De waarheid over newborn rompertjes (en wat je écht nodig hebt)

Het is 03:14 uur in november 2017. Maya is precies drie weken oud. Ik draag een voedingsbeha vol melkvlekken, één enkele zwangerschapssok omdat ik de andere ergens in de gang ben kwijtgeraakt, en ik houd een mok koffie vast die zo'n zes uur geleden is koud geworden. Ik staar verlamd naar mijn dochter in haar wiegje, want een mosterdgele explosie is op de een of andere manier uit haar luier ontsnapt, helemaal langs haar rug omhoog gekropen en bedreigt nu haar nekje. Oh mijn god.

Dit is de beruchte spuitluier. De mythische, angstaanjagende vuurdoop voor elke ouder.

Voordat ik kinderen had, brachten mijn man Mark en ik een hele zondag door in onze pas geschilderde babykamer. We dronken lattes en luisterden naar indiefolk, terwijl ik liefdevol piepkleine, smetteloze pastelkleurige kleertjes opvouwde in de ladeverdelers. Ik geloofde oprecht dat het aankleden van een baby draaide om esthetiek. Ik dacht dat de garderobe van een pasgeborene iets met stijl te maken had. Hoe naïef kon ik zijn. Zodra je kinderen hebt, besef je heel snel dat babykleding puur en alleen dient voor het tactisch indammen van lichaamsvloeistoffen.

Als je momenteel zwanger bent en naar een berg babykleding staart met de vraag wat je nou écht nodig hebt, dan ben ik hier om je uit de droom te helpen.

Hoeveel van deze dingen heb je eigenlijk nodig voordat je gek wordt?

Als je dit googelt, zal de een of andere ongelooflijk optimistische mamablog je vertellen dat de "gouden regel" 7 tot 14 rompertjes per maat is. Ik weet niet wie dit getal heeft bedacht, maar ik ga ervan uit dat het iemand is die nog nooit in zijn leven een was heeft gedraaid.

Dit is de realiteit: pasgeborenen spugen. Ze kwijlen. Ze produceren spuitluiers die de wetten van de natuurkunde tarten. Op een goede dag verbruikte Leo twee setjes kleding. Op een slechte dag—zoals die keer dat hij een oorontsteking had en de antibiotica zijn kleine maagje overhoop haalden—ruïneerde hij vier outfits nog voordat mijn schoonmoeder langskwam voor de lunch. Als je maar zeven rompertjes hebt, zit je vastgeketend aan je wasmachine.

Maar dat betekent niet dat je er vijftig nodig hebt. Toen ik zwanger was van Leo, kwam ik in de verleiding om in één keer een hele lading rompertjes in de kleinste maatjes te kopen bij een gigantische fast-fashion keten. Ik kocht een enorm in plastic verpakt 8-pack voor pakweg tien euro. Ik voelde me een financieel genie.

Luister, supergoedkope rompertjes kopen is een valstrik. Ik waste die fast-fashion dingen precies één keer en ze krompen tot een maatje waar een Barbiepop nog moeite mee zou hebben. De stof voelde aan als echt schuurpapier en de beengaten waren zo strak dat ze boze rode striemen achterlieten op Leo's mollige dijbeentjes. Hoe dan ook, mijn punt is: je hebt geen enorme hoeveelheid prullenbakkleding nodig. Je hebt gewoon een goede rotatie van misschien 10 tot 12 stuks van hoge kwaliteit nodig die daadwerkelijk een hete wasbeurt kunnen overleven.

De nachtmerrie van drukknoopjes midden in de nacht

Ik moet het even hebben over drukknoopjes in het kruis, want daar zit bij mij nog best wat opgekropte woede over.

Wie heeft deze dingen ontworpen? Wie dacht dat het een goed idee was om microscopisch kleine, metalen drukknoopjes aan de onderkant van een kledingstuk te maken, bedoeld voor een kronkelend, gillend wezentje om drie uur 's nachts? Wanneer je slaapgebrek hebt en op de automatische piloot functioneert, is het uitlijnen van drie drukknoopjes in het donker alsof je een bom probeert te ontmantelen. Je mist er één. Je bent bij de laatste en realiseert je dat er nog een extra stuk stof uithangt. Je moet ze allemaal weer losmaken en opnieuw beginnen, terwijl je baby hard genoeg gilt om de hele buurt wakker te maken.

Dat is waarom kleding met ritsen of in een overslagmodel het enige was dat me de eerste twee maanden op de been hield. Overslagshirts (kimono-stijl) zijn fantastisch omdat je niets over dat kwetsbare, wiebelige hoofdje hoeft te trekken, en ze schuren niet tegen dat rare, korstige navelstompje aan waar je constant als de dood voor bent om het aan te raken.

