Mijn doodeerlijke gids om het babyshowertaart-drama te overleven

Ik was drieëndertig weken zwanger van Maya en droeg een marineblauwe zwangerschaps-overslagjurk met bloemenprint van Target die vakkundig de bloedsomloop naar mijn ribben aan het afknellen was. Het was kwart over twee op een bloedhete zondagmiddag in juli, ik zweette me een ongeluk in de agressief geairconditionede eetkamer van mijn schoonzus, en ik staarde naar een drie lagen tellende fondanttaart in de exacte vorm van de romp van een zwangere vrouw.

Er stak zelfs een klein fondant-naveltje uit. Oh mijn god.

Ik stond daar maar met een lauwwarm kopje cafeïnevrije koffie — wat trouwens een wrede grap is om uit te halen met een zwangere vrouw die eigenlijk gewoon een liter echte ijskoffie wil — en probeerde te bedenken hoe ik een suikerachtige replica van mijn eigen buik moest aansnijden, terwijl mijn man Dave foto's maakte. Het voelde eerlijk gezegd minder als een feestje met mijn vriendinnen en meer als een bizarre babyshow waarbij ik de prijswinnende fokkoe was die werd rondgeparadeerd ter vermaak van tante Susan.

Als je meer dan vijf minuten op Pinterest hebt gezocht naar ideeën voor je babyshower, weet je al dat het internet helemaal is doorgedraaid als het gaat om babyshower-taarten. Er zijn duizenden ideeën voor taarten te vinden, en de meeste lijken ontworpen te zijn om je ofwel failliet te laten gaan, ofwel de aanstaande moeder een lichte paniekaanval te bezorgen. Ik wilde gewoon iets dat naar echte chocolade smaakte, niet naar zoet gipsplaat, weet je? Hoe dan ook, waar het om gaat is dat niemand je waarschuwt voor de vreemde politiek rondom de desserttafel.

De absolute inzinking van mijn man over de rekening van de bakker

Laten we het even over geld hebben, want niemand wil het ooit hebben over hoeveel deze onzin kost. Ik was helemaal tevreden geweest met een grote slagroomtaart van de HEMA. Ik hou van HEMA-taart. Het is een meesterwerk van de moderne bakkunst. Maar mijn moeder stond erop dat we iets "op maat gemaakts" nodig hadden voor haar eerste kleinkind.

Dave ging hem ophalen op de ochtend van de babyshower, en ik zal de blik op zijn gezicht nooit vergeten toen hij de voordeur binnenkwam. Hij hield een enorme roze taartdoos vast en keek alsof hij net een geest had gezien. Blijkbaar kosten op maat gemaakte fondant-buiktaarten meer dan vierhonderd euro. VIERHONDERD EURO. Voor bloem en suiker gemengd met eetbare Play-Doh. Hij liep twintig minuten lang ijsberend door onze keuken in zijn geluks-T-shirt van de Eagles, mompelend over hoe we voor de prijs van dit dessert een kinderwagen hadden kunnen kopen.

En het ding met fondant is... het is echt vreselijk. Het smaakt naar suikerig plastic. Het gaat zweten als het te warm is in de kamer. Als je het probeert aan te snijden, bladdert de hele laag glazuur er in één gigantische, onsmakelijke plak af, waardoor je achterblijft met een raar, kaal stuk droge cake. Ik heb het hele feestje toe zitten kijken hoe mensen het glazuur van 400 euro van hun bordjes pelden en het verstopten onder verfrommelde servetten. Ik smeek je zowat om gewoon een normale taart met gewone botercrème te kopen, zodat je niet elke keer met wrok naar je babyshower-foto's hoeft te kijken.

Oh, en dat hele 'aansnijden-om-roze-of-blauw-te-onthullen' gedoe? Wij kwamen erachter dat Leo een jongen was door op een dinsdagavond om 21:00 uur in onze keuken in een blauwe cupcake te bijten, en eerlijk gezegd was ik allang blij dat het chocolade was.

Die keer dat mijn verloskundige me doodsbang maakte voor roomkaas

Dus, bovenop het budget-drama, is er nog dat hele gezondheidsparanoia-ding dat niemand je echt uitlegt totdat je al in paniek bent.

Ik kan me nog vaag herinneren dat ik voor mijn controle in het derde trimester bij de verloskundige zat, zo uitgeput dat ik me mijn eigen postcode niet meer kon herinneren, terwijl ze achteloos een lijst opnoemde van door voedsel overgedragen ziektes die me blijkbaar probeerden te vellen. Ik ben er vrij zeker van dat ze Listeria en Salmonella noemde, en plotseling had ik een crisis over de roomkaasvulling die ik voor de taart had gevraagd. Blijkbaar is ongepasteuriseerde zuivel een absolute no-go als je zwanger bent, omdat je immuunsysteem in principe op vakantie is.

En begin me niet eens over de luxe schuimlagen waar rauw eiwit voor wordt gebruikt, of de "champagnetaarten" die hippe blogs aanprijzen. Blijkbaar verdampt de alcohol toch niet op magische wijze helemaal in de oven, zoals onze moeders ons in de jaren '90 verzekerden? Ik ken de exacte wetenschap erachter niet, maar ik heb begrepen dat je het risico gewoon niet moet nemen. Ik heb een uur lang vanuit de auto op de parkeerplaats van de huisartsenpost verwoed met de bakker ge-sms't om er zeker van te zijn dat ze gepasteuriseerde melk en nul druppels alcohol gebruikten. Ik voelde me de meest irritante klant op aarde.

Als je er klaar mee bent om je druk te maken over eenmalige feestuitgaven en liever kijkt naar prachtige spullen die wél langer meegaan dan een weekend, bekijk dan Kianao's collectie duurzame baby-essentials.

Dingen waar ik liever mijn geld aan uitgeef dan aan een chique taart

Terugkijkend wil ik het liefst in een kussen schreeuwen bij de gedachte dat we honderden euro's hebben uitgegeven aan een dessert dat voor het grootste deel werd weggegooid. Toen ik een paar jaar later een kleine 'sprinkle' (een mini-babyshower) had voor Leo, deden we de dingen heel anders.

1. We kochten een berg gewone supermarkt-cupcakes en zetten er kleine plastic dinosaurussen op.
2. Ik droeg een joggingbroek.
3. We bestelden pizza.
4. Ik vroeg mensen om alleen dingen mee te nemen die we écht nodig hadden om de pasgeborenen-fase te overleven.

Want laten we eerlijk zijn, een baby heeft veel spullen nodig, en een fondant-navel hoort daar niet bij.

Als je naar een babyshower gaat en je je afvraagt wat je moet kopen in plaats van mee te betalen aan een belachelijke desserttafel, geef dan iets wat mooi en nuttig is. Mijn absolute lievelingscadeau dat ik voor Leo kreeg, was de Wild Western Babygym van een collega van Dave. Ik maak geen grapje als ik zeg dat ik, hoogzwanger, om 3 uur 's nachts in Leo's half afgewerkte babykamer zat en letterlijk heb gehuild om hoe schattig de kleine houten bizon was.

Het is gemaakt van echt, massief hout, niet van die felgekleurde plastic troep die met robotstemmetjes naar je schreeuwt. Het kleine gehaakte paardje en de zilveren ster... het voelde gewoon zo doordacht en als iets wat generaties lang mee kan gaan. Leo heeft uren naar die houten tipi gestaard toen hij heel klein was, en het vloekte niet bij het kleed in mijn woonkamer. Dat is nou echt iets wat je bewaart en doorgeeft, in tegenstelling tot een taartdoos.

Of koop eerlijk gezegd gewoon een ontzettend goede deken voor ze. Mijn vriendin Sarah gaf me het Biologisch Katoenen Perendekentje, en dat werd het werkpaard van ons huishouden. Het heeft een vrolijke gele kleur met peren erop, en omdat het dubbellaags biologisch katoen is, ging Maya er nooit van zweten als ze een dutje deed. Ze heeft dat ding drie jaar lang het hele huis door gesleept. Het is wel acht miljoen keer gewassen en werd op de een of andere manier alleen maar zachter. Dat is wat je wil. Spullen die de chaos overleven.

De realiteit van peuters en overgebleven glazuur

Over chaos en het overleven daarvan gesproken, laat me je vertellen wat er met taart gebeurt als je baby een peuter wordt.

Als je uiteindelijk restjes overhoudt van welke taart je ook kiest, en je hebt een ouder kind in de buurt, bereid je dan voor op een kliederboel. Ik heb het concept van schattige gebaksbordjes al heel lang geleden opgegeven. Tegenwoordig kwak ik, als er verjaardagstaart over is, het gewoon op Leo's Walrus Siliconen Bord en ga ik bidden. Het is... prima. Het is een siliconen bord. De zuignap is best sterk, maar eerlijk gezegd: als een vierjarige vastbesloten is om een bord van tafel te rukken omdat hij een inzinking heeft over het feit dat het glazuur de cake raakt, dan vinden ze wel een manier.

