De chaotische realiteit van zelf babykleding breien

Ik was vierendertig weken zwanger, zat in kleermakerszit op de vloer van een hobbywinkel in Lincoln Park, en huilde zachtjes om een bol mosterdgele wol.

Mijn voeten waren opgezwollen tot het formaat van kleine hammetjes. Mijn onderrug voelde alsof hij zich actief aan het losmaken was van mijn bekken. Ik had mezelf ervan overtuigd dat als ik niet met de hand een piepklein, ingewikkeld truitje voor mijn ongeboren kind zou maken, ik nu al faalde als moeder. Nestdrang is een bizarre biologische glitch. Je ziet van die perfecte 'aesthetic' moeders online, die rustig rijen biologisch kasjmier zitten te breien met een ijskoffie matcha in hun hand, en het lijkt wel een soort psychiatrische interventie. Het ziet er zo vredig uit.

Ik kocht drie bamboe breinaalden en een tas vol wol die meer kostte dan mijn eerste auto. De caissière glimlachte me vol medelijden toe. Ik reed naar huis over Lake Shore Drive, klaar om mijn nieuwe leven als serene, knutselende matriarch te beginnen. Dat liep even anders.

Luister. Kleding maken voor een baby is geen schattige weekendhobby. Het is een oefening in bouwkunde voor een piepklein, onvoorspelbaar mensje dat onvermijdelijk alles wat je maakt zal ruïneren. Voordat je besluit je innerlijke nani naar boven te halen en veertig uur lang met samengeknepen ogen naar een patroon te turen, moeten we het even hebben over de realiteit van wat een baby eigenlijk draagt.

De plastic wol en het temperatuurprobleem

De meeste mensen lopen een hobbywinkel binnen en kopen wat zacht aanvoelt en minder kost dan een kop koffie. Zo eindig je dus met acrylgaren. Acryl is eigenlijk gewoon gesponnen plastic.

Mijn kinderarts, dr. Patel, merkte ooit op, tijdens het nakijken van de oren van mijn peuter, dat baby's in hun eerste levensmaanden eigenlijk koudbloedige reptielen zijn. Ze hebben een vreselijke thermoregulatie. Ze kunnen niet efficiënt zweten om af te koelen, en ze missen het lichaamsvet om te rillen en warm te worden. Ze liggen daar maar, en vertrouwen er volledig op dat jij ze niet per ongeluk roostert of laat bevriezen. Mijn angstige verpleegkundige brein vertaalde dit onmiddellijk in een sluimerende angst voor wiegendood telkens als ik naar een synthetische vezel keek. Acryl dragen is als het dragen van een vuilniszak. Ik zie helemaal voor me hoe het de hitte vasthoudt tegen hun tere huidje, terwijl het tegelijkertijd absoluut niets doet om ze te isoleren tegen een koude tocht. Fysiologisch gezien slaat het nergens op.

Als je weken gaat besteden aan het maken van iets, moet je merinowol of biologisch katoen gebruiken. Als het etiket niet expliciet vermeldt dat het OEKO-TEX gecertificeerd is, ga ik er gewoon vanuit dat het geverfd is met accuzuur en laat ik het lekker in het schap liggen. Baby's stoppen letterlijk alles in hun mond. De mouw van hun trui zal vaker worden afgesabbeld dan een bijtring.

Uiteindelijk heb ik mijn hobbywinkel-wol opgegeven en de Kianao babydeken van merinowol gekocht, in plaats van er zelf een te proberen te breien. Het garen dat zij gebruiken gaat niet rafelen als mijn kind agressief op de hoek kauwt. We hadden afgelopen november een massale 'code bruin' in het autostoeltje, en ik gooide die deken in de wasmachine op het fijne wasprogramma. Ik verwachtte volledig dat hij zou vervilten tot een piepklein onderzettertje, maar hij kwam er ongeschonden uit. Dat alleen al maakt het het meest waardevolle item in onze babykamer.

De anatomie van een krijsende baby

Als je nog geen baby hebt, snap je de anatomie van een baby gewoon niet.

