Wat niemand je vertelt als je baby leert klappen

Ik zat in kleermakerszit op het vloerkleed in de woonkamer, helemaal onder de verkruimelde ontbijtgranen en hondenhaar, fanatiek in mijn handen te klappen terwijl ik "hoera!" riep als een doorgedraaide cheerleader. Mijn oudste zoon, Tucker, die toen ongeveer tien maanden oud was, staarde me alleen maar aan. Hij knipperde niet. Hij lachte niet. Hij keek me gewoon aan met die grote, stille veroordeling die alleen een baby in een vieze luier kan opbrengen. Ik weet nog dat ik met plakkerige handen mijn telefoon pakte en Google opende, wanhopig op zoek naar antwoorden om te bepalen of ik als moeder faalde, puur omdat mijn kind dit simpele trucje niet voor zijn grootouders wilde doen.

Ik heb letterlijk screenshots van mijn zoekgeschiedenis uit die nachtelijke panieksessies om twee uur 's nachts waarop gewoon "babi klapt niet" staat, omdat ik te moe was om de typfout te verbeteren. Als je er middenin zit, draaiend op drie uur slaap en koude koffie, voelt elk klein dingetje als een voldoende of een onvoldoende voor je ouderschap. Ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn: de druk die we onszelf opleggen met die mijlpalen is echt verstikkend, en ik moest door schade en schande leren dat baby's geen robots aan de lopende band zijn.

Wat ik dacht dat de bedoeling was van dit hele circus

Voordat ik drie kinderen onder de vijf had die me dagelijks met beide benen op de grond zetten, dacht ik dat klappen gewoon iets was wat baby's deden om schattig te zijn voor Instagram. Ik ging ervan uit dat het een kunstje was, net zoiets als zwaaien of dat gekke, vertrokken gezichtje trekken als ze citroen proeven. Mijn oma spreekt minstens twee keer per week mijn voicemail in om te vragen of de 'kleine' al iets nieuws kan, en ik voelde altijd de enorme druk om een nieuw trucje te kunnen melden, de schat.

Maar toen ik Tucker meesleepte naar het consultatiebureau en onze arts, Dr. Miller, zowat in een hoek dreef, hielp ze me uit de droom. Ik trilde zowat van de zenuwen en vroeg wanneer baby's dit nou eigenlijk doorkrijgen, want mijn kind deed alsof zijn armpjes aan zijn zij waren vastgelijmd. Ze moest lachen – wat me eerlijk gezegd in eerste instantie irriteerde – en vertelde me dat het meestal ergens tussen de 8 en 12 maanden gebeurt, maar het is geen tovertrucje dat van de ene op de andere dag ontstaat. Ze moeten het opbouwen.

Eerst bouwen ze genoeg kracht op in hun romp om te blijven zitten zonder om te vallen als een zak meel, meestal rond de 6 tot 9 maanden. Dan beginnen ze hun handjes in het midden van hun borst samen te brengen om twee houten blokken tegen elkaar te slaan, omdat ze er dol op zijn om ons migraine te bezorgen. De echte nadoe-fase, waarin ze jou zien klappen en dat proberen te imiteren, begint pas echt als ze richting het jaar gaan. En dat bewuste, betekenisvolle klappen waarbij ze ook echt trots zijn op zichzelf? Dat gebeurt misschien pas ruim na hun eerste verjaardag.

Het zware werk dat zich afspeelt in die enorme, kleine bolletjes

Dr. Miller legde uit dat klappen niet alleen maar met je handen slaan is. Het is een enorme brug naar leren praten. Ze noemde het een "pre-linguïstisch gebaar", wat eigenlijk betekent dat al die gedachtes opgesloten zitten in hun hoofdjes, en dit de manier is om ze te uiten totdat hun mondje het kan bijbenen. Ik begrijp de exacte neurologie erachter niet helemaal, maar van wat ik ervan begrepen heb, draait het om hun brein oorzaak en gevolg te leren.

Ze moeten ook zoiets doen wat 'de middellijn kruisen' wordt genoemd. Blijkbaar is het een gigantische ontwikkelingshorde als je een denkbeeldige lijn over het midden van het lichaam van je baby trekt, en hun linkerhand de rechterhand moet laten ontmoeten. Als ze die onzichtbare lijn kunnen kruisen, is hun brein non-stop bezig om zich voor te bereiden op latere 'grote-kinder-dingen', zoals het dichtritsen van een jas of zelf met een lepel eten in plaats van havermout tegen de muur gooien.

