Waarom de strenge babyslaapregels me opbraken (en wat wél werkte)

Ik stond om 3:17 uur 's nachts in de keuken in een grijze voedingsbeha die agressief rook naar zure melk en pure wanhoop. Mijn man, Dave, sliep – of hij deed alsof, de klootzak – terwijl ik met één duim verwoed verkeerd gespelde medische zoekopdrachten in mijn telefoon typte. Leo, die op dat moment precies acht dagen oud was, maakte namelijk een raar fluitend geluid bij elke ademhaling. Ik had zo'n slaaptekort dat ik letterlijk dingen als "de babys is het niet tijd om te slapen" en "is e baby ademen normaal" in Google typte, als een of andere dolgedraaide dronkaard die met een zoekmachine-orakel probeerde te communiceren.

Voordat ik kinderen kreeg, was ik ontzettend arrogant. Echt zo arrogant. Ik las al die fancy boeken en ging ervan uit dat de baby in leven houden eigenlijk een simpele rekensom was die je met genoeg geld en organisatie wel kon oplossen. Je legt ze op hun rug. Je gebruikt een stevig matras. Bam. Levend en wel. Maar dan neem je ze mee naar huis uit het ziekenhuis, geven ze je zo'n piepklein, breekbaar wezentje in handen, en ineens voelt werkelijk alles in je prachtige, Pinterest-waardige huis als een regelrechte levensgevaarlijke valstrik.

De absolute paniek van het compleet lege ledikantje

Mijn huisarts, Dr. Miller – die me altijd aankeek met een mix van klinisch medelijden en diepe uitputting – vertelde me dat ik er gewoon voor moest zorgen dat het ledikantje he-le-maal leeg was. Geen schattige gebreide dekentjes, geen bijpassende bedomranders, geen knuffels. Niets. Alleen de baby en een hoeslaken. Blijkbaar hebben ze de regels in de jaren '90 veranderd, omdat het op de rug leggen van baby's wiegendood met best wel een hoop verminderde. Ik geloof dat ze 44 procent zei? Eerlijk gezegd was ik zo gefocust op het openhouden van mijn ogen dat de statistieken een beetje als een golf van paniek over me heen spoelden. Maar het punt is: op de rug is het beste, zelfs als je kind doet alsof je hem op een bed van hete kolen legt.

En oh god, Leo haatte het om op zijn rug te slapen. Hij zwaaide dan wild met zijn armpjes alsof hij uit een vliegtuig viel. Die schrikreflex bij baby's is eerlijk gezegd een wrede evolutionaire grap. We moesten hem zo strak inbakeren dat hij op een overstuur geraakte burrito leek. Maar zelfs toen was ik als de dood voor heupdysplasie, omdat mijn buurvrouw Brenda terloops vertelde dat het kind van haar nichtje een medische beugel nodig had door verkeerd inbakeren. Nou bedankt Brenda, die nieuwe nachtmerrie kon ik er echt goed bij hebben om 4 uur 's nachts, terwijl ik probeerde een slaapzak met klittenband open te scheuren die in het donker klinkt als een letterlijk geweerschot.

Hier moet ik toegeven dat ik een hoop nutteloze troep heb gekocht. Bergen spullen waarvan ik dacht dat ze mijn kind op magische wijze zouden laten slapen. Maar het enige kledingstuk waar ik in die paniekerige eerste dagen steeds weer naar greep, was het Mouwloos Rompertje van Biologisch Katoen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat mijn dochter Maya hier praktisch in woonde toen ze werd geboren. Dave noemde het gekscherend haar gevangenisuniform, omdat ze de beige variant soms wel vier dagen achter elkaar droeg.

We hadden ooit een gruwelijk incident in een koffietentje waarbij ze zo'n catastrofale spuitluier had dat het de luier doorbrak, haar broekje ruïneerde en de structurele integriteit van de autostoel actief bedreigde. Omdat dit specifieke rompertje zo'n rekbare envelophalsing heeft, kon ik het naar beneden over haar beentjes trekken, in plaats van die giftige gele smurrie over haar gezichtje en haren te moeten slepen. Het is voor 95% gemaakt van biologisch katoen, dus het irriteerde haar huidje niet toen ze van die rare schilferige baby-acne op haar wangetjes kreeg. En heel eerlijk, het feit dat het niet tot een poppenformaat kromp nadat ik het in een opwelling van woede op kookwas had gegooid, maakt het voor mij een absolute winnaar. Je hebt gewoon kleding nodig die je je fouten vergeeft.