Baby's bestaan voor tachtig procent uit hoofd. Ze hebben maandenlang werkelijk nul nekspieren. Proberen om een stugge, handgebreide coltrui over de kwetsbare schedel van een krijsende pasgeborene te trekken, voelt exact alsof je een bowlingbal in een sportsok probeert te proppen. Het is ontzettend stressvol voor alle betrokkenen.

Ik had een truitje gemaakt met een piepklein, esthetisch verantwoord nekgat. Mijn zoon heeft het welgeteld drie minuten gedragen. Zijn gezicht liep donkerpaars aan terwijl ik zijn oren door de opening probeerde te wrikken. Ik heb het bij hem uitgetrokken, achterin de kast gegooid en er nooit meer naar gekeken. We hebben simpelweg geen tijd om de strijd aan te gaan met onze kinderen alleen maar om ze aan te kleden.

Als je dan toch kleding wilt breien, maak dan een overslagvestje. Op de spoedeisende hulp knippen we kleding van mensen af om tijd te besparen en beweging te voorkomen. Bij een baby komt een overslagvestje het dichtst in de buurt van een kledingstuk waarbij je ze niet tegen de vlakte hoeft te worstelen. Je legt ze gewoon neer, vouwt de stof over hun borst en maakt het vast. Geen gewurm met dat hoofdje nodig.

Omdat ik na het paarse-hoofden-incident mijn breinaalden aan de wilgen heb gehangen, kocht ik een Kianao biologisch katoenen overslagvestje. Om eerlijk te zijn is het gewoon oké. Het biologische katoen pluist een heel klein beetje na tien ritjes door de droger, wat me irriteert, maar door de drukknoopjes aan de zijkant hoef ik niet de fontanel van mijn kind in te deuken om hem aan te kleden voor de opvang. Ik blijf toch telkens de volgende maat kopen, want gemak wint het altijd.

Verstikkingsgevaar vermomd als esthetische keuze

Laten we het hebben over de afwerking. Je hebt een vestje af en denkt dat het wel wat rustieke houten knopen of een schattig trekkoordje bij de kraag kan gebruiken.

Ik heb in de triage duizend kinderen gezien die dingen hadden doorgeslikt die ze niet hadden moeten doorslikken. Knopen zijn staatsvijand nummer één. Zware houten knopen op een kledingstuk naaien waar een tandende baby op gaat zuigen, is gewoon vragen om een paniekerig ritje naar de spoedeisende hulp. Draadjes laten los. Baby's hebben een verrassend sterke, bankschroef-achtige grip. Ze trekken die knoop er zo af en ademen hem in, precies in de twee seconden dat jij even wegkijkt om een billendoekje te pakken.

Trekkoordjes zijn nog erger. Alles wat lijkt op een touwtje in de buurt van de nek van een baby is een direct verstikkingsgevaar. Gebruik gewoon stevig bevestigde metalen of plastic drukknoopjes. Ze zijn misschien minder leuk voor je platte Instagram-foto, maar ze blokkeren in ieder geval geen luchtweg.

De waan van de newborn-maat

Mensen houden ervan om piepkleine dingen te maken. Ze breien sokken ter grootte van een duim. Ze maken vestjes die lijken alsof ze voor een pop zijn gemaakt.

Brei niets in een newborn-maatje. Ze dragen het misschien twaalf seconden voordat ze eruit gegroeid zijn, of ze spugen er direct op en verpesten het voor altijd. Je spendeert twintig uur aan het maken van een kledingstuk in maat 50, dat tegen week drie al in een donatiezak wordt gepropt. Begin pas met breien bij maat 68, waar ze misschien daadwerkelijk lang genoeg in passen om er een foto van te kunnen maken. Wat kleuren betreft: traditioneel roze en blauw zijn vermoeiend, blijf gewoon bij modderkleuren zodat de vlekken niet opvallen.