Als je omkomt in de plastic rommel die vreselijke elektronische liedjes afspeelt en je wilt iets wat er wél mooi uitziet en hen tegelijk helpt om die middellijn onder de knie te krijgen, dan moet je echt even snuffelen in de collectie houten babygyms van Kianao als je een momentje hebt.

Toen ik mijn tweede baby, Sadie, kreeg, heb ik echt meteen de Houten Babygym Regenboog Set gekocht. Tuckers oude, lichtgevende plastic speelkleed was eindelijk kapot gegaan (prijs de Heer), en ik wilde iets waardoor mijn woonkamer niet op een kermis leek. Het is een prachtig houten A-frame, en het allermooiste was dat Sadie eronder lag en met beide handjes tegelijk naar het bungelende olifantje greep. Bam – middellijn gekruist. Het is niet bepaald goedkoop, dat geef ik toe, maar het is enorm stevig en het overprikkelt ze niet tot het punt van een meltdown.

Hoe we het écht onder de knie kregen

Mijn moeder vertelt me altijd dat ik "meer met ze moet oefenen", alsof mijn baby moet studeren voor z'n eindexamen. In plaats van te stressen en van speeltijd een militaire oefening te maken, hoef je alleen maar als een idioot overdreven zelf te klappen als ze iets goeds doen. Speel eindeloos vaak kiekeboe zodat ze je handbewegingen spiegelen, en laat ze je constant high fives geven totdat dat hand-op-hand contact ineens logisch voor ze wordt.

Speelgoed waarbij ze twee handen moeten gebruiken, helpt ook absoluut. We kochten de Siliconen Bijtring Eekhoorn voor mijn jongste, Wyatt. Ik ga heel eerlijk tegen jullie zijn: het is wel oké. De mintgroene kleur is superschattig en het kleine eikeltje als detail is lief, maar Wyatt kauwde meestal gewoon vijf minuten op de staart om hem vervolgens naar onze golden retriever te gooien. Voor de prijs is het een degelijke, veilige bijtring die geen rare zwarte schimmel verzamelt zoals die rubberen giraffen die iedereen koopt, maar het is geen magisch ontwikkelingshulpmiddel.

Maar de Siliconen Bijtring Panda? Dat was echt een game-changer bij ons thuis. Deze heeft een brede, platte vorm waardoor Wyatt haast wel gedwongen werd om hem met beide knuistjes recht voor het midden van zijn borst vast te pakken. Zat hij erop te kluiven, besefte zich ineens dat zijn handen elkaar raakten, liet de panda vallen en begon gewoon met zijn handpalmen tegen elkaar te slaan. Bovendien gooi je hem belachelijk makkelijk even in de vaatwasser als hij onvermijdelijk weer eens in een ondefinieerbaar plasje viezigheid op de vloer belandt.

Een beetje clementie voor de laatbloeiers

Ik kan de competitiesport die het moederschap is geworden niet uitstaan, vooral niet tijdens het voorleesuurtje in de plaatselijke bibliotheek. Je loopt naar binnen, neemt plaats op een vloerkleedje, en meteen begint een of andere moeder in een matchende sportoutfit luidkeels 'bescheiden' op te scheppen over hoe haar baby van acht maanden eigenlijk al in volzinnen gebarentaal "spreekt" en exact in de maat klapt op "De wielen van de bus". Ondertussen probeert jouw kind op dat moment een pluisje van iemands schoen te eten. Je voelt je dan zo ontzettend klein. We raken zo verstrikt in de vergelijkingsval dat we helemaal vergeten te genieten van de lieve, rommelige, chaotische fase die recht voor onze neus plaatsvindt. Mijn moeder zegt altijd dat baby's net koekjes zijn: ze rijzen op hun eigen tempo, en er telkens naar staren door de ovendeur open te trekken zal dat echt niet versnellen.

Als ze echt achterlopen, vertelt de arts van het consultatiebureau je dat heus wel, dus stop met het diagnosticeren van je kind op basis van een Reel van een influencer.