Maar de opstaande randen houden de kruimels in de meeste gevallen wel van mijn keukenvloer, en ik kan hem in de vaatwasser gooien, dus ik mag eigenlijk niet klagen. Het is alleen grappig hoe druk we ons maken om de esthetiek van een taart voordat de baby is geboren, om er vervolgens drie jaar later om zes uur 's ochtends achter te komen dat je platgedrukt glazuur van een rubberen walrus staat te schrapen.

Een kort lijstje van desserttafel-trends die moeten stoppen:

• Taarten in de vorm van lichaamsdelen. Gewoon nee.
• Echte, niet-eetbare, met pesticiden bedekte bloemen direct in het glazuur steken zonder de steeltjes in te pakken.
• Meer uitgeven aan de taarttopper dan aan het cadeau voor de moeder zelf.
• Nul opties bieden voor cafeïnevrije koffie voor de zwangere persoon.

Dus, als je op dit moment een babyshower aan het plannen bent, of iemand is er één voor jou aan het plannen, haal dan even diep adem. Je hoeft geen show op te voeren voor het internet. Kies voor de 'naked cake' met de afgeschraapte randen als je die rustieke look wilt. Haal de cupcakes. Haal een appeltaart! Of doe eens gek en bouw een toren van donuts. Zorg er gewoon voor dat de zuivel gepasteuriseerd is, de eieren gaar zijn, en dat het zó lekker is dat je de restjes stiekem om twaalf uur 's nachts wilt opeten wanneer de zwangerschapsslapeloosheid toeslaat.

Voordat je je door wie dan ook onder druk laat zetten om een uit vijf lagen bestaande fondant-nachtmerrie te bestellen, verken onze collectie van duurzame, prachtig gemaakte baby-essentials die je oprecht jarenlang zult blijven gebruiken.

De Rommelige, Echte FAQ over Babyshower-Taarten

Moet ik voor mijn eigen taart betalen als ik degene ben die zwanger is?

Oh god, ik mag hopen van niet. Volgens de traditionele etiquette betaalt degene die de babyshower organiseert voor het eten, en dus ook voor de taart. Als je vriendinnen of moeder het samen organiseren, delen ze meestal de kosten. Maar eerlijk gezegd: als je zelf iets kleins organiseert omdat je familie ver weg woont, is het helemaal prima om je eigen taart te kopen. Laat je alleen door niemand een schuldgevoel aanpraten waardoor je meer uitgeeft dan waar jij je prettig bij voelt.

Ik heb zwangerschapsdiabetes en mijn babyshower is volgende week. Wat moet ik doen?

Dit overkwam mijn beste vriendin, en ze was zo verdrietig dat ze haar eigen toetje moest missen. Ga er niet zomaar bij zitten kijken hoe anderen suiker eten! Vraag je gastvrouw om een tweede optie te regelen waar jij ook oprecht van kunt genieten — zoals een prachtige verse vruchtentaart, of een lichtgezoete luchtige cake met suikervrije slagroom. Of haal gewoon een klein, apart hapje met een lage glycemische index, speciaal voor jou. Het is jouw dag, je verdient het om iets lekkers te eten.

Zijn "naked cakes" oprecht goedkoper dan fondanttaarten?

Dat zou je wel denken, toch? Omdat er minder glazuur op zit? Maar bakkers zijn slim. Vaak rekenen ze een "ontwerptoeslag" voor die rustieke, 'naakte' look, omdat het serieus vaardigheid vergt om afgeschraapt glazuur er chic in plaats van slordig uit te laten zien. Maar over het algemeen bespaart alles zonder fondant je wel wat geld. En het smaakt een miljoen keer beter, dus het is een win-winsituatie.

Hoeveel taart moeten we nou echt bestellen?

Veel minder dan je denkt. Tenzij je familie uitsluitend uit professionele wedstrijdeters bestaat, willen mensen meestal maar een piepklein reepje nadat ze al die kleine hapjes hebben weggewerkt. Als er 30 mensen komen, bestel dan een taart voor 20-25 personen. Sommige mensen eten geen taart, anderen delen een stukje, en zo zit jij na afloop niet met de ellende om een gigantische kartonnen doos in je koelkast te moeten proppen.

Kunnen we de taart ook gewoon helemaal overslaan en voor cupcakes gaan?

Ja! Alsjeblieft, doe dat! Cupcakes zijn absoluut het allerbeste, want dan hoeft niemand ongemakkelijk te wachten tot tante Susan heeft bedacht hoe ze een ronde taart in gelijke stukken snijdt. Bovendien kun je een stuk of drie verschillende smaken kiezen, zodat de chocolade-fans en de vanille-fans kunnen stoppen met ruziën. Geen vorkjes nodig, geen extra bordjes, minder afval. Het is de slimste manier om het aan te pakken.