De dag dat ik de tandjesketting van mijn baby doorknipte en er nooit spijt van kreeg

Ik stond over Beau's ledikant gebogen met een piepklein nagelschaartje in mijn hand, terwijl ik probeerde te beslissen of ik het aandurfde om zijn vlijmscherpe klauwtjes te knippen terwijl hij sliep, toen mijn maag zich ineens omdraaide van schrik. Hij was op dat moment acht maanden oud en zat midden in de ellendige fase van doorkomende tandjes, dus mijn moeder had ons zo'n hippe barnstenen ketting cadeau gedaan om "de pijn weg te nemen." Hij was helemaal naar de rand van het matras gerold, en op de een of andere manier was het stevige koord van die babyketting stevig vast komen te zitten achter de houten knop van de spijl van het ledikant. Hij verlegde zijn gewicht in zijn slaap, de ketting trok strak om zijn keel, en nog voordat ik het schaartje kon laten vallen om hem te grijpen, hoorde ik een misselijkmakend tikje toen de sluiting het begaf.

Ik zal heel eerlijk met je zijn, ik werd in drie seconden tijd tien jaar ouder. Ik griste hem zo snel uit bed dat ik hem ruw uit zijn diepe slaap wekte, terwijl ik huilde en dat gebroken koord vol piepkleine, levensgevaarlijke kraaltjes vasthield die ineens over zijn biologische matras rolden. Dat was het exacte moment waarop mijn oudste kind zijn rol als mijn vaste waarschuwingsverhaal bevestigde, en het was absoluut de laatste keer dat ik ooit een sieraad bij een van mijn kinderen omdeed.

Waarom we vallen voor die 'natuurlijke' magie

Als je nog nooit een baby hebt gehad die vier tanden tegelijkertijd kreeg, veroordeel je misschien ouders die in die vreemde, holistische internetkwaaltjes trappen, maar wanhoop doet gekke dingen met je hersenen. Toen Beau klein was, runde ik een kleine Etsy-shop vanuit mijn garage in het holst van de zomer, leed ik aan een chronisch slaaptekort en stond ik continu kwijl uit elk stoffen oppervlak in mijn huis te schrobben. Je opent midden in de nacht social media en ziet van die perfect gestylede moeders met hun vredige, slapende baby's die allemaal van die schattige, natuurlijke barnstenen kraaltjes om hun speknekjes dragen.

Ze pakken je in met al dat gepraat over barnsteenzuur, wat zogenaamd een magisch, kalmerend stofje is dat opgesloten zit in de gefossiliseerde boomhars. Het hele verkoopverhaal is dat de lichaamswarmte van je baby de kralen opwarmt, waarna het zuur smelt en direct in hun bloedbaan wordt opgenomen om de pijn weg te nemen. Ik bedoel, ik was met de hakken over de sloot geslaagd voor scheikunde op de middelbare school, maar het idee van een ketting die actief zuur in de huid van mijn kind lekt, klinkt eigenlijk best wel als een sci-fi horrorfilm als je het hardop zegt.

Maar ik gaf er toch vijfentwintig dollar aan uit, want het alternatief was weer een nacht waarin hij het uitschreeuwde tot de zon opkwam. Achteraf bekeken dacht ik echt dat ik iets natuurlijks en goeds voor hem deed, waarbij ik totaal negeerde dat ik letterlijk een touwtje met harde stenen rond de luchtwegen van een baby had gebonden.

Wat de kinderarts écht dacht over die kraaltjes

Na het incident met het ledikant hadden we een controle bij de dokter, die de uitstraling heeft van een heel vermoeide grootvader die alles al weleens heeft gezien. Ik biechtte het hele verhaal met de ketting op, helemaal klaar om veroordeeld te worden als slechte moeder, maar hij zuchtte alleen maar en trok zijn krukje dichterbij. Hij ging niet met allerlei abstracte medische tijdschriften lopen smijten, hij keek me gewoon recht in de ogen en zei dat die schattige kettinkjes eigenlijk gewoon kleine wurgkoordjes zijn die wachten tot het misgaat.

Hij vertelde me dat er absoluut nul bewijs is dat het hele verhaal over dat smeltende zuur überhaupt werkt, maar dat er in zijn spoedeisende hulp eindeloos veel bewijs is dat baby's aan dingen trekken, achter meubels blijven haken en stikken in alles wat kleiner is dan een golfbal. Blijkbaar zitten veel van die goedkope sieraden die je op het internet koopt ook vol met willekeurige zware metalen zoals lood en cadmium, wat blijkbaar hun hersenontwikkeling ernstig kan verstoren als ze er de hele dag op zitten te sabbelen. En begin me al helemaal niet over die holistische magnetische helende kraaltjes die mensen nu op Facebook promoten, want tenzij je je hele weekend op de chirurgische afdeling wil doorbrengen met het verhelpen van geperforeerde darmen, moet je die gewoon helemaal uit je huis bannen.

