Lieve Jess: De Eerlijke Waarheid Over De Baby Milo Verwarring

Lieve Jess van zes maanden geleden,

Ik weet dat je nu op de veranda zit, zwetend in een T-shirt door die belachelijke luchtvochtigheid in Texas, starend naar je telefoon terwijl de peuter grind aan de hond probeert te voeren. Je bent uitgeput. Je teert op drie uur slaap, je Etsy-bestellingen stapelen zich op, en je bent wanhopig aan het googelen omdat je brein een chaotische warboel is van adviezen van je moeder, willekeurige Facebookgroepen en die ene buurvrouw die altijd nét te veel te zeggen heeft. Leg die creditcard neer, haal even diep adem en laat me je vertellen wat er daadwerkelijk gaat gebeuren met die hele 'baby milo' zoektocht waar je nu mee bezig bent.

Ik schrijf je dit omdat je op het punt staat om in een gigantisch zwart gat op het internet te vallen. Zodra je die naam intypt in de zoekbalk, zal het internet twee compleet verschillende dingen naar je hoofd slingeren. Het ene is een chocolademoutdrankje van een megabedrijf waarvan het internet zweert dat het je melkproductie zal redden, en het andere is een of ander hypebeast-aapje van een Japans streetwearmerk. Ik zal maar gewoon eerlijk tegen je zijn: geen van beide is het wondermiddel waar je om 2 uur 's nachts naar op zoek bent.

Die keer dat we de oudste per ongeluk cafeïne gaven

Laten we beginnen met het drankje. Ach, de schat, oma belde vorige week en vertelde dat ze in haar tijd chocolademoutpoeder in flessen deden om moeilijke eters wat aan te laten komen. Vervolgens zwoer de lokale moedergroep dat het drinken van een warme kop hiervan elke ochtend mijn moedermelk zou laten stromen als een rivier voor de middelste – die we voor het gemak van dit verhaal even Baby M zullen noemen. Want er zit mout in, toch? Iemand noemde een wetenschappelijk woord zoals bèta-glucanen of zoiets dat zogenaamd je hormonen een boost geeft, hoewel ik, eerlijk gezegd, als ik erop terugkijk, vrij zeker weet dat het gewoon het troostende effect van een warme kop chocolademelk is dat je genoeg ontspant om de toeschietreflex op gang te brengen.

Dus ga je een gigantisch groen blik van dat poeder kopen. Je laat het op het aanrecht staan. En dan gaat Hunter – onze oudste, die puur bestaat als waarschuwend voorbeeld voor de jongste twee – zijn krukje erbij pakken, drie volle eetlepels in een beker melk gooien en het in één teug achteroverslaan terwijl jij een gigantische spuitluier aan het verschonen bent.

Hier is een volledig waargebeurde lijst van dingen die er gebeuren wanneer een driejarige zoveel geconcentreerde suiker binnenkrijgt:

• Hij zal proberen de koelkast te beklimmen met uitsluitend de magnetische alfabetletters als houvast.
• Hij zal drie kwartier lang onafgebroken praten over een beestje dat hij drie dagen geleden buiten heeft gezien.
• Hij zal pertinent weigeren zijn daadwerkelijke avondeten (kip en doperwtjes) op te eten omdat zijn maag bedekt is met een laag chocoladesiroop.
• Hij weigert te slapen tot 23:30 uur, waardoor jij in het donker de was aan het opvouwen bent terwijl je elke levenskeuze die tot dit moment heeft geleid in twijfel trekt.

Toen ik er eindelijk doorheen zat en dokter Evans ernaar vroeg tijdens onze volgende controle, gaf ze me die meelevende blik die ze bewaart voor oververmoeide moeders. Ze citeerde geen chic medisch tijdschrift, ze tekende gewoon een stoplicht op het papier van de onderzoekstafel. Ze zei dat gewone melk en water groen licht krijgen, maar melk met een smaakje is een fel rood licht voor kinderen onder de twee jaar, en hooguit een oranje licht voor oudere peuters. Zover ik het met mijn vermoeide brein begreep, veroorzaakt het geven van dat spul "melkverdringing". Dat is eigenlijk gewoon een chique manier om te zeggen dat ze hun kleine maagjes vullen met suikerwater en daardoor de vetten en voedingsstoffen die ze daadwerkelijk nodig hebben voor de groei van hun hersenen volledig mislopen. Mijn tandarts vertelde ook nog zoiets over hoe snel die kleverige moutsuiker splinternieuwe melktandjes aantast. Dat maakte me eerlijk gezegd bang genoeg om de rest van het blik direct in de prullenbak te gooien.