De pindakaas-wending die me bijna een hartaanval bezorgde

Oké, laten we het hebben over voedselallergieën, want dit is waar het 'voor en na' van mijn ouderschapsbrein echt in tweeën brak. Bij de kinderen van mijn oudere zus was de regel absoluut GEEN NOTEN totdat ze praktisch op de kleuterschool zaten. Het werd behandeld alsof het dodelijk vergif was. Dus toen Leo zes maanden oud werd, was ik me er mentaal helemaal op aan het voorbereiden om onze voorraadkast hermetisch af te sluiten als een biosecurity-lab.

En toen dropte Dr. Miller tijdens zijn controle doodleuk deze absolute bom op me. Ze zat gewoon wat op haar laptop te typen en zei: "Ja, de richtlijnen zijn compleet veranderd. Je moet hem vanaf nu meteen pindakaaspuree gaan geven."

Ik zweer het je, mijn ziel verliet tijdelijk mijn lichaam. Moest ik mijn baby nou echt hetgene voeren waar ik jarenlang zo bang voor was gemaakt? Ze mompelde iets over een grootschalig onderzoek uit 2015 – de LEAP-studie, noemde ze het geloof ik? – waaruit bleek dat het vroeg blootstellen van baby's aan allergenen het ontstaan van allergieën juist voorkomt. Maar een wetenschappelijk onderzoek lezen, en daadwerkelijk verdunde pindakaas in de mond van een tandeloze baby van zes maanden lepelen terwijl je duim boven de 112-knop op je telefoon zweeft, zijn echt twee compleet verschillende ervaringen.

Dave stond recht achter me met een EpiPen die we niet eens wisten te gebruiken, het zweet stond op zijn rug in zijn grijze t-shirt, terwijl Leo gewoon agressief op de siliconen lepel zoog en pinda-geurende bubbeltjes naar ons blies. En weet je wat? Er was helemaal niets aan de hand. Geen enkel vlekje. We hebben drie dagen lang in paniek gezeten en elke twintig minuten gecheckt of hij nog ademde terwijl hij sliep, maar zijn kleine immuunsysteem had blijkbaar gewoon een voorsprong nodig. De regels veranderen zo snel dat je er bijna whiplash van krijgt, dus eerlijk gezegd: luister gewoon naar je arts of het consultatiebureau en negeer de verouderde Facebook-berichten van je schoonmoeder over wat je ze zou moeten voeren.

In bad gaan, huidschilfertjes, en dat vieze navelstompje met rust laten

Voordat ik een baby kreeg, dacht ik dat ik ze elke dag in bad moest doen met lavendelwater om een "rustgevende bedtijdroutine" op te bouwen. Dat is echt een enorme leugen die ons wordt aangesmeerd door de fabrikanten van babylotions. Als je een pasgeboren baby elke dag wast, verandert hun kwetsbare huidje in droog, schilferig schuurpapier. Voor je het weet ben je de rest van je tijd kwijt aan het smeren van dikke biologische zalfjes om het eczeem dat je per ongeluk zelf hebt veroorzaakt, weer te verhelpen.

Maak gewoon die rare, naar melk ruikende nekplooitjes schoon met een washandje. En in vredesnaam, laat dat vieze, korstige navelstompje met rust totdat het als een soort vervloekte gedroogde abrikoos in het ledikantje valt. Echt waar, alleen droog houden. Niet aanraken. Er niet eens te hard naar kijken. Laat het er gewoon afvallen.