Maar het échte geheim? De envelophals. Je kent vast die rare gevouwen flapjes op de schouders van rompertjes wel? Ik dacht altijd dat het gewoon een gekke ontwerpkeuze was. Pas tijdens het grote 03:00 uur 'Maya Spuitluier Incident' kwam ik erachter dat die flapjes zo zijn ontworpen dat je het héle kledingstuk OMLAAG over het babylijfje kunt trekken. Je schuift het van hun schouders en langs hun beentjes naar beneden, in plaats van een met poep bedekte kraag over hun gezichtje en haren te slepen.

Ik moest letterlijk huilen toen Mark me een YouTube-video liet zien waarin dit werd uitgelegd. Het veranderde mijn leven.

Ik ben ook gestopt met het kopen van die piepkleine losse wantjes die er na drie seconden weer afvallen, en kocht in plaats daarvan gewoon pakjes met geïntegreerde krabwantjes die je aan de mouwen kunt omvouwen.

Als je vlak voor de uitgerekende datum aan het paniekkopen bent, kun je hier de collectie biologische babykleding van Kianao bekijken en jezelf een ritje naar de stad besparen.

Het grote debat over biologisch katoen en mijn beperkte begrip daarvan

Voordat we kinderen kregen, dacht ik dat "biologische" babykleding een marketingtrucje was om bezorgde millennials geld afhandig te maken. Toen kreeg Leo eczeem.

Het begon toen hij ongeveer twee maanden oud was. Hij had van die vreselijke, droge, rode, schilferige plekken over zijn hele borst en in zijn nek. Ik kleedde hem aan in van die dikke polyester fleece-pakjes omdat het januari was en ik als de dood was dat hij zou bevriezen. Ik nam hem mee naar onze huisarts, Dr. Miller, er heilig van overtuigd dat hij een zeldzame allergie had.

Dr. Miller keek één keer naar hem en zuchtte. Ze legde me uit—en mijn medische kennis hiervan is waarschijnlijk niet fantastisch, dus vergeef me—dat een babyhuidje in wezen flinterdun is en alles opneemt. Ze vertelde ook dat hun zweetklieren nog niet echt werken. Dus toen ik hem in synthetische materialen zoals polyester kleedde, was het eigenlijk alsof ik hem in een plastic zak wikkelde. Het hield al zijn lichaamswarmte vast, hij kon zijn temperatuur niet reguleren en de chemische kleurstoffen in de goedkope stof zorgden voor een gigantische reactie van zijn huid.

Ze zei dat ik de synthetische spullen moest weggooien en moest overstappen op biologisch katoen of bamboe. Ik baalde enorm dat ik mijn geld had verspild aan die goedkope rommel, maar ik kocht het Mouwloos Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao en het was een wereld van verschil.

Dit is eerlijk gezegd mijn favoriete basislaag die we ooit hebben gehad. Allereerst heeft het platte naden en nul kriebelende labeltjes, wat een zegen is voor baby's met eczeem. Het is belachelijk rekbaar, dus het glijdt letterlijk zonder gedoe over hun hoofdje. We hebben deze mouwloze rompertjes constant gebruikt—'s nachts onder pyjamaatjes, overdag onder truitjes, of gewoon los als het warm was in huis. Ze hebben talloze wasbeurten na spuitluiers overleefd en zijn nog steeds perfect in vorm.

IJskoud weer en werken met panieklaagjes

Aangezien allebei mijn kinderen in de koudere maanden zijn geboren, was het uitvogelen hoe ik rompertjes als laagjes moest gebruiken in de winter een enorme bron van stress voor me.

Vroeger pakte ik Maya in als een klein marshmallowtje. Ik deed haar een rompertje aan, dan een truitje, dan een slaapzak, en dan wikkelde ik er nog een deken omheen. Ze werd dan gillend en bezweet wakker. Wat blijkt: baby's raken écht heel snel oververhit, wat super eng is omdat je constant hoort dat koude baby's huilen en warme baby's... tja, je snapt het wel.

De truc is ademende laagjes. Je trekt ze een goed rompertje van biologisch katoen aan, een boxpakje met voetjes en misschien een inbakerdoek of een zacht dekentje als het tocht.

Voor Maya gebruikten we de Babydeken van Biologisch Katoen met Eekhoornprint heel vaak. Oké, eerlijke mening: ik ben niet bepaald fan van het eekhoornpatroon. Ik ben zo'n saaie beige millennial die van effen kleuren houdt, en die dansende bosdieren zijn een beetje te veel van het goede voor mijn persoonlijke smaak. Mark, daarentegen, is erdoor geobsedeerd en vindt het hilarisch. Maar esthetische meningsverschillen daargelaten, de deken zelf is ongelooflijk fijn. Het is dubbellaags biologisch katoen, dus hij is dik genoeg om ze warm te houden wanneer je van een koude auto naar een verwarmd huis loopt, maar hij ademt goed door, zodat ze niet klam worden.