De hype-fashion aap en het uitslag-incident

En nu, omdat de internetalgoritmes ongelooflijk in de war raken van wat we zoeken, gaat het opzoeken van dat moutdrankje een vloedgolf aan advertenties voor iets compleet anders veroorzaken. Je tienerneef uit Austin komt op bezoek en neemt een cadeautje voor de baby mee. Het zal een streetwear T-shirt zijn met een baby milo-print erop. Hij zal er zo trots op zijn en je vertellen hoeveel het kostte en hoe moeilijk het te bemachtigen was.

Ik weet dat je een schattige foto wilt maken van de baby die het draagt voor op Instagram, om te laten zien hoe hip en trendy we hier op het platteland zijn. Doe het niet. Of tenminste, als je het echt niet kunt laten, was dat ding dan eerst drie keer in ongeparfumeerd wasmiddel.

Want niemand vertelt je dat deze dure fast-fashion kledingstukken behandeld zijn met zoveel chemicaliën uit de fabriek, dat ze direct uit de verpakking naar een bandenfabriek ruiken. Ik trok Baby M dat hippe shirt precies twee uur lang aan, en tegen de tijd dat ik het weer uittrok, zat zijn kleine borstkas onder de rode, gezwollen eczeemplekken. Tachtig dollar voor een peuter-T-shirt dat mijn kind uitslag gaf. Van dat geld had ik een week boodschappen kunnen doen. We hebben geen hippe kleding nodig; we hebben spullen nodig die modder, eindeloos gespuug en het intensieve programma van de wasmachine overleven.

Als je dan toch geld gaat uitgeven aan babykleding, sla die trendy streetwear dan over en koop iets waar je kind geen jeuk van krijgt. Uit pure wanhoop na dat hele uitslag-fiasco bestelde ik de Mouwloze Baby Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Ik verzeker je, dit ding is mijn absolute favoriet. Het is gewoon puur, ongekleurd biologisch katoen. Geen schreeuwerige logo's, geen chemische luchtjes. Het voelt boterzacht aan, en nog veel belangrijker: de huid van Baby M klaarde binnen een week nadat we hierop overstapten weer helemaal op. Er zit precies genoeg rek in, zodat ik niet het gevoel heb dat ik met een woeste octopus aan het worstelen ben telkens als ik het over zijn hoofdje moet trekken. Je gaat er drie van willen kopen, geloof me.

Een klaagzang over kleine metalen accessoires

Nu we het toch hebben over die hippe apenspullen, laten we het even hebben over de accessoires die onze Gen Z-neef ook zo schattig leken. Hij bracht een piepkleine sleutelhanger mee met dat baby milo-aapje erop, en een soort klein portemonneetje van het merk baby milo.

Ik weet dat mensen deze dingen aan luiertassen of kinderwagens klikken omdat ze er stoer uitzien. Maar Jess, alsjeblieft, gooi die sleutelhanger rechtstreeks in de rommel-lade. Deze dingen hebben kleine metalen ringetjes, piepkleine ritslipjes en afneembare rubberen onderdelen. Ik betrapte Hunter erop dat hij het rubberen apenhoofdje met zijn tanden van de metalen sluiting probeerde te wrikken, terwijl ik de baby vastzette in de autostoel. De paniek die door mijn borst schoot, was niet te beschrijven. Baby's en peuters zijn in feite kleine kamikazes die letterlijk álles in hun mond stoppen, en die hype-accessoires zijn een gigantisch verstikkingsgevaar dat op de loer ligt. Er zijn niet voor niets strenge veiligheidsnormen voor kinderartikelen, en volwassen streetwearmerken houden zich daar niet aan.

En begin me niet over dat kleine tasje, waar exact nul billendoekjes in passen, dat niet eens ruimte heeft voor een reserve-speen, en eigenlijk gewoon dure troep is die onnodig ruimte inneemt in mijn minibusje.