Ik voelde me de slechtste moeder ter wereld toen ik daar op die met papier beklede onderzoeksstoel zat, maar de dokter klopte me gewoon op de knie en vertelde me dat de enige veilige babyketting de ketting is die in de prullenbak ligt. Het was een harde waarheid, maar aangezien het me helemaal niets kostte om dat ding af te doen, was mijn portemonnee best blij met dat medische advies.

Als je op zoek bent naar dingen die je kinderarts geen hartaanval bezorgen en wél echt dat pijnlijke tandvlees verzachten, neem dan een kijkje bij de collectie bijtspeeltjes van Kianao voor veilige, biologische opties.

Hoe ga je om met opdringerige oma's en familiestukken?

Natuurlijk was het lastigste aan het weggooien van die babysieraden niet het opgeven van de schattige look, het was het omgaan met mijn eigen moeder. Mijn oma had ons een prachtig, piepklein gouden kruisje gegeven dat ik blijkbaar bij mijn doop had gedragen, en mijn moeder was er heilig van overtuigd dat mijn kinderen dat ook moesten dragen. "Jij hebt het gedragen en je hebt het toch ook overleefd," bleef ze maar zeggen, wat precies dezelfde logica is die ze gebruikt als ze vertelt dat ik in 1993 zonder gordel achter in een pick-uptruck rondreed.

We moesten een middenweg vinden, want ik was echt niet van plan om een metalen kettinkje om het nekje van mijn kronkelende baby te doen. Dus, in plaats van een generatieconflict te voeren over een sieraad of wurgingsgevaar te riskeren, deden we wat de dokter voorstelde. Als je echt je familie tevreden wil stellen door je kindje een familiestuk te laten dragen op een speciale gelegenheid, wikkel het dan strak om hun spekkige kleine enkeltje en verstop het diep onder een goed aansluitend sokje. Zorg er bovendien voor dat je ze onafgebroken in de gaten houdt zolang ze het aan hebben. Nooit in het autostoeltje, nooit tijdens een dutje, en nooit als je de was aan het opvouwen bent en net even de andere kant op kijkt.

Waar we ze nu écht op laten kauwen

Tegen de tijd dat mijn tweede en derde baby werden geboren, was ik helemaal klaar met die zweverige internetkwaaltjes en wilde ik gewoon dingen die werkten, geen fortuin kostten en niet actief probeerden mijn kinderen om zeep te helpen. Doorkomende tandjes is een rommelige, ellendige fase en je hebt eigenlijk gewoon spullen nodig die tegen heel veel spuug en driftbuien kunnen.

De absolute heilige graal hier in huis is het Panda Bijtspeeltje Siliconen Baby Bamboespeeltje. Ik heb hier een heel verhaal over, want mijn jongste dochter heeft letterlijk drie volle maanden geleefd met dit ding in haar wang gepropt als een eekhoorntje. Het is gemaakt van heel dikke, voedselveilige siliconen met allerlei verschillende hobbelige texturen op de oren en pootjes van de panda. Het leukste is nog dat ik het gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser kan gooien als het weer eens onvermijdelijk in het vuil op de parkeerplaats van de supermarkt valt. Ik heb er serieus drie in roulatie, waarbij ik er altijd één in de koelkast gooi vlak naast de kliekjes, want als die siliconen koud worden, verdooft dat het tandvlees écht beter dan een of andere gefossiliseerde boomhars ooit zou kunnen.

Mijn schoonmoeder, die nog steeds probeert schattige dingen te kopen, gaf ons de Beer Bijtring Rammelaar Houten Sensorisch Speelgoed. Ik zal heel eerlijk zijn: het ziet er ontzettend lief uit en die onbehandelde beukenhouten ring is oprecht geweldig om op te knagen, want het geeft precies die harde tegendruk waar ze zo'n behoefte aan hebben. Maar de bovenkant is een zacht gehaakt beertje, en hoewel de baby dol is op de textuur van het garen, is het binnen vijf minuten helemaal doordrenkt met babytuffen en kwijl. Ik heb een bloedhekel aan handwasjes en wachten tot zoiets aan de lucht droogt, dus voor mij is het gewoon een oké product. Hij blijft meestal in de luiertas liggen voor noodgevallen, wanneer ik echt afleiding nodig heb.

Soms is de beste verlichting voor doorkomende tandjes niet eens iets om op te kauwen, maar gewoon zorgen dat ze even niet aan de pijn denken, zodat jij in ieder geval een broek kan opvouwen. We zetten de Houten Babygym midden op het kleed in de woonkamer, en de bungelende diertjes hangen op perfecte afstand zodat ze ernaar moeten reiken en ertegenaan kunnen slaan. Het levert me zo'n vijftien minuten rust op waarin niemand schreeuwt en niemand probeert zijn eigen vuist door te slikken.

En omdat doorkomende tandjes ze laten kwijlen als een lekkende kraan, wat weer leidt tot van die vreselijke rode uitslag op hun borst en nek, leven we in de zomer eigