Waarom baby's huilen: Een nachtelijke brief aan mijn oververmoeide zelf

Het is 03:14 uur 's nachts en je staat op blote voeten op de koude houten vloer van ons appartement in Chicago. De radiator sist met dat ritmische, metalen geluid dat hij alleen maakt als de temperatuur buiten onder het vriespunt daalt. Je baby van drie weken oud krijst met een schril, door merg en been gaand geluid dat momenteel je hersenen kortsluit. Je hebt een diploma kinderverpleegkunde ingelijst aan de muur in de gang hangen, en op dit moment voelt dat ongeveer net zo nuttig als een papieren paraplu in een moesson.

Ik weet dat je op dit moment met je duim variaties van hoe troost je een huilende babie op je telefoon typt, terwijl je trilt als een goedkope massagestoel in een poging hem in slaap te wiegen. Ik weet dat je net op een forum voor ouders met slaaptekort hebt gezocht naar waarom haat mijn babie mij. Leg je telefoon weg. Ik schrijf dit aan jou vanuit zes maanden in de toekomst. De mist trekt op, het gillen wordt minder, en je leert uiteindelijk hoe je het geluid moet ontcijferen.

De biologie achter een meltdown

Ik vroeg me vroeger altijd af waarom pasgeborenen zo agressief huilen zodra ze in de buitenlucht komen. Mensen vragen altijd waarom huilen baby's als ze geboren worden, alsof het antwoord niet volkomen logisch is. Je hebt net negen maanden rondgedobberd in een donkere, warme, temperatuurgeregelde vloeistof, je werd constant gevoed, had nooit honger en werd vastgehouden in een strakke knuffel. Dan word je opeens door een smalle tunnel geduwd naar een ijskoude, felle kamer waar een vreemde met een masker je agressief droogwrijft met een ruwe handdoek. Ik zou ook gillen.

Mijn kinderarts zei dat het huiltje van een pasgeborene letterlijk door de evolutie is ontworpen om ons in paniek te laten raken. Het ligt niet aan jou dat je zo heftig reageert. Als hij krijst, licht je amygdala op en dumpt een emmer cortisol in je bloedbaan. Je hartslag schiet omhoog. Als je borstvoeding geeft, beginnen je borsten misschien wel letterlijk te lekken omdat je lichaam oxytocine en prolactine aanmaakt als reactie op de akoestische frequentie van het geluid. Het is een biologische gijzeling.

Je kunt het niet negeren omdat je DNA dat niet toelaat. Dat hele idee om ze maar te laten uithuilen om karakter op te bouwen of hun longen te trainen, is onzin. Mijn kinderarts mompelde iets over hoe ze laten krijsen alleen maar hun zuurstofgehalte in het bloed verlaagt en hun kleine zenuwstelsel vastzet in de vecht-of-vluchtmodus. Ik denk dat hun hersentjes gewoon niet weten hoe ze het alarm uit moeten zetten zonder dat er een volwassene langskomt om op de resetknop te drukken.

Mijn persoonlijke triage-systeem

Luister, voordat je in een donker gat van angst valt en begint te googelen op zeldzame stofwisselingsziekten, loop gewoon eerst de basis-triage af. Ik heb duizend van dit soort meltdowns gezien op de kinderafdeling. In plaats van dwangmatig de luier te controleren, dan agressief te wiegen, dan een speen in zijn mond te duwen en je af te vragen of jouw moedermelk het probleem is: kleed hem gewoon helemaal uit om zijn piepkleine teentjes te controleren op knellende haartjes (haartourniquets), terwijl je zijn blote borstkas tegen jouw huid houdt.

Meestal is de oplossing gênant simpel. Ze hebben honger. Ze hebben een natte luier. Ze hebben het te warm omdat we ze altijd te dik aankleden uit een diepgewortelde angst dat ze binnenshuis doodvriezen. Voel in zijn nekje. Als dat zweterig is, trek dan een laagje uit.