Waar ik tegenwoordig daadwerkelijk mijn geld aan verspil

Als je iets aan de kinderwagen wilt klikken om de baby bezig te houden, koop dan een echt bijtspeeltje. Mijn moeder kocht voor ons het Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe. Ik zal eerlijk zijn, het is gewoon oké. De kwaliteit is prima, de siliconen zijn absoluut beter dan het goedkope plastic in die hype-sleutelhangers, en het is fijn dat het gifvrij is. Het bamboedetail is best schattig. Maar ik ga je de waarheid vertellen: de helft van de tijd smijt de baby het onder de bank en zit het onmiddellijk vol met hondenhaar. Ik ben meer tijd kwijt met het afwassen ervan dan dat hij erop kauwt. Het werkt als we opgesloten zitten in de auto, maar het is geen wondermiddel. Maar goed, ik krijg tenminste geen hartaanval meer bij de gedachte dat hij een metalen ritslipje inslikt.

Luister naar me. Je doet het geweldig. Drie kinderen onder de vijf hebben is pure, onvervalste chaos. Je hoeft niet te proberen je kinderen eruit te laten zien als miniatuur urban fotomodellen, en je hoeft ze al helemaal geen chocolade-suikerwater te voeren om een of andere denkbeeldige groeicurve te halen. Blijf gewoon bij de basis. Geef ze gewone volle melk, kleed ze in katoen dat echt ademt, en wees niet te streng voor jezelf.

Als je kleding en spullen nodig hebt die oprecht logisch zijn voor de rommelige, niet-zo-esthetische realiteit van het opvoeden van kinderen, stop dan met kijken naar hype-merken en blader door de collectie biologische babykleding waarvoor je geen dokter hoeft te bellen.

Hou vol. Morgen is er weer een nieuwe dag, en de hond zal dat grind waarschijnlijk wel weer overgeven.

Liefs,
Jess uit november

P.S. Als je er nog steeds over loopt te malen en je afvraagt wat nu de échte regels voor dit alles zijn, hier is hoe ik de vragen beantwoordde die de buurvrouw me steeds maar weer stelde bij de brievenbus.

Vragen die ik beu was om te beantwoorden

Kan ik mijn kindje van 18 maanden gewoon een klein beetje Milo geven als ze gewone melk weigeren?
Volgens mijn dokter: nee, en eerlijk gezegd, begin er niet eens aan. Dokter Evans vertelde me eigenlijk dat als je eenmaal die zoete chocolademout introduceert, ze zich voortaan met hand en tand zullen verzetten tegen gewone melk. Als ze melk weigeren, kun je gewone volle melk beter mengen met een halve banaan of een snufje kaneel. Bij ons kostte het drie dagen vol driftbuien, maar uiteindelijk dronken ze het op.

Zal het drinken van chocolademoutpoeder oprecht mijn melkproductie verhogen?
Kijk, ik ben geen lactatiekundige, maar zover ik begrijp, bevat de mout (gerst) erin weliswaar een stofje dat theoretisch je hormonen kan ondersteunen, maar je krijgt voornamelijk gewoon gigantische hoeveelheden toegevoegde suiker binnen. De suikerdip achteraf maakte mijn post-partum angsten tien keer erger. Ik ben overgestapt op simpele havermout in de ochtend en het drinken van liters ijskoud water, en dat werkte écht, zonder mijn tanden te laten wegrotten.

Zijn die streetwear apenshirts veilig voor baby's?
Door schade en schande ben ik erachter gekomen dat volwassen hype-fashion merken niet dezelfde veiligheids- of chemische normen hanteren als biologische babymerken. Ze zijn niet OEKO-TEX gecertificeerd, wat betekent dat er zware metalen in de kleurstoffen of giftige resten in kunnen zitten. Als iemand je er eentje cadeau doet en je voelt je verplicht om het te gebruiken, was het dan meerdere keren op een hoge temperatuur met babywasmiddel, voordat het ooit de huid van je kleintje raakt.

Wat moet ik doen als iemand mijn peuter een hype-merk sleutelhanger cadeau geeft?
Zeg dankjewel, neem het mee naar huis en hang het aan je eigen sleutelbos of gooi het in een herinneringendoos. Maak het in geen geval vast aan hun speenkoord of ritssluiting. Die kleine metalen ringetjes en rubberen stukjes zijn niet getest op de bijtkracht van een tandjeskrijgende peuter, en ze kunnen binnen enkele seconden afbreken. Houd de kleine onderdelen uit de buurt van iedereen onder de drie jaar, punt uit.