Wat te doen als je peuter een babymuis in de tuin vindt

Mijn dinsdagochtend begon met een halfdood knaagdier. Ik stond in onze achtertuin in Chicago met een lauwwarme koffie in mijn hand, terwijl mijn tweejarige trots haar handjes uitstak om me haar nieuwe schat te laten zien. Onze huiskat zat een paar meter verderop en keek ongelooflijk zelfvoldaan naar de hele situatie. Het was roze, haarloos en het kronkelde. Een wilde babymuis.

Voordat ik thuisblijfmoeder werd, heb ik vijf jaar op de spoedeisende hulp voor kinderen gewerkt. En geloof me, de medische berekeningen in je hoofd veranderen compleet als het je eigen kind is dat een biologisch gevaar vasthoudt. Op de SEH zie je een beet of een kras en pak je rustig het protocol erbij. In je eigen achtertuin knippert er in je brein alleen een neonbord met de tekst 'zoönose', terwijl je probeert niet te gillen zodat je kind niet schrikt en het beestje in haar eigen shirt laat vallen.

Kinderen voelen zich van nature aangetrokken tot kleine, hulpeloze wezentjes. Het is een schattige mijlpaal in hun ontwikkeling, maar ook een logistieke nachtmerrie als dat kleine beestje een drager is van de een of andere middeleeuwse pest die momenteel rondwaart onder de lokale wilde dieren. Ik moest een manier vinden om de situatie te de-escaleren, mijn kind te ontsmetten en iets te doen met een ontheemd dier – en dat alles voor 8 uur 's ochtends.

Het berekenen van de ziekterisico's in mijn achtertuin

Het eerste wat door je heen schiet, is de enorme hoeveelheid bacteriën waar we mee te maken hebben. Wilde muizen zijn eigenlijk wandelende petrischaaltjes. Ik weet bijna zeker dat ze het hantavirus bij zich dragen, al zijn dat misschien alleen de hertmuizen in de buitenwijken. Eerlijk gezegd was mijn brein te druk met in paniek raken om de exacte diersoort van dit jellybean-achtige wezentje te verifiëren. Ik wist alleen dat ik het ver uit de buurt van mijn baby wilde hebben.

Mijn huisarts bevestigde later mijn paranoia toen ik hem in paniek opbelde. Met zijn gebruikelijke vermoeide zucht herinnerde hij me eraan dat een salmonella-infectie het grootste acute gevaar is. Muizen dragen bacteriën bij zich die ernstige diarree veroorzaken, wat echt een nachtmerrie is bij een baby of peuter. Je wilt echt geen uitdroging bij je kind hoeven managen alleen omdat het besloot een knaagdier een kusje te geven.

En dan is er nog het risico op de ziekte van Lyme. Teken zijn dol op muizen. Later die dag heb ik tien minuten lang elke centimeter van de hoofdhuid van mijn kind geïnspecteerd, half in de verwachting een kolonie parasieten aan te treffen die daar hun kamp hadden opgeslagen. De realiteit is waarschijnlijk minder dramatisch dan mijn verpleegkundigenbrein ervan maakt, maar als je te veel weet over besmettelijke ziekten, voelt onwetendheid echt als een luxe.

Waarom je geen Disney-prinses bent

Luister, de drang om de babymuis te redden is groot, vooral wanneer je peuter je aankijkt met grote, waterige puppyogen. Je denkt dat je hem gewoon mee naar binnen kunt nemen, in een schoenendoos kunt stoppen en weer beter kunt maken. Je ziet jezelf al helemaal als een moderne Sneeuwwitje. Ik zeg je nu meteen: laat die fantasie varen.

Een wild knaagdier met de hand grootbrengen is echt onbegonnen werk. Ik verdwaalde op het internet om te lezen wat er allemaal bij komt kijken, en het is absurd. Je moet ze op een warmtematje leggen dat op exact 32 graden staat. Je moet ze de klok rond elke twee uur geitenmelk of kittenmelk voeren met een heel klein penseeltje, want met een spuitje verdrinken ze. Eigenlijk moet je je baan opzeggen en je menselijke familie in de steek laten om fulltime draagmoeder te worden van een wezentje dat waarschijnlijk toch wel sterft van de stress.

En dan is er nog het toiletgebeuren. Je moet hun piepkleine buikjes stimuleren met een warm wattenstaafje om hun spijsvertering op gang te brengen. Ik ben al de helft van de dag bezig met het managen van de ontlasting van mijn menselijke peuter, dus de maag-darmbehoeften van een wild knaagdier erbij nemen, is waar ik echt een harde grens trek.

Als je echt een huisdier wilt, ga dan naar een asiel, maar probeer geen wilde dieren uit de achtertuin te temmen.

Het buitenvuil eraf schrobben

De onmiddellijke nasleep van het incident bestond uit het uitkleden van mijn kind op de veranda. Ik pakte de muis met een tuinhandschoen, stopte hem in een emmer en richtte me toen op mijn peuter. Ze zat onder de aarde, ochtenddauw en welke onzichtbare bacteriën ze dan ook maar had opgepikt.

Ik pelde haar Biologisch Katoenen Rompertje letterlijk ter plekke in de tuin af. Ik ben eigenlijk ontzettend trouw aan deze rompertjes, en wel precies om deze reden. Door de envelophals kan ik het hele ding over haar romp en beentjes naar beneden trekken, in plaats van een potentieel besmet shirt over haar gezichtje en ogen te moeten slepen. Ik heb al zo vaak goedkope rompertjes verpest door ze op het hygiëneprogramma te wassen, maar het biologische katoen van dit rompertje overleeft mijn agressieve wasgedrag met gemak. Het ging direct op de heetste stand in de wasmachine, en wij gingen direct in bad.

We schrobden handjes, armen en onder de vingernagels met gewone water en zeep. Je hebt geen industriële chemicaliën nodig, je hebt alleen wrijving en tijd nodig. Ik zong steeds maar het ABC-liedje terwijl zij huilde om haar verloren vriendje, dat ze inmiddels al 'baby m' had genoemd.

De obsessie veilig ombuigen

Peuters hebben een ongelooflijk vermogen tot hyperfixatie. De drie dagen daarna dwaalde mijn kind door het huis, vragend naar 'baby m'. Ze stond bij de glazen deur, staarde in de struiken en wachtte tot het knaagdier terug zou komen. Ik moest een manier vinden om die nieuwsgierigheid te bevredigen, zonder haar door de bosjes te laten graven.

Uiteindelijk heb ik een stapel boekjes over babymuizen gekocht om haar af te leiden. We zijn begonnen met de stripboeken van Babymuis, hoewel ze eigenlijk nog veel te jong is om het verhaal te begrijpen. Ze vindt het gewoon leuk om naar de plaatjes te wijzen. Ook hebben we een paar klassieke prentenboeken gelezen over muisjes die koekjes eten en in klokken klimmen. Het is een veel veiligere manier om over dieren te leren, zonder het risico op een daadwerkelijke zoönose-besmetting.

Als je kind een fysiek object nodig heeft om zich aan te hechten, is een zachte knuffel een veel beter idee. Je kunt onze collectie veilige binnenspeeltjes en houten babygyms bekijken om ze lekker op een schoon kleed te vermaken, in plaats van in de aarde.

Kouwen op veilige dingen in plaats van wilde dieren

Het echte probleem met peuters en wilde dieren is niet alleen het aanraken, maar het feit dat die handjes onvermijdelijk direct de mond in gaan. Mijn kind krijgt haar laatste kiezen, dus ze kauwt constant op haar eigen vingers, de kraag van haar shirt en álles wat ze buiten opraapt.

