Waarom ik de ontwikkeling van mijn baby bij mijn derde niet meer per week volg

Het was 3:17 's nachts, en het felle blauwe licht van mijn telefoonscherm verblindde waarschijnlijk mijn oudste, terwijl ik als een bezetene een mijlpalen-app zat te refreshen tijdens het voeden in onze schommelstoel. De app schreeuwde nog net niet naar me dat mijn zoon met precies veertien weken van zijn buik naar zijn rug moest rollen, de eerste tekenen van de pincetgreep moest vertonen en waarschijnlijk zijn eigen belastingaangifte moest kunnen invullen. Maar daar lag hij dan in mijn armen, eigenlijk gewoon als een warme, melk-dronken aardappel. Ik herinner me dat ik zat te huilen in een zuur ruikende spuugdoek omdat hij deze ene specifieke mijlpaal niet had behaald op de exacte dag dat het internet zei dat het moest. Ik ging volledig voorbij aan het feit dat hij groeide als kool, gezond was en absoluut perfect. Dus, als je momenteel in paniek baby-mijlpalen aan het googelen bent terwijl je koffie koud wordt op het aanrecht en je wasgoed in een natte prop in de wasmachine ligt, ga ik gewoon even heel eerlijk tegen je zijn over hoe erg dit hele systeem een valstrik is.

Bij je eerste baby geeft de adviesindustrie je het gevoel dat als je niet elke natte luier, slaapcyclus en microbeweging bijhoudt, je fundamenteel faalt als ouder. Maar nu ik inmiddels drie kinderen verder ben in deze rodeo, en ergens op het platteland woon waar het dichtstbijzijnde consultatiebureau een flink stuk rijden is langs weilanden en buurtsupers, besef ik pas dat het per week analyseren van babymijlpalen de perfecte manier is om alle vreugde uit je eerste jaar moederschap te roven.

Die eerste wilde weken thuis

Tijdens de eerste maand willen al die websites dat je let op specifieke manieren waarop ze je met hun ogen volgen en bepaalde reflexen, wat hilarisch is want pasgeborenen zijn in feite gewoon luidruchtige, lekkende hoopjes mens die proberen uit te vogelen hoe zwaartekracht werkt. Mijn moeder zei altijd dat in die eerste paar weken, als de baby ademt en jij erin geslaagd bent om in ieder geval één keer te douchen, je het eigenlijk al fantastisch doet. En eerlijk gezegd had ze daar helemaal gelijk in.

Ik stresste me vroeger enorm om alle officiële slaaprichtlijnen. Ik controleerde obsessief of mijn oudste wel plat op zijn rug lag, op een matras dat harder was dan diamant. Mijn kinderarts had namelijk gezegd dat hun kleine luchtwegen nog super slap zijn, eigenlijk net als natte papieren rietjes die kunnen knikken als hun kinnetje op hun borst zakt. Dat maakte me zo bang dat ik amper sliep. Ik staarde alleen maar naar zijn borstkastje dat op en neer ging, en vergat compleet dat de mensheid al duizenden jaren overleeft zonder ademende bedranden en peperdure slaapzakken. Het enige wat je écht hoeft te doen in die eerste weken, is ze voeden, uitvogelen hoe je in hemelsnaam die vitamine D-druppels geeft zonder ze overal te morsen, en zoveel mogelijk huid-op-huid contact doen als je kunt verdragen voordat je weer behoefte hebt aan je persoonlijke ruimte. Ik neem aan dat hun neurologische paden precies doen wat ze moeten doen als je ze vasthoudt; het bouwen van een soort emotionele basisveiligheid waarvan de wetenschappers zeggen dat die zo ontzettend belangrijk is.

Wanneer ze eindelijk wakker worden in de echte wereld

Ergens rond maand twee of drie ontwaken ze een beetje uit hun pasgeborenen-coma, en dit is meestal het moment waarop de apps je pushmeldingen beginnen te sturen over 'tummy time' (oefenen op de buik). Ik heb echt een bloedhekel aan dat hele 'tummy time' gepush. De experts laten het klinken alsof je kind, als het niet elke dag twintig minuten onder toezicht op de grond ligt, nooit zijn hoofdje zal leren ophouden en voor altijd een fysieke achterstand zal hebben. Heel leuk voor ze, met hun esthetisch verantwoorde schuimmatten en meewerkende baby's, maar mijn eerste twee kinderen krijsten de longen uit hun lijf met hun gezicht in het tapijt, alsof ik ze aan het martelen was, elke keer als ik ze op hun buik legde.

Bij mijn derde stopte ik er eindelijk mee om de strijd aan te gaan. Ik besefte dat haar rechtop dragen in een draagdoek terwijl ik bestellingen inpakte, of haar op mijn borst laten liggen terwijl ik reality-tv keek, absoluut ook telde als het trainen van die nekspieren. Wanneer ik haar wel op de grond legde, was het enige dat een totale meltdown wist te voorkomen de Beer en Lama Babygym van Kianao. Normaal gesproken let ik erg op de kleintjes en haat ik het om geld uit te geven aan babyspullen waar ze binnen tien minuten weer uitgegroeid zijn, maar dit houten A-frame was zijn gewicht in goud waard. De kleine gehaakte diertjes hielden namelijk haar aandacht écht lang genoeg vast zodat ik zelf even naar de wc kon. Het heeft van die aardse, natuurlijke tinten die haar niet overprikkelden en niet vloekten met mijn woonkamer. En omdat ze daadwerkelijk geïnteresseerd was in het grijpen naar het houten sterretje, vergat ze compleet dat ze eigenlijk boos hoorde te zijn omdat ze op haar rug of buik lag.

