Lieve vroegere ik: Stop met stressen over elke kleur babypoep

Lieve vroegere ik,

Ik weet precies waar je nu bent. Je staat om 03:14 's nachts over de commode gebogen in de babykamer. Je draagt die grijze zwangerschapsjoggingbroek met de bleekvlek op de linkerknie en je hebt je haar al vier dagen niet gewassen. Er staat een half opgedronken kop ijskoffie op de kast die je wanhopig graag wilt opdrinken, maar je bent momenteel verlamd door angst omdat je net de luier van je baby hebt opengedaan en het lijkt alsof er letterlijk chemisch afval in zit.

Ik vond een conceptbericht in mijn telefoon van precies zes maanden geleden. Mijn zus stuurde me toen in paniek foto's van de luiers van mijn pasgeboren nichtje en smeekte om advies. Het smeet me keihard terug naar de loopgraven van de kraamtijd. Terug naar de tijd dat Maya nog een piepklein, kwetsbaar wezentje was, en later met Leo. Toen Leo werd geboren, noemde Tom hem voor de grap 'baby p' vanwege een ongelukkig, zeer gericht projectiel-plas-incident dat Tom recht in zijn oog raakte. Maar eerlijk gezegd was 'baby poep' veel toepasselijker geweest, gezien de verbijsterende hoeveelheid ontlasting die we dagelijks aan het analyseren waren.

Je bent nu waarschijnlijk in blinde paniek aan het googelen op 'kleur ontlasting baby'. Oh god, dat herinner ik me nog zo goed. Je belandt op een of ander angstaanjagend forum waar iedereen ervan overtuigd is dat hun kind een zeldzame parasitaire infectie heeft, en je begint te huilen. Dus leg die telefoon weg, haal diep adem en lees dit. Want ik heb het overleefd, en dat gaat jou ook lukken. Ook al heb je nu het gevoel dat je een diploma biochemie nodig hebt om te begrijpen wat zich afspeelt in de darmen van je kind.

De teerput-situatie in het ziekenhuis

Laten we bij het begin beginnen, want niemand, en dan bedoel ik ook NIEMAND, bereidt je goed voor op die allereerste poep in het ziekenhuis. Ze vertellen je dat het meconium heet. Wat klinkt als een zeldzaam metaal om ruimteschepen mee te bouwen, niet als iets wat uit een menselijk lichaam komt. Het is zwart. Groenig-zwart als je het in het licht houdt – en waarom zou je dat in hemelsnaam doen, maar Tom deed het. En het is eigenlijk gewoon secondelijm.

Ik herinner me dat verpleegkundige Brenda, de schat, me vertelde dat ik Maya's billetjes moest insmeren met een barrièrecrème voordat ze ging poepen. En ik dacht: hoe moet ik nou weten wanneer ze gaat poepen? Maar goed, het is dus volkomen normaal voor de eerste paar dagen. Het is gewoon al het vruchtwater en de huidcellen en wat ze verder nog allemaal hebben doorgeslikt in de baarmoeder dat er nu uitkomt. Mijn dokter, dr. Aris – die een lintje verdient voor al haar geduld met mij – zei dat het juist een heel goed teken is dat de leidingen werken. Maar het wegvegen? Een hel. Een complete en absolute hel. Je gebruikt zeker twintig doekjes voor één piepklein veegje.

Dit is trouwens het moment waarop ik voor het eerst verliefd werd op een specifiek kledingstuk, en daar moet ik je even over vertellen want dit gaat je redden. Het Babyrompertje van Biologisch Katoen van Kianao. Ik kocht het omdat het er schattig uitzag en biologisch was, maar ik aanbad het om de envelophals. Toen Maya haar eerste echte spuitluier had – en de meconium helemaal over haar rug tot aan haar schouderbladen zat – hoefde ik die giftige smurrie niet over haar hoofdje te trekken. Ik rekte de schouders gewoon op en trok het hele ding naar beneden over haar beentjes. Ik zweer het je, dit is de enige reden waarom ik de baby niet met het badwater heb weggegooid. Het is ongelooflijk zacht, het rekt mee maar lubbert niet, en het overleeft wasbeurten op de allerheetste stand die de mensheid kent. Het is mijn favoriete aankoop. Koop er onmiddellijk nog drie.

Toen Tom dacht dat het pesto was

Oké, dus op een gegeven moment stopt die zwarte teer, en dan beland je in de moedermelk-fase. Als je borstvoeding geeft, wordt de ontlasting helder mosterdgeel. En er zitten van die kleine zaadjes in. Net echte grove mosterd. Het is bizar.

Maar dan, op een willekeurige dinsdag, open je de luier en is het opeens fel, schuimend groen. En dan gil je om je man. Tom kwam aanrennen, keek er één keer naar en vroeg me letterlijk of het pesto was. Pesto! Alsof onze baby van drie weken stiekem panini's had zitten verorberen terwijl wij sliepen. Huilend belde ik dr. Aris, in de volle overtuiging dat mijn melk giftig was.