De overgave aan de machinewasbare realiteit

Er heerst zo'n romantisch idee dat we deze handgebreide kledingstukken generaties lang doorgeven. Mijn moeder heeft nog steeds een kriebelig wollen vestje dat haar maisi in 1992 voor mij heeft gemaakt. Ik zal het mijn kind nooit aantrekken.

De realiteit van modern ouderschap is dat we geen tijd hebben om een delicate alpacamix met de hand in de wasbak te wassen met speciale zeep. Baby's lekken constant vloeistoffen uit elke opening. Als een kledingstuk een standaard wasprogramma niet kan overleven, heeft het in mijn huis niets te zoeken.

Ik heb ooit een mutsje gebreid. Ik dacht dat een mutsje een veilig, plat project zou zijn. Prematuurtjes en pasgeborenen verliezen enorm veel lichaamswarmte via hun gigantische, natte hoofdjes, dus een muts is medisch noodzakelijk in een winter in Chicago. Ik was er drie avonden mee bezig. Het eindigde als een soort misvormde zoete aardappel en gleed recht over zijn ogen. Ik gaf het op en kocht een geribde babymuts van Kianao die wél goed over zijn oren blijft zitten zonder van die boze, rode striemen van het elastiek op zijn voorhoofd achter te laten.

Soms is het uitbesteden van het werk de beste opvoedbeslissing die je kunt maken. Als je wilt zien wat er gebeurt wanneer professionals met biologisch garen aan de slag gaan in plaats van een hormonale, slaapgebrek hebbende verpleegkundige, kun je Kianao's collectie biologische breisels bekijken.

De drang om zelf iets te maken vanaf nul is prachtig, maar het wordt ook zwaar geromantiseerd door een internetcultuur die de gevallen steken of de krijsende baby er niet bij laat zien. Je hoeft je liefde niet te bewijzen door middel van handenarbeid.

Leg die bamboenaalden neer, vergeef jezelf dat je koopt in plaats van maakt, en zorg voor iets zachts voor hun huid, zodat je eindelijk een dutje kunt doen voordat de weeën beginnen. Shop nu de winter baby essentials.

Vragen die je jezelf waarschijnlijk stelt

Is ruwe, onbehandelde wol beter voor een babyhuidje?

Absoluut niet. Ruwe wol kriebelt verschrikkelijk. Je baby krijgt onvermijdelijk een flinke uitslag op de borst, en dan raak jij in paniek omdat je denkt dat het de mazelen zijn. Hou het bij behandelde, fijn gesponnen merinowol die zacht aanvoelt tegen de binnenkant van je eigen pols. Als het jou al kriebelt, is het een ware marteling voor je baby.

Mogen handgebreide babykleertjes in de droger?

Alleen als je wilt dat ze er perfect uitkomen voor een Barbiepop. Tenzij het garen specifiek vermeldt dat het superwash-behandeld is, zullen hitte en wrijving de wolvezels permanent in elkaar laten vervilten. Je moet ze plat te drogen leggen op een handdoek, wat twee werkdagen duurt en al je aanrechtruimte in beslag neemt. Dit is precies de reden waarom ik ermee gestopt ben.

Wat gebeurt er als mijn baby een los draadje wol doorslikt?

Dat gaan ze waarschijnlijk op een gegeven moment ook wel doen. Als het een klein, kort vezeltje is van het kauwen op een mouw, passeert dit meestal zonder problemen het spijsverteringskanaal. Ik zie het de hele tijd terug in luiers. Maar als het een lange, ontrafelde draad is, kan dat voor ernstige darmcomplicaties zorgen. Controleer de kledingstukken dus telkens op losse draadjes voordat je ze aantrekt.

Hoe weet ik of mijn kind het te warm heeft in breisels?

Stop met het vertrouwen op hun handjes en voetjes. De ledematen van een baby voelen altijd ijskoud aan, want hun bloedsomloop is vreselijk. Om hun kerntemperatuur te controleren, laat je twee vingers in de achterkant van hun nekje glijden. Als de huid daar heet en zweterig is, staan ze te koken in die wollen trui en moet je direct een laagje uittrekken.