De rauwe, prachtige waarheid over de 'voor altijd mijn baby'-fase

Ik sta op dit moment aan mijn kookeiland en staar naar een berg wasgoed die vaag ruikt naar geitenvoer en zure melk. Aan de linkerkant van het aanrecht liggen de met modder besmeurde spijkerbroeken van mijn vierjarige, die eruitzien alsof ze van een volwassen houthakker zijn. Aan de rechterkant ligt een piepklein, onberispelijk pasgeboren rompertje voor mijn jongste. De radio speelt zachtjes op de achtergrond en voordat ik het doorheb, betrap ik mezelf erop dat ik meeneurie met die klassieke always be my baby tekst. Dat raakt me recht in mijn postpartum hormonen, geloof me. Elke keer als ik dat oude Always Be My Baby-nummer van Mariah Carey op de lokale zender hoor, krijg ik zo'n vreemde, sentimentele brok in mijn keel als ik bedenk hoe snel mijn drie kinderen uit deze piepkleine kleertjes groeien.

Maar ik ga nu even heel eerlijk met jullie zijn. De allergrootste leugen die het opvoed-internet ons vertelt, is dat dit hele sentimentele idee betekent dat je kind een lief, meegaand propje blijft dat je vol pure aanbidding aanstaart terwijl je hem of haar in een perfect beige babykamer wiegt. Mensen doen alsof die band op magische wijze ontstaat op de exacte seconde dat ze je die glibberige, krijsende aardappel in het ziekenhuis overhandigen. Je wordt verondersteld naar ze te kijken, één enkele, prachtige traan te laten en te denken: ja, blijf voor altijd en eeuwig mijn baby.

Eerlijk? Die onmiddellijke, filmische connectie is voor velen van ons grote onzin. De echte, onwankelbare band wordt om drie uur 's nachts opgebouwd, wanneer jullie allebei onder de dubieuze vloeistoffen zitten en samen huilen omdat de rits van de slaapzak vastzit en je in geen maand meer dan twee uur achter elkaar hebt geslapen.

Wat mijn oma mis had over onafhankelijkheid

Mijn oma zat vroeger op mijn veranda, dronk zoete ijsthee en vertelde me dat ze aan je heup gekleefd houden en absoluut alles voor ze doen dé manier is om ervoor te zorgen dat ze voor altijd van je houden. Dat nam ik veel te letterlijk bij mijn oudste zoon. Hij is mijn wandelende waarschuwing, de schat. Ik zweefde boven die jongen als een zenuwachtige helikopter met een kapotte rotor. Ik hield zijn tuitbeker voor hem vast tot hij bijna twee jaar oud was, omdat ik wanhopig wilde dat hij zich zo lang als menselijkerwijs mogelijk was als mijn baby voelde.

Nu is hij vier en staat hij in de keuken in de verwachting dat ik zijn druiven pel, zijn sokken aantrek en zijn bord afruim, terwijl hij me aankijkt als een kleine Romeinse keizer. Ik heb een monster gecreëerd omdat ik dacht dat onafhankelijkheid betekende dat ik hem kwijtraakte. Inmiddels heb ik geleerd dat ze dingen zelf laten uitzoeken de band tussen jullie niet verbreekt — het maakt het alleen net iets minder irritant om met ze samen te leven.

De zweterige magie van huid-op-huidcontact

Toen ik mijn tweede kind kreeg, probeerde ik het net even anders aan te pakken. Mijn kinderarts vertelde me alles over "kangoeroeën" en hoe huid-op-huidcontact hun kleine hersentjes fysiek programmeert voor emotionele veiligheid. Blijkbaar houdt het hun hartslag en temperatuur stabiel als je ze uitkleedt tot op hun luier en op je blote borst legt. Ik snap de neurologie erachter niet helemaal — mijn arts mompelde iets over de nervus vagus en oxytocinespiegels — maar ik kan je vertellen dat het in feite als een goocheltruc werkt als ze de longen uit hun lijf krijsen.

Niemand had me echter gewaarschuwd hoe ontzettend heet het wordt. Je zweet dwars door de bankkussens heen. Het is alsof je midden in de zomer een kleine, woedende kachel op je borst hebt gebonden. Maar ze worden er rustig van, en in die eerste weken van het vierde trimester doe je vrijwel alles om het huilen te stoppen.

De absolute nachtmerrie van het afbouwen met inbakeren

Laten we het eens hebben over de pure paniek bij de overgang van het inbakeren. In het begin is inbakeren het enige dat je geestelijk gezond houdt. Je wikkelt ze strak in als een kleine burrito, omdat ze eigenlijk drie maanden te vroeg worden geboren en het gevoel moeten hebben dat ze nog steeds veilig in je buik opgevouwen zitten. Het werkt fantastisch. Zij slapen, jij slaapt, je buren slapen, iedereen is gelukkig.

En dan, als ze zo'n twee maanden oud zijn, beginnen ze met een klein wiebel-manoeuvre met een bolle rug. Je kinderarts vermeldt terloops dat zodra ze tekenen vertonen van omrollen, je onmiddellijk moet stoppen met inbakeren omdat rollen terwijl je ingepakt bent een groot risico op wiegendood met zich meebrengt. Dus je stopt cold turkey.