Ze bleef heel kalm. Ze vertelde me dat soms, groen gewoon groen is. Ze mompelde iets over een disbalans tussen voor- en achtermelk – alsof Maya te veel van de waterige melk aan het begin van de voeding kreeg en niet genoeg van de vette melk aan het einde? Of misschien kwam het door de ijzerdruppels die ik slikte. Ik breek er nog steeds mijn hersens over als ik me de exacte wetenschap erachter probeer te herinneren, maar eerlijk gezegd maakte het niet uit. Zolang de baby goed aankomt en blij is, is groen helemaal prima. Het gebeurt gewoon. Laat het je dag niet verpesten.

Nu we het toch over verpeste dagen hebben: diarree is eigenlijk gewoon waterige poep die ruikt naar de dood en veel te vaak voorkomt. Zorg er dus gewoon voor dat ze gehydrateerd blijven en bel de huisarts als het niet stopt. Snel door naar het volgende.

Bekijk hier de collectie met biologische baby-essentials van Kianao als je wat afleiding nodig hebt van het nadenken over lichaamsvloeistoffen.

De hummusfase en het beginnen met vaste voeding

We spoelen even vooruit. Je denkt eindelijk dat je dat hele luiergedoe onder de knie hebt, en dan ga je beginnen met vaste voeding. Alles verandert. Alles.

We lieten Leo kennismaken met avocado en zoete aardappel, precies rond de tijd dat hij naar mijn lepel begon te grijpen. De volgende dag zag zijn luier eruit alsof iemand er een bakje dikke, bruine hummus in had geleegd. De geur ging van 'vreemd zoetig' naar 'echte menselijke ontlasting'. Het is een heftige overgang. Je zult ervan kokhalzen.

Dit is ook het moment waarop obstipatie om de hoek komt kijken. Hun kleine spijsverteringssysteem moet plotseling echte vaste materie verwerken en soms loopt dat gewoon even vast. Leo zat dan te persen, werd vuurrood en produceerde vervolgens van die piepkleine, harde konijnenkeutels. Dr. Aris adviseerde me om te gaan fietsen met zijn beentjes. Gewoon hem neerleggen en zijn beentjes zachtjes in een fietsende beweging ronddraaien, en misschien zachtjes over zijn buikje wrijven. Het hielp wel een beetje? Maar we moesten het toch vooral uitzitten en hem wat gepureerde peer geven.

Trouwens, nu we het toch over vaste voeding hebben, ik zweer echt bij de Bamboe Lepel- en Vorkset voor Baby's. Toen Leo erop stond om zelf te eten en mijn hulp resoluut weigerde, waren deze echt fantastisch. De bamboe handvatten zijn heel licht, zodat zijn mollige knuistjes ze goed vast konden houden, en de siliconen uiteinden zijn zo zacht dat als hij onvermijdelijk de lepel in zijn eigen oog prikte in plaats van in zijn mond, het geen pijn deed. Bovendien zien ze er niet uit als goedkope plastic troep op mijn aanrecht. Win-win.

De drie momenten waarop je oprecht in paniek mag raken

Kijk, ik ben best een angstig type. Ik raak al in paniek als de wind te hard waait. Maar na mijn dokter jarenlang te hebben ondervraagd, heb ik eindelijk geleerd dat de overgrote meerderheid van de luier-regenboog helemaal oké is. Oranje? Prima. Bruin? Prima. Geel? Prima. Groen? Prima.

Maar er zijn drie kleuren waarvan dr. Aris me heeft verteld dat het absolute, niet-onderhandelbare rode vlaggen zijn. Als je deze ziet, zet je de koffie neer, zet je de baby in het autostoeltje en bel je onderweg de huisarts.

Ten eerste: wit. Echt van die kalkachtige, bleekgrijze spokenpoep. Ik geloof dat het iets te maken heeft met de lever? Of gal? Dr. Aris legde uit dat gal de poep bruin maakt. Dus als er geen gal is, is het wit, en dat betekent dat er iets geblokkeerd is of niet goed werkt in de lever. Ik weet niet hoe het medisch precies zit, maar ze was heel duidelijk: wit betekent naar de dokter.

Ten tweede: rood. Met een grote kanttekening: als ze net een potje bietenpuree hebben gegeten, zal de poep rood zijn. Maya at een keer bietjes toen ze negen maanden oud was, en de volgende ochtend leek haar luier op een plaats delict. Ik viel bijna flauw. Tom hing al met 112 aan de lijn voordat ik me de bietjes weer herinnerde. Maar als ze niets roods hebben gegeten, en je ziet helderrode vegen, dan is het meestal bloed. Soms is het gewoon een klein scheurtje bij de anus door te hard persen, maar het kan ook duiden op een koemelkallergie of iets anders. Laat de dokter het maar uitzoeken.

Ten derde: zwart – MAAR ALLEEN NA de pasgeboren fase. Ken je die meconium-teer nog? Helemaal prima voor een baby van twee dagen oud. Maar als je baby van zes maanden ineens zwarte, teerachtige ontlasting heeft, dan is dat foute boel. Mijn huisarts zei dat het kan wijzen op oud bloed dat van hoger in de maag of darmen komt. Ook weer eng, dus gewoon even de dokter bellen.