Over dingen gesproken die baby's in hun mond stoppen: op een gegeven moment krijgen ze tandjes en verandert je hele huis in een chaos. Het kwijlen, het kauwen op de salontafel, het constante, zachte gejengel. In paniek bestelde ik de Zachte Baby Bouwblokkenset, in de hoop dat het op magische wijze al onze problemen zou oplossen, want dat is wat het internet zei. Hier is mijn compleet eerlijke mening: ze zijn... prima. Ze zijn helemaal veilig, gemaakt van zacht, BPA-vrij rubber, en de pastelkleurtjes zijn absoluut schattig (en gelukkig niet van dat schreeuwerige neonplastic waarvan ik migraine krijg).

Maar Maya wilde er niet mee "bouwen" of logisch ruimtelijk inzicht ontwikkelen. Ze wilde gewoon agressief kauwen op het hoekje van blok nummer 4 en het af en toe naar het hoofd van de hond gooien. Dus, zijn het geweldige, veilige kauwspeeltjes die ook nog eens in bad drijven? Ja. Zijn ze een magische educatieve tool voor een chagrijnige baby van acht maanden die eigenlijk gewoon wil slapen? Eh, stel je verwachtingen iets naar beneden bij. Al moet ik wel zeggen: als Dave er om 5 uur 's nachts bovenop gaat staan, schreeuwt hij het niet uit van de pijn, zoals bij hard plastic speelgoed. Dus dat is weer een enorme overwinning voor mijn gemoedsrust.

Accepteer dat je hun slaapschema's nooit zult begrijpen

Voor ik kinderen kreeg, stelde ik me voor hoe pasgeboren baby's vredig zouden slapen in een zonnige babykamer, terwijl ik met een hete kop koffie op de veranda zat en mijn e-mails beantwoordde.

HAHAHA.

Nee. Een gezonde pasgeboren baby huilt rustig drie uur per dag, simpelweg omdat hij bestaat en de wereld buiten de baarmoeder te licht, te koud en gewoon irritant is. En ze slapen 16 uur, maar dan wel opgedeeld in compleet nutteloze blokken van twee uur, die garanderen dat je de rest van je leven nooit meer in je REM-slaap belandt. Als Leo om 4 uur 's nachts de longen uit zijn kleine lijfje schreeuwde en hij gevoed en verschoond was, en geen koorts had, dan moest ik hem soms gewoon veilig in zijn ledikantje leggen, de gang op lopen, de deur dichtdoen, en even vijf minuten uithuilen in een vieze handdoek.

Dave vond me dan zittend op de grond, gaf me een lauwe mok met de overgebleven koffie van de dag ervoor, en zei dan: "Hij is gewoon een baby, Sar. Het komt goed."

Het klinkt ontzettend hard, maar mijn huisarts vertelde me dat even weglopen om je eigen zenuwstelsel onder controle te krijgen, soms letterlijk het veiligste is wat je voor je kind kunt doen. Huilen in een veilig ledikantje doet ze geen pijn. Maar dat jij doordraait van het extreme slaaptekort en ze laat vallen, is vele malen gevaarlijker.

Als je er nu middenin zit en je hebt gewoon behoefte aan iets zachts zonder schreeuwende primaire kleuren om je weer een volwassen mens te voelen, bekijk dan eens deze biologische dekentjes die er niet voor zorgen dat je woonkamer op een ontploft kinderdagverblijf lijkt.

Het enige speelgoed waarvan ik niet wilde gillen

Als ze dan eindelijk wakker worden en stoppen met huilen, moet je ze op de een of andere manier zien te vermaken. En dat is uitputtend, want ze kunnen letterlijk niets anders dan daar liggen als een soort aardappel. Ik kocht uiteindelijk de Houten Babygym | Regenboog Speelset, omdat ik he-le-maal klaar was met al dat elektronische speelgoed dat snerpende, valse kermismuziek naar mijn hoofd slingerde terwijl ik de was probeerde te vouwen.

Ik was echt dol op dit ding. Het is zo simpel. Gemaakt van natuurlijk hout. Er hangen van die kleine diertjes aan waar Maya rustig twintig minuten naar kon staren, terwijl ik in een razend tempo de vaatwasser probeerde uit te pakken voordat ze doorkreeg dat ik haar niet vasthield. Het zorgt niet voor overprikkeling met knipperende lichtjes. En dat is cruciaal, want overprikkelde baby's veranderen voor het slapengaan in gillende demonen. Dit ding staat daar gewoon, esthetisch verantwoord en schattig te zijn in je woonkamer, terwijl de kleintjes in alle rust kunnen ontdekken hoe hun eigen handjes precies werken.