En geloof me jongens, de hel breekt los in huis. Hun armpjes vliegen elke drie minuten in de lucht, ze slaan zichzelf in het gezicht en worden gillend wakker, doodsbang voor hun eigen handen. Je bent ruim drie weken bezig met het uitproberen van elke vreemde overgangsslaapzak op de markt, ijsberend door de donkere gangen om middernacht, onderhandelend met een hogere macht die wil luisteren, alleen maar om vijfenveertig minuten aaneengesloten slaap te krijgen voordat de zon opkomt. Het is een meedogenloze ontgroening van het moederschap waar niemand je goed op voorbereidt, en het doet je afvragen waarom je eigenlijk ooit aan kinderen bent begonnen.

Wat badderen betreft tijdens deze chaotische pasgeboren fase: veeg ze gewoon af met een nat washandje als ze naar zure melk ruiken en laat die uitgebreide, dagelijkse badroutines maar lekker zitten.

Het overleven van de wilde-wasbeer-tandjesfase

Net als je denkt dat je eindelijk het slaapgebrek van de kraamtijd hebt overleefd en je de boel een beetje op de rit hebt, verandert die schattige baby in een dolle wasbeer. Doorkomende tandjes zullen je levenswil op de proef stellen. De kwijluitslag, het knagen op de salontafel, de willekeurige koorts waardoor je in paniek de huisartsenpost belt — het is één grote bende.

Toen mijn middelste kind tandjes begon te krijgen, kocht ik het Panda Bijtring Siliconen Baby Bamboe Kauwspeeltje Verzachtende Tandvlees Verlichting van Kianao. Het is op zich prima. Het is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen en is BPA-vrij. Mijn kinderarts zei dat dit superbelangrijk is, want je wilt absoluut niet dat ze op giftige plastic rommel van de eurowinkel kauwen. Maar eerlijk gezegd? Op het witte siliconen ontwerp zie je elk pluisje, stofje en haar van de golden retriever dat hier in mijn landelijke huis ronddwarrelt. Als je het twee seconden op het tapijt in de woonkamer laat vallen, kun je direct weer naar de gootsteen marcheren om het schoon te schrobben. Het is schattig, het werkt als het nodig is, maar voor onze behoorlijk rommelige levensstijl is het slechts 'oké'.

Nu is hun Bubble Tea Bijtring Siliconen Baby Tandvlees Verzachter mijn absolute heilige graal. Ik heb de paarse gekocht en het is een complete gamechanger voor ons gezin. De bovenkant heeft een reliëf waar mijn jongste urenlang agressief op kauwt terwijl ik e-mails probeer te beantwoorden. Het trekt geen pluisjes aan zoals de witte panda, het is makkelijk vast te pakken voor haar kleine, onhandige handjes, en ik kan het gewoon in de vaatwasser gooien als het vies wordt. Ik leg hem zelfs twintig minuten in de koelkast voordat ik hem aan haar geef, en de koude siliconen verdoven haar tandvlees net genoeg zodat we dat gevreesde huiluurtje aan het eind van de middag daadwerkelijk kunnen overleven zonder een gigantische inzinking.

Als je op dit moment verdrinkt in het kwijl en een aanhoudend pesthumeur, moet je waarschijnlijk eens in de biologische collecties van Kianao snuffelen om iets te vinden dat je helpt de dag te overleven zonder volledig gek te worden.

Waarom je een veilige plek nodig hebt om ze neer te leggen

Wanneer je probeert een klein Etsy-bedrijfje vanuit je woonkamer te runnen zoals ik, kun je je kind niet vierentwintig uur per dag vasthouden, hoe graag je ook zou willen dat ze voor altijd klein blijven. Je hebt een veilige plek nodig om ze neer te leggen, waar ze niet gewoon naar het plafond schreeuwen terwijl jij verzendlabels uitprint.

Ik heb de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set met Dierenspeeltjes op de kop getikt, en het is waarschijnlijk het meest praktische item dat momenteel in mijn huis staat. Het is niet zo'n afschuwelijk, felgekleurd plastic gedrocht dat knipperende elektronische muziek afspeelt en iedereen in een omtrek van tien kilometer migraine bezorgt. Het is gewoon een stevig, simpel houten A-frame met een paar heel schattige, zachtgekleurde hangspeeltjes zoals een klein olifantje en wat tastbare houten ringen.

Mijn kinderarts vertelde tijdens onze laatste controle dat baby's eenvoudige visuele trackingoefeningen en verschillende texturen nodig hebben om ruimtelijk inzicht te ontwikkelen, zonder volledig overprikkeld te raken door schermen en zwaailichten. Ik weet niet zeker of mijn kind daadwerkelijk slimmer wordt van het kijken naar een houten olifant, maar ik weet wél dat ze met plezier twintig volle minuten tegen die houten ringen mept terwijl ik mijn Etsy-bestellingen inpak. Alleen dat al maakt het voor mij zijn gewicht in goud waard.