Ik moet bijtspeeltjes door het hele huis strooien als broodkruimels om dat mondje maar bezig te houden. De Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe is de enige die ik écht in de gaten probeer te houden. Hij is helemaal plat, waardoor ze hem makkelijk kan vasthouden, en de siliconen zijn stevig genoeg om echt wat tegendruk te bieden bij die doorkomende kiezen. Plus, ik gooi hem gewoon in de vaatwasser als ze hem onvermijdelijk op de keukenvloer laat vallen.

Aan de andere kant kregen we de Bubble Tea Bijtring cadeau. Die is... prima. Ik snap die hele trend niet zo van babyspullen die op hippe millennial-koffiedrankjes lijken, en hij is een beetje onhandig voor haar om vast te houden. Maar ze knauwt graag op het rietje als haar tandvlees echt zeer doet, dus ik bewaar hem ergens onderin de luiertas voor noodgevallen. Het is in ieder geval beter dan kauwen op een takje dat ze bij een muizennest heeft gevonden.

Wat je écht moet doen met zo'n nest

Als je in deze situatie belandt, heb je een plan nodig waarbij je keuken geen rol speelt. Als een kind een babymuis vindt die uit het nest is gevallen, kun je hem het beste gewoon terugleggen en weglopen. De moeders komen meestal gewoon terug. Geef het een paar uurtjes.

Als je kat ermee kwam aanzetten, is de situatie somber. Kattenspeeksel draagt bacteriën bij zich die fatale bloedvergiftiging veroorzaken bij kleine dieren. Mijn man, die arts is, noemt het de vieze naald van de natuur. Een gebeten muis overleeft het niet zonder antibiotica, dus je zult de lokale dierenambulance of wildopvang moeten bellen. Zij zijn de enigen die hiervoor uitgerust zijn.

Houd je baby binnen, was ieders handen en laat het ecosysteem in de achtertuin over aan de professionals.

Als je een peuter hebt die ineens denkt dat ze een dierenredder is, zorg dan voor schone afleidingen voor binnen. Sla een verse stapel biologisch katoenen rompertjes in voor wanneer ze zich onvermijdelijk weer vuil maken, en houd het bij het lezen van dierenboekjes in plaats van ze zelf te vangen.

De rommelige realiteit van biologie in de achtertuin

Wordt mijn kind ziek van alleen maar aanraken?

Waarschijnlijk niet, zolang je meteen de handjes hebt gewassen. Een intacte huid is een geweldige barrière. Het gevaar schuilt erin dat ze het dier aanraken en dan in hun ogen wrijven of hun vingers in de mond stoppen. Mijn huisarts maakte zich niet echt zorgen meer toen ik vertelde dat we direct na het voorval een volledige chirurgische schrobbeurt hadden gehouden bij de wasbak in de keuken.

Moet ik de muis koemelk geven als hij hongerig lijkt?

Nee. Koemelk is eigenlijk puur vergif voor wilde knaagdieren. Het verwoest hun spijsverteringskanaal. Als je wacht tot de wildopvang je terugbelt en het beestje sterft van de dorst, kun je wat gewoon elektrolytenwater op een wattenstaafje geven, maar eerlijk gezegd kun je hem beter gewoon in een donkere, rustige doos laten liggen. Minder is meer.

Wat als mijn oudere kind het wil houden als een wetenschapsproject?

Zeg nee. Vertel ze maar dat de verpleegkundige op het internet zei dat het een heel slecht idee is. Wilde muizen dragen parasieten, ze stinken verschrikkelijk en ze bijten als ze gestrest raken. Geef ze een encyclopedie of zet een natuurdocumentaire aan. Je huis is geen biologielab, hoor.

Hoe leg ik aan een peuter uit dat we de muis niet kunnen houden?

Ik heb mijn dochter gewoon verteld dat de mama van de baby in de bosjes aan het zoeken was en dat we hem moesten teruggeven zodat ze naar huis konden. Peuters snappen heel goed wat het is om je mama te willen. Ze was een uurtje verdrietig en was het daarna alweer vergeten toen ik haar een snack gaf. Maak het niet te ingewikkeld met verhalen over ziektes of roofdieren.