Luister, de realiteit van het in huis halen van een nieuw mensje, is dat je dingen fout gaat doen. Je gaat om 3 uur 's nachts in paniek rare zinnen googelen. Je koopt de verkeerde slaapzak, laat per ongeluk een kasjmier trui krimpen, en waarschijnlijk voer je ze wel een keer een pluisje van de vloer waarvan je dacht dat het een stukje ontbijtgranen was. Het geeft niets. We doen allemaal maar wat in het duister en proberen spullen te kopen die onze dagen net een klein beetje makkelijker maken.

Voordat je he-le-maal doordraait omdat je voor de zoveelste keer een mamablog leest waarin staat dat je alles verkeerd doet: pak wat koude koffie, haal diep adem, en ga op zoek naar kleertjes die wél passen bij dat grappige, wonderbaarlijke, en continu veranderende lichaampje van je kind.

Dingen die je waarschijnlijk om 2 uur 's nachts googelt (FAQ)

Is het normaal dat mijn baby klinkt als een piepende mopshond tijdens het slapen?

Oh mijn god, ja. Ik heb urenlang naar de borstkas van Leo zitten staren om er zeker van te zijn dat deze nog op en neer ging, omdat hij zulke angstaanjagende kleine knor- en fluitgeluidjes maakte. Pasgeboren baby's hebben hele kleine, nauwe neusgaten. Dus elke keer als ze een stofje of wat droge lucht inademen, klinken ze als een worstelende accordeon. Tenzij ze blauw aanlopen, hun neusvleugels extreem wijd sperren of hun borstkas hard intrekt onder hun ribben, zei mijn huisarts dat die rare boerderijdier-geluidjes volkomen standaard zijn. Zet gewoon een luchtbevochtiger aan.

Wanneer kan ik echt stoppen met die strakke burrito-inbakermethode?

Je moet er onmiddellijk mee stoppen zodra ze ook maar de kleinste neiging vertonen om om te rollen. Meestal gebeurt dit rond de 2 maanden, maar Maya probeerde het al met 6 weken, puur om me dwars te zitten. Zodra ze kunnen rollen, is vastgebonden liggen in een dwangbuis met het gezicht in het matras natuurlijk een enorm veiligheidsrisico. We zijn toen overgestapt op een draagbare slaapzak waarbij haar armpjes vrij waren. Tijdens die overgangsfase sliep ze drie dagen lang voor geen meter, en ik heb bizar veel espresso gedronken, maar daar moet je gewoon even doorheen bijten.

Ik heb mijn pasgeboren baby per ongeluk in bad gedaan en het navelstompje is nat geworden. Heb ik het nu verpest?

Nee! Ik heb per ongeluk de sproeier vol op Leo's navelstompje gericht toen ik hem vasthield, omdat de poep letterlijk tot op zijn rug zat. Dep het gewoon voorzichtig droog met een schone handdoek of een wattenstaafje. Dat hele "droog houden"-verhaal betekent eigenlijk alleen maar: laat het niet langdurig weken in bad en smeer het niet in met alcohol, zoals onze moeders vroeger deden. Als het nat wordt, droog je het gewoon af en vouw je de luier een stukje om, zodat er lucht bij kan komen. Het gaat er sowieso uitzien als een vies, rottig korstje, wat je ook doet.

Moet ik echt alles van biologisch katoen kopen?

Je hoeft absoluut niet *alles* biologisch te kopen, want baby's groeien in twaalf seconden uit hun kleding en we hebben natuurlijk geen geldboom in de tuin staan. Maar voor de basislagen – de rompertjes en pyjama's die 24/7 direct op hun huid zitten – merkte ik wel echt verschil. Gewoon katoen met synthetische verfstoffen zorgde bij Maya voor van die rare, rode, geïrriteerde plekken in haar knieholtes. Biologisch katoen ademt gewoon beter en wordt niet kriebelig na vijftig keer wassen. Wat trouwens precies is hoe vaak je het deze week alleen al gaat wassen.