Het grote drama van tandjes krijgen en spelen op de grond

Precies rond de vier à zes maanden zal het internet je vertellen dat het tijd is om te gaan omrollen en zich voor te bereiden op vast voedsel. Laat mijn oudste zoon hier een waarschuwend voorbeeld voor je zijn. Ik had ergens gelezen dat met precies zesentwintig weken de darmen van een baby op magische wijze klaar zijn voor gepureerd eten. Dus snoerde ik hem op de dag dat hij een half jaar werd vast in een kinderstoel en probeerde ik hem een biologisch avocadoprutje te voeren, terwijl hij huilde en groen slijm over mijn favoriete shirt spuugde. De dokter herinnerde me er later vriendelijk aan dat ontwikkelingsmijlpalen geen wekker zijn die afgaat in het brein van een baby. Wachten tot ze relatief zelfstandig rechtop kunnen zitten en oprechte interesse tonen om het eten van jouw bord te stelen, is een veel betere indicator dat ze er klaar voor zijn dan een datum op de kalender.

Dit is ook de fase van de doorkomende tandjes. Dit zorgt voor een spectaculaire ontregeling van de toch al zo fragiele slaaproutine die je net had weten op te bouwen. Alles verdwijnt in hun mond, want ik denk dat hun zintuiglijke prikkelverwerking in dit stadium zo werkt; ze brengen de wereld in kaart via hun tandvlees. We probeerden de Panda Bijtring, en ik zal gewoon eerlijk tegen je zijn—hij is prima en lekker betaalbaar, en hij kan makkelijk in de vaatwasser, maar mijn tweede kind gaf er enorm de voorkeur aan om te kauwen op de afstandsbediening van de tv of de autosleutels van mijn man. Het was handig om in de luiertas te bewaren voor noodgevallen in de supermarkt, maar het was geen wondermiddel tegen zijn humeurigheid.

Wat bij ons serieus wél beter werkte, was de Beren Bijtring Rammelaar. Rond de vijf maanden, wanneer ze oorzaak en gevolg beginnen te snappen, willen ze iets wat ze tegen de grond kunnen rammen terwijl ze erop kauwen. De houten ring van deze rammelaar gaf mijn dochter precies die harde tegendruk die haar tandvlees nodig had, terwijl het gehaakte beertje haar iets gaf om vast te houden met die onhandige kleine handjes die net leerden hoe ze moesten samenwerken. Plus, het zag er niet uit als een felgekleurd stuk plastic afval op mijn salontafel. Dat is altijd een bonus als je huis is overgenomen door babyspullen.

Mobiliteit verpest alles wat mooi is in je huis

Er is zo'n gouden fase rond de zeven of acht maanden waarin ze rechtop kunnen zitten en zichzelf kunnen vermaken, maar nog niet kunnen wegkruipen. Geniet ervan, want op het moment dat ze mobiliteit ontdekken, is je rustige leventje voorbij. Vroeger maakte ik me enorm druk over de exacte week waarin mijn kinderen zouden beginnen met kruipen. Maar mijn arts vertelde me dat veel baby's het traditionele kruipen volledig overslaan en zich gewoon op hun billen voortbewegen, of tijgeren als kleine ninja's, en dat het voor hun ontwikkeling op de lange termijn echt helemaal niets uitmaakt.

Wat blijkbaar wél uitmaakt, is dat je ze niet de hele dag opsluit in plastic "bakken". Ik dacht vroeger dat bouncers en mechanische babyschommels de beste uitvindingen op aarde waren, totdat ik laat in de avond verdwaalde op het internet in artikelen over heupdysplasie en hoe loopstoeltjes de motoriek ernstig kunnen vertragen omdat ze baby's leren op hun tenen te lopen. Het maakte me zo bang dat ik al onze logge plastic wipstoelen bij het grofvuil heb gezet en besloot om gewoon de woonkamer baby-proof te maken en ze lekker te laten rondscharrelen als wilde wasbeertjes. Het is ontzettend vermoeiend om een baby van negen maanden wel vijftig keer per dag weg te jagen bij de waterbak van de hond, maar door ze zich te laten optrekken aan de bank en langs de meubels te laten 'cruisen', leggen hun hersenen naar verluidt wél de verbanden voor zelfstandig evenwicht.

De belachelijke druk van de eerste verjaardag

Naarmate je dichter bij de een-jaar-mijlpaal komt, bereikt de sociale druk een kookpunt. Je kunt met je kind niet meer naar de supermarkt of er is wel een goedbedoelende oudere dame die vraagt of ze al lopen of praten. De mijlpalen-apps zullen je vertellen dat je baby met tweeënvijftig weken drie specifieke woordjes moet kennen en losse stapjes moet kunnen zetten.

