuance Alert Program is voornamelijk bedoeld voor voogdijgeschillen. Als je bang bent dat je ex misschien probeert het kind zonder jouw medeweten het land uit te nemen, schrijf je dan in. Het systeem geeft dan een melding als er een aanvraag wordt ingediend. Als je gelukkig getrouwd bent, hoef je waarschijnlijk niet nóg een extra laag papierwerk aan je leven toe te voegen.

Mogen de ogen van mijn baby dicht zijn op de foto?
Technisch gezien zeggen de regels dat pasgeborenen hun ogen gedeeltelijk of helemaal dicht mogen hebben, maar baliemedewerkers zijn hierin vreselijk inconsequent. Sommigen keuren het alsnog af. Maak de foto direct nadat ze wakker worden van een dutje, als ze 'melkdronken' zijn en wezenloos voor zich uit staren. Dat is echt je veiligste gok.