Maar dan is er nog het huiluurtje. Laat me even mijn hart luchten over het huiluurtje. Elke avond rond 18:00 uur, precies wanneer de zon ondergaat en jij snakt naar één moment van stilte, begint hij te jengelen. Het begint als zacht gejammer en escaleert in een volle, rug-overstrekkende huilbui. Mijn moeder belt me elke dag om te zeggen dat ik venkelthee moet drinken, dat het krampjes zijn, dat ik zijn buikje moet masseren met warme olie. Ik knik en zeg ja beta, tuurlijk yaar, maar het zijn geen krampjes. Het is de optelsom van twaalf uur lang in leven zijn. Hun neurologische systeem is nog volkomen onvolgroeid. Ze besteden de hele dag aan het in zich opnemen van lichten, schaduwen, de geur van de hond, het geluid van de televisie, en tegen de avond crashen hun hersenen gewoon. Het is pure zintuiglijke overbelasting. Je kunt het niet oplossen met druppeltjes, je moet ze gewoon vasthouden in een donkere kamer en wachten tot het systeem is herstart.

En ook: niemand krijgt tandjes met vier weken, dus negeer de moeders uit de buurt die zeggen dat je gel op zijn tandvlees moet smeren.

Stof is belangrijker dan je denkt

Ik dacht altijd dat babykleding alleen maar bedoeld was om er schattig uit te zien op foto's, totdat ik me realiseerde dat de helft van zijn middag-meltdowns kwam doordat hij liep te zweten in een of ander synthetisch pakje met een rits dat we van een familielid hadden gekregen. Baby's kunnen hun eigen lichaamstemperatuur niet goed reguleren. Als ze het te warm krijgen, worden ze boos. Als het jeukt, gaan ze gillen.

Ik was het uiteindelijk zat en bestelde de Biologisch Katoenen Baby Romper van Kianao. Het is de mouwloze variant. Ik trok die polyester nachtmerrie bij hem uit en deed hem dit aan. Het biologische katoen is dun, belachelijk zacht en, het allerbelangrijkste, het heeft geen kriebelende waslabels in de nek. Hij had altijd zo'n rare, wilde nek-krab routine vlak voordat hij compleet door het lint ging, en dat stopte helemaal toen we overstapten op deze stof. Het heeft een envelophals, wat betekent dat wanneer hij onvermijdelijk een spuitluier heeft, ik het hele ding naar beneden over zijn beentjes kan trekken in plaats van een vieze kraag over zijn gezicht te slepen. Het is gewoon een ontzettend slim ontworpen kledingstuk.

We hebben ook hun Bamboe Babydeken in het universum-patroon. Hij is ongelooflijk zacht en de planeten zijn visueel interessant, denk ik. Ik kocht het omdat bamboe ademend en hypoallergeen zou zijn. Om heel eerlijk te zijn, eindigt het deken meestal als een prop aan het voeteneind van zijn wiegje, omdat hij het van zich af schopt zodra ik het over hem heen leg. Het is overigens wel een fantastisch kleed voor op de vloer tijdens buiktijd, maar als slaapdeken voor een kind dat beweegt als een windmolen, is het gewoon oké. Hij overleeft de wasmachine wel erg goed.

Als je er klaar mee bent om te strijden tegen warmte-uitslag en onverklaarbare jengeligheid, kijk dan gewoon eens door Kianao's biologische babykleding en haal een paar basics in huis. Het neemt een grote variabele weg uit de huil-vergelijking.

Nachtmerries en slaap-haperingen

Er is een specifiek soort paniek gereserveerd voor het moment waarop je eindelijk op de bank zit met een hete mok thee, en je ineens een ijselijke kreet uit de wieg hoort. Je rent erheen, met je hart in je keel, om hem daar vervolgens met gesloten ogen en een rustige ademhaling te vinden.

Mensen vragen altijd op forums waarom baby's in hun slaap huilen. Vroeger was ik er doodsbang voor, totdat mijn kinderarts me uitlegde wat actieve slaap is. Baby's brengen de helft van hun slaaptijd door in REM-cycli, en die zijn chaotisch en luidruchtig. Hun zenuwstelsel is eigenlijk een software-update aan het uitvoeren terwijl ze dromen. Ze jengelen, ze knorren, ze slaken enkele, scherpe kreten, en ze zijn niet eens wakker. De eerste twee maanden rende ik bij het eerste geluidje naar binnen om hem op te pakken, wat hem ironisch genoeg juist wakker maakte waardoor hij écht ging huilen. Het moeilijkste wat ik moest leren, was om even bij de deur te pauzeren en tien seconden naar zijn borstkas te staren voordat ik ingreep.

De neiging om weg te rennen

We moeten het even hebben over de duistere momenten. De momenten waarop je de luier hebt gecheckt, hem hebt gevoed, hem hebt laten boeren, zijn kleren hebt verschoond, hem hebt ingebakerd, en hij nog steeds hard genoeg krijst om de ramen te laten rammelen. De krampjesfase. De regel van drie. Drie uur per dag, drie dagen per week, drie weken lang. Het is een mentale marteling.