Wanneer Dr. Miller wel écht van je wil horen

Dat gezegd hebbende, snap ik de zenuwen helemaal. Tegen de tijd dat Tucker zijn eerste verjaardag vierde, klapte hij nog steeds niet. Zelfs geen klein, beleefd applausje. Hij zwaaide ook niet. Ik besprak het met Dr. Miller, compleet in paniek, omdat ik de hele nacht daarvoor had wakker gelegen met de overtuiging dat hij een enorme achterstand had of vroege tekenen van autisme toonde.

Ze pakte een notitieblaadje en schreef iets op over een kader van een autisme-instituut in Florida. Ze vertelde me dat de gouden regel "16 gebaren bij 16 maanden" is. Als je baby de mijlpaal van 12 maanden bereikt en niet klapt, niet naar de hond wijst, niet zwaait of zijn armpjes niet uitsteekt om opgetild te worden, dan kaart je dat aan bij je arts. Het betekent niet dat de wereld vergaat. Programma's voor vroegtijdige ondersteuning zijn fantastisch en bestaan niet voor niets. Met Tucker vulde ik op een dinsdag al het papierwerk voor een evaluatie in, en ik maak geen grapje, op woensdagochtend werd hij wakker, keek me aan en klapte in zijn handjes alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Typisch.

Voordat je voor de vijfde keer vandaag geobsedeerd voor het gezicht van je baby in je handen gaat lopen klappen: haal even diep adem. Als je wat gemoedsrust zoekt of gewoon je lelijke plastic rommel wilt inruilen voor iets wat hen op een eerlijke manier aanmoedigt om beide handjes samen te gebruiken, scoor dan een paar van onze food-grade siliconen bijtringen en laat ze het lekker in hun eigen tempo uitzoeken.

De wanhopige vragen die je waarschijnlijk nu aan het googelen bent

Waarom negeert mijn baby van 10 maanden me volkomen als ik klap?

Eerlijk gezegd hebben ze het waarschijnlijk gewoon druk. Met tien maanden doet hun brein wel een miljoen dingen tegelijk, zoals uitvogelen hoe ze zich kunnen optrekken aan de salontafel of het proberen te verteren van een stuk waskrijtje dat ze op de grond hebben gevonden. Als ze goed oogcontact maken en vrolijk tegen je brabbelen, zou ik er nog niet wakker van liggen. Ze doen je wel na als ze er écht klaar voor zijn.

Kan ik het ze écht leren of komen ze er zelf wel achter?

Je kunt het niet forceren, maar je kunt ze absoluut op weg helpen. Ik merkte dat het helpt om hun kleine handjes zachtjes vast te pakken en ze bij elkaar te brengen terwijl je een liedje zingt, zodat ze de beweging voelen. Maar het is vooral een kwestie van kijken hoe jij jezelf compleet voor aap zet om hun kleine overwinningen te vieren, totdat er eindelijk een lampje bij ze gaat branden.

Is het erg als mijn baby alleen klapt als ze boos zijn?

Lieve hemel, nee. Mijn middelste dochter Sadie klapte vroeger heel agressief naar me als ik iets gevaarlijks afpakte wat ze in haar mond probeerde te stoppen. Het is gewoon een enorme ontlading van emotie voor ze. Ze begrijpen nog niet helemaal dat het een "vrolijk" gebaar hoort te zijn; ze weten alleen dat met hun handen tegen elkaar slaan een hard geluid maakt en direct jouw aandacht trekt.

Wat als ze gewoon met hun handen op de grond slaan in plaats van tegen elkaar?

Dat is oprecht een enorme overwinning! Met hun handen op het blad van de kinderstoel, de vloer, of jouw gezicht slaan is de voorloper van het echte werk. Ze zijn oorzaak en gevolg aan het ontdekken. Ze realiseren zich dat hun handen kracht hebben en geluid maken. De coördinatie van handpalm naar handpalm is veel lastiger, dus op de grond slaan is een volkomen normale tussenstap.

Mijn moeder blijft maar zeggen dat ik meer met ze moet oefenen, heeft ze gelijk?

Moeders en oma's bedoelen het goed, de schatten, maar je hoeft van je woonkamer echt geen baby-bootcamp te maken. Als je erbij gaat zitten en ze commandos gaat geven, raken ze alleen maar gefrustreerd, en jij ook. Integreer het gewoon op een natuurlijke manier in je dag, bijvoorbeeld als jullie met muziek spelen of wanneer ze eindelijk hun erwtjes opeten zonder ze uit te spugen. Je doet het hartstikke goed.