De absolute valkuil van gendergerichte babykleding

Kunnen we het even hebben over de chaos van babymaten en jongens/meisjes-kleding?

Toen ik zwanger was van Leo, kocht ik een hele la vol kleding in de maat "Newborn" (maat 50/56). Leo woog ruim 4 kilo bij de geboorte. Hij zag eruit als een peuter die net uit de baarmoeder kwam. We kregen de drukknoopjes van de kleinste maatjes niet eens dicht over zijn luier. Mark moest letterlijk op onze tweede dag thuis naar de winkel rennen om een maatje groter (maat 62) te kopen, terwijl ik op de bank huilend boven mijn soep hing. De meeste baby's groeien trouwens sowieso binnen een week of drie uit die allerkleinste pasgeborenenmaat.

En dan is er nog het hele ding rondom geslacht. Toen we erachter kwamen dat Maya een meisje was, werd mijn familie helemaal wild om het perfecte rompertje voor een meisje te vinden. Dat betekent blijkbaar dat het neonroze moet zijn, bedekt met glitters en met een kriebelende tule tutu vastgenaaid aan de achterkant.

Waarom maken ze in vredesnaam kleding met bobbels en tutu's op de rug, voor een mensje dat 18 uur per dag plat op zijn rug ligt? Het slaat helemaal nergens op. Ze hebben geen galajurk nodig. Ze hebben behoefte aan zachte, neutrale basics die je ongenadig hard in de was kunt gooien als ze er onvermijdelijk op poepen.

Zodra het je écht is gelukt om ze zonder huilen aan te kleden in iets zachts en neutraals, kun je ze eindelijk even neerleggen. Ik legde Maya vaak onder haar Panda Speelgym Set in de woonkamer, zodat ik tien minuten op het kleed kon zitten en doen alsof ik mijn leven op de rit had.

Als je gewoon weet te vermijden dat je van die enorme pakken fast-fashion kleding met een schuurpapier-textuur koopt, en als je misschien zonder YouTube-tutorial uitvogelt hoe de schouderflapjes werken, doe je het eerlijk gezegd fantastisch.

Klaar om die synthetische fast-fashion spullen gedag te zeggen? Shop hier de collectie met biologische essentials van Kianao voordat je baby wéér een outfit verpest.

Vragen die ik om 02:00 uur 's nachts in paniek heb gegoogeld

Hoeveel rompertjes moet ik nu echt kopen?

Als je thuis een wasmachine hebt en het niet erg vindt om om de dag de was te doen, kun je overleven met 8 tot 10 goede rompertjes. Als je naar een wasserette moet of gewoon een hekel hebt aan wassen, wil je er waarschijnlijk eerder 15. Koop er alleen niet 30 in de allerkleinste maat, want misschien komt je kindje er wel uit als een kleine reus, net als de mijne, en passen ze ze nooit.

Wat is het verschil tussen een body en een rompertje?

Eerlijk? Niks. "Onesie" is in Amerika technisch gezien een geregistreerd handelsmerk van het merk Gerber, iets waar ik tijdens het kolven in een deep dive op het internet achterkwam. In Nederland gebruiken we de woorden body en rompertje vaak door elkaar voor die kleine shirtjes die je over het kruis vastklikt. Ze zijn precies hetzelfde.

Is biologische babykleding echt zijn geld waard?

In mijn rommelige, persoonlijke ervaring: ja. Ik dacht dat het pretentieuze onzin was totdat de huid van mijn zoon begon te vervellen door goedkope polyestermixen. Als jouw kindje totaal geen huidgevoeligheden heeft, maakt het je misschien niet uit, maar biologisch katoen is echt zoveel zachter. Bovendien houdt het hun lichaamswarmte niet vast, waardoor ze niet zweterig en chagrijnig worden.

Hoe krijg ik poepvlekken uit deze kleding?

Oké, het geheim is koud water en zonneschijn. Als je een spuitluier in heet water wast, kook je de poep letterlijk voor altijd in de stof vast. Spoel het meteen uit met ijskoud water onder de kraan, schrob het met wat afwasmiddel of vlekkenverwijderaar, was het koud, en droog het vervolgens buiten in de volle zon. De zon bleekt de vlek eruit. Het is net magie.

Wanneer stoppen ze met het dragen van rompertjes?

Meestal rond de tijd dat je begint met zindelijkheidstraining, dus met een jaar of twee? Drukknoopjes in het kruis proberen los te maken terwijl je met een peuter stoeit om hem op een klein plastic potje te krijgen, is een speciaal soort hel. Dus je stapt vanzelf over op gewone t-shirts als die fase aanbreekt.