Mijn oudste liep pas toen hij bijna zestien maanden oud was. Ik lag er wakker van, ervan overtuigd dat ik op de een of andere manier in mijn opvoeding had gefaald door niet genoeg fysiotherapie-oefeningen, vermomd als spelletjes, met hem te doen. Ondertussen rende mijn tweede kind met tien maanden letterlijk al door de tuin, wat me weer op een compleet andere manier de stuipen op het lijf jaagde. Ze komen er allemaal wanneer ze er aan toe zijn, er even van uitgaande dat je arts zich geen zorgen maakt over hun algehele spierspanning of gewrichtsmobiliteit. Het bijhouden van de kleinste details van hun dagelijkse vooruitgang berooft je er gewoon van om eerlijk te kunnen genieten van de gekke, grappige, rommelige kleine mensjes die ze aan het worden zijn.

Waar ik nu écht op let

Tegen de tijd dat mijn derde baby werd geboren, heb ik elke tracking-app van mijn telefoon verwijderd. Ik stopte met het googelen naar de gemiddelde leeftijd voor het zwaaien en begon gewoon op te letten of ze betrokken, nieuwsgierig en bovenal blij leek. Als je uitgeput en overweldigd bent door de constante druk om de groei van je baby te optimaliseren, gooi die verwachtingen dan gewoon overboord. Vertrouw op je eigen, van slaap verstoken intuïtie, want niemand kent jouw kind beter dan jij, en onthoud dat we ook allemaal maar gewoon wat doen.

Voordat je gek wordt van het afvinken van nog een vakje op een willekeurige digitale checklist, schenk eerst even een hete kop koffie voor jezelf in. Bekijk daarna de duurzame, ontwikkelingsgerichte spulletjes in de babycollectie van Kianao, waarmee je kleintje kan leren op zijn of haar eigen rommelige, perfecte tempo.

Echte antwoorden voor vermoeide moeders

Waarom loopt mijn baby zo ver achter op de tijdlijn van de app?
Omdat de app is gebaseerd op een wiskundig gemiddelde, en jouw baby een mens van vlees en bloed is. Mijn arts vertelde me dat die tijdlijnen slechts een algemene maatstaf zijn om grote problemen (red flags) op te pikken, en geen lesprogramma dat je kind moet volgen. Als ze een paar weken "te laat" zijn met omrollen of klappen, richten ze hun hersencapaciteit op dit moment waarschijnlijk gewoon op een andere vaardigheid, zoals het laten groeien van tandjes of het uitvogelen hoe ze met hun lippen kunnen pruttelen.

Moet ik echt tummy time doen als ze de hele tijd krijsen?
Absoluut niet, of in ieder geval niet op de manier waarop het internet het afbeeldt. Ze met hun gezicht naar beneden op een mat kwakken tot ze huilen, is voor niemands mentale gezondheid goed. Ze op je borst laten liggen terwijl jij onderuitgezakt op de bank zit, telt ook. Ze dragen in een draagdoek telt ook. Zorg er gewoon voor dat ze overdag af en toe niet plat op hun achterhoofd liggen, zodat hun nek getraind wordt, en stop met stressen over de stopwatch.

Zijn loopstoeltjes en bouncers echt slecht voor ze?
Volgens de uitleg van mijn arts zijn die traditionele loopstoeltjes met wieltjes een enorm veiligheidsrisico. Ze leren je kind bovendien helemaal niet echt lopen, omdat ze hun zwaartepunt volledig uit balans brengen. Bouncers zijn oké voor misschien vijftien minuten, zodat jij veilig kunt douchen, maar als je ze daar langere tijd in laat zitten kan dat de ontwikkeling van de heupkom verstoren. Spelen op de grond blijft altijd de beste optie, ook al betekent dat dat je vaker zult moeten stofzuigen.

Hoe weet ik of ze écht klaar zijn voor vast voedsel?
Vergeet de kalender. Kijk naar je baby. Kunnen ze rechtop in een kinderstoel zitten zonder als een slappe vaatdoek in elkaar te zakken? Zijn ze die reflex kwijt waarbij hun tong automatisch alles weer de mond uit duwt? Staren ze naar jouw boterham als een uitgehongerde wolf en proberen ze hem te pakken? Dat is meestal het moment waarop hun spijsverteringssysteem er serieus klaar voor is, of dat nu met vijf maanden is of met zeven maanden.

Is het normaal dat mijn baby van tien maanden nog niet kruipt?
Helemaal normaal. Sommige baby's ontdekken dat agressief door de kamer rollen ze net zo snel bij de staart van de kat brengt als kruipen. Sommigen schuiven gewoon op hun billen, en anderen trekken zich meteen op tot staan en stappen direct over op lopen. Zolang ze een manier bedenken om hun lichaam te coördineren om van punt A naar punt B te komen, hoef je waarschijnlijk niet in paniek te raken. Al kun je het natuurlijk altijd aan de arts vragen bij de volgende controle op het consultatiebureau, gewoon voor je eigen gemoedsrust.