Er komt een nacht waarop je schouders in je nek zitten en je een heel reële, heel enge golf van woede voelt. Je hersenen zwemmen in de stresshormonen. Wanneer dit gebeurt, leg hem dan veilig op zijn rug in zijn wiegje, loop de kamer uit en doe de deur dicht. Ga naar de keuken. Drink een glas koud water. Staar tien minuten naar de muur. Hij is veilig in zijn wiegje. Het huilen zal hem in die tien minuten niet beschadigen, maar jouw uitgeputte, overprikkelde zenuwstelsel kan misschien een fout maken als je geen afstand neemt. Dit is het allerbelangrijkste advies dat we krijgen op de verpleegkundige opleiding om het shakenbabysyndroom te voorkomen. Weglopen maakt jou een goede moeder.

Je overleeft deze fase

Je komt wel door die pasgeborenen-loopgraven heen. Het krijsen verandert uiteindelijk in brabbelen. Je leert het verschil tussen zijn hongerhuiltje, dat wanhopig en ritmisch klinkt, en zijn vermoeide huiltje, dat nasaal en zeurderig is. Je zult de kinderarts op een gegeven moment niet meer nodig hebben om elk instinct te bevestigen.

Voordat je jezelf 's nachts in een volgende eindeloze zoektocht op het internet stort, zorg er gewoon voor dat zijn omgeving zo comfortabel mogelijk is, zodat je dat in ieder geval van je lijstje kunt afvinken. Je kunt een paar oprecht ademende opties vinden in de collectie babydekentjes. En ga nu slapen terwijl hij slaapt. Serieus.

Antwoorden op nachtelijke internetzoekopdrachten

Is het normaal dat mijn baby huilt elke keer als ik hem neerleg?

Ja, helaas wel. Ze zijn neurologisch zo geprogrammeerd dat ze denken dat, als ze je niet aanraken, ze misschien wel worden achtergelaten in de wildernis. Het is ontzettend irritant als je gewoon met twee handen een boterham wilt eten. Probeer een draagzak, zodat zij je lichaamswarmte voelen en jij je handen weer even vrij hebt.

Hoe weet ik of ze huilen van de pijn of gewoon moe zijn?

Pijnhuiltjes klinken totaal anders dan het jengelige gehuil van vermoeidheid. Een pijnhuiltje is plotseling, hoog, snerpend en gaat er meestal mee gepaard dat ze even hun adem inhouden voordat ze het uitschreeuwen. Misschien overstrekken ze hun rug daarbij agressief. Als het klinkt alsof ze op een legoblokje zijn gaan staan, is het waarschijnlijk pijn. Controleer hun teentjes op beknelde haartjes, meet hun temperatuur en bel de dokter als je je zorgen maakt.

Kunnen baby's je manipuleren door te huilen?

Mijn schoonmoeder is dol op deze theorie, maar nee. Een baby van vier weken oud heeft niet de cognitieve capaciteit om plannetjes te smeden en je te manipuleren. Ze hebben nog geen objectpermanentie. Ze zijn slechts een biologisch alarmsysteem dat reageert op een behoefte. Je kunt een pasgeborene niet verwennen door te reageren op dat alarm.

Wanneer moet ik daadwerkelijk de kinderarts bellen over het huilen?

Bel de arts als het huiltje zwak klinkt, als het gemiauw van een kitten, in plaats van een robuuste schreeuw. Bel als het huilen gepaard gaat met een koorts van 38°C of hoger bij een baby jonger dan drie maanden. Bel als ze al meer dan twee uur ontroostbaar krijsen en niets helpt. Eerlijk gezegd: bel áltijd als je onderbuikgevoel zegt dat er iets mis is. Ik heb nog nooit een verpleegkundige of arts ontmoet die het erg vond dat een ouder belde om iets dubbel te checken.

Helpen fopspenen echt, of zorgen ze later alleen maar voor problemen?

Ik hield de speen twee weken lang af omdat ik een of andere blog had gelezen over tepelverwarring. Toen gaf ik om 04:00 uur 's nachts toe, en het was magisch. Zuigen zonder voeding is een enorm kalmeringsmechanisme voor hun zenuwstelsel. Maak je maar druk over het afleren als ze twee zijn. Op dit moment is overleven het belangrijkste doel.