Loslaten zonder ze kwijt te raken

Ik heb me eindelijk gerealiseerd dat ze laten opgroeien niet betekent dat ze niet meer van jou zijn. Je verliest de verbinding niet zomaar omdat ze hun eigen fles leren vasthouden, van je wegkruipen of door de kamer lopen zonder je vinger vast te houden.

Hier is een kort lijstje met dingen waarvan ik doodsbang was dat ze onze band zouden verpesten, maar dat absoluut niet deden:

• Stoppen met borstvoeding na zes maanden omdat mijn mentale gezondheid een absoluut dieptepunt had bereikt en ik het niet op kon brengen om nog één keer te kolven.
• Ze naar hun eigen ledikant in hun eigen kamer verhuizen, in plaats van ze de hele nacht aan mijn zijde vastgelijmd te houden.
• Ze twee minuten in hun wipstoeltje laten schreeuwen terwijl ik mijn koffie voor één keer in mijn leven warm opdronk.
• Ze praktische en goedkope kleding aantrekken, in plaats van de handgebreide, biologische erfstuk-truien die mijn moeder me voortdurend probeerde aan te praten.
• Nee zeggen als ze voor de vijftigste keer die dag eisten dat ik ze de trap op droeg.

Je moet gewoon even diep ademhalen, de was nog een dagje in de mand laten liggen en uitzoeken wat voor jouw specifieke kind werkt, zonder je druk te maken over die vlekkeloze, beige Instagram-esthetiek die in het echte leven toch helemaal niet bestaat.

Als je op zoek bent naar duurzame, praktische spullen die de chaotische realiteit van het opvoeden van kleintjes écht overleven, blader dan vandaag nog door de nieuwste Kianao-collecties en vind iets dat jouw rommelige leven een heel klein beetje makkelijker maakt.

Vragen die ik voortdurend krijg over deze fase

Hoe kom ik van dat schuldgevoel af als ik even een pauze van mijn kind wil?

Kijk, je 'overprikkeld door aanraking' voelen is een echt medisch ding, ook al waarschuwt niemand je ervoor. Als er de hele dag een klein mensje aan je tepels heeft gehangen, aan je haar heeft getrokken en je blaas als trampoline heeft gebruikt, betekent de drang om jezelf met een zak chocoladekoekjes in de voorraadkast op te sluiten echt niet dat je minder van ze houdt. Het betekent dat je een mens bent die persoonlijke ruimte nodig heeft. Geef ze aan je partner, zet een noise-cancelling koptelefoon op en negeer het schuldgevoel. Ze overleven het wel.

Is het erg als ik niet direct een connectie voelde in het ziekenhuis?

Ik ben zo blij dat iemand dit vraagt, want niemand praat erover. Ik staarde naar mijn tweede als een schattige alien die mijn huis was binnengedrongen. Je bloedt, bent uitgeput, zit vol adrenaline en je staart naar een vreemdeling. Die band komt later, wanneer ze voor het eerst naar je glimlachen in plaats van alleen maar een scheetje te laten. Wees niet te streng voor jezelf en stop met het vergelijken van je echte leven met scènes uit een film.

Wanneer stopt de verlatingsangst echt?

Als je erachter bent, stuur me alsjeblieft een appje. Mijn vierjarige doet nog steeds alsof ik naar het front vertrek als ik even naar de brievenbus loop. Mijn kinderarts zegt dat het piekt rond de 9 tot 18 maanden en dan in golven terugkomt wanneer er een grote overgang is, zoals beginnen met de peuterspeelzaal of het krijgen van een broertje of zusje. Blijf ze gewoon geruststellen dat je terugkomt, en probeer niet de kamer uit te sluipen als ze niet kijken, want dat maakt de vertrouwensproblemen alleen maar erger.

Zijn dure educatieve speeltjes echt beter voor de band met je kind?

Absoluut niet. Mijn kinderen hebben educatief speelgoed van vijftig euro volledig genegeerd om vervolgens drie uur lang met een lege Amazon-doos en een houten lepel te spelen. De houten babygym die ik bij Kianao heb gekocht is geweldig omdat het er leuk uitziet in mijn woonkamer en ze veilig houdt, maar je hebt geen huis vol hightech gadgets nodig om een band op te bouwen. Een goedkoop boekje uit de bibliotheek lezen en gekke bekken trekken op de vloer doet meer voor hun hersenen dan welk duur speeltje dan ook.

Hoe ga je om met familieleden die ouderwets opvoedadvies opdringen?

Meestal glimlach ik gewoon, zeg ik "wat lief van je", en doe ik vervolgens precies wat ik toch al van plan was. Mijn moeder denkt nog steeds dat ik mijn kinderen traumatiseer door met twee maanden geen rijstebloem in hun flesjes te doen. Je moet gewoon beleefd knikken, je kinderarts de schuld geven ("Oh, de dokter zegt dat dat tegenwoordig echt niet meer mag!") en het over het weer gaan hebben.