Tandjes krijgen maakt alles raar

Ik wilde ook dat iemand me had gewaarschuwd voor tandjespoep. Niemand heeft het daar ooit over!

Toen Leo's eerste tandje doorkwam, kwijlde hij onophoudelijk. Echt, drie slabbetjes per uur kletsnat. En al dat overtollige speeksel gaat rechtstreeks naar hun maag, en daarna linea recta de luier in. Het maakt hun poep ontzettend zuur. Hij kreeg er de allerergste, meest vurige luieruitslag van die ik ooit had gezien. We hebben hem een heel weekend met zijn blote billen op de vloer in de woonkamer laten liggen, alleen maar om zijn huidje te laten genezen. (Niet ideaal voor je tapijt, trouwens).

We kochten de Panda Bijtring van Kianao om te kijken of we hem konden helpen. Het is... prima. Ik bedoel, het is een bijtring. Hij heeft de vorm van een panda, heeft een paar bamboe details, en is gemaakt van veilige siliconen. Leo kauwde zo'n beetje een maand lang obsessief op het linkeroor. Het verhielp de pijn van de doorkomende tandjes niet op magische wijze en stopte ook de zure poep niet, want niets helpt daar echt tegen. Maar het gaf hem wel iets om op te knagen in plaats van op mijn vingers. Hij kan gewoon in de vaatwasser, wat ik erg fijn vind, maar eerlijk is eerlijk, het blijft gewoon een bijtring. Houd je verwachtingen dus realistisch.

Je doet het goed

Dus, vroegere ik, die daar staat in die donkere babykamer. Haal diep adem. Veeg de billetjes af. Gooi het doekje in de prullenbak. Was je handen. Het feit dat je er zo om geeft dat je je zorgen maakt over de exacte kleurtint van wat er uit het lichaampje van je kind kwam, betekent dat je het goed doet. Het is een smeerboel, het is vies, en de komende drie jaar zul je meer over ontlasting praten dan je ooit menselijkerwijs voor mogelijk had gehouden.

Maar je went eraan. Echt waar. Op een dag eet je een chocolademuffin terwijl je tegelijkertijd de billen van een peuter afveegt, zonder ook maar met je ogen te knipperen. Je wordt onoverwinnelijk.

Hou vol.

Liefs,
Je toekomstige ik

Shop hier de volledige lijn met duurzame redders in nood van Kianao voor je volgende luierwissel.

Vragen die ik om 02:00 's nachts in paniek googelde

Is het normaal dat het naar zoete popcorn ruikt?
God, ja. Als je uitsluitend borstvoeding geeft, heeft de poep een hele vreemde, bijna zoete, boterachtige popcorngeur. Tom verklaarde me voor gek toen ik dat zei, maar het is echt waar. Zodra je overstapt op kunstvoeding of vaste voeding, verdwijnt die zoete geur voorgoed en maakt deze plaats voor de standaard afvalgeur. Geniet van de popcornfase zolang het kan.

Hoe lang duurt het voordat de zwarte teer-achtige meconium stopt?
Meestal alleen de eerste 24 tot 48 uur. Rond dag drie of vier zou het moeten overgaan in een raar groenbruin, en dan uiteindelijk naar geel. Als je baby een week oud is en nog steeds zwarte teer poept, bel dan zeker de huisarts, want tegen die tijd zouden ze die fase voorbij moeten zijn.

Waarom zit er slijm in de luier?
Ik raakte hier helemaal van in paniek bij Maya. Het leek op snot vermengd met de mosterdzaadjes. Dr. Aris vertelde me dat het kan gebeuren als ze veel kwijl doorslikken (zoals bij het doorkomen van tandjes), of als ze een beetje verkouden zijn en hun neusslijm doorslikken. Maar ze zei ook dat als het vaak voorkomt, het een teken kan zijn van een koemelkallergie, vooral als ze ook onrustig lijken of uitslag hebben. Houd het dus in de gaten en vraag het aan de dokter als het blijft gebeuren.

Hij heeft al vijf dagen niet gepoept, moet ik in paniek raken?
Als je borstvoeding geeft, waarschijnlijk niet! Ik weet nog dat Leo een hele week zonder vieze luier zat toen hij twee maanden oud was. Ik was als de dood dat hij zou ontploffen. Maar mijn dokter legde uit dat moedermelk zo perfect is afgestemd op hun behoeften, dat er soms gewoon geen restafval overblijft. Zolang zijn buikje zacht was, hij het niet uitschreeuwde van de pijn en hij nog steeds natte plasluiers had, was er niks aan de hand. (Maar toen het er uiteindelijk wel uitkwam... oh god. Bereid je voor op een ware poep-tsunami).

Moet ik echt elke keer de kleur controleren?
Eerlijk gezegd, ja, maar één snelle blik is genoeg. Je hebt echt geen kleurenwaaier nodig. Je let alleen op de grote rode vlaggen: wit, rood of zwart. Bij elke soort aardetint – geel, bruin, groen, beige – veeg je het gewoon op, was je je handen en ga je weer lekker slapen. Je hebt al meer dan genoeg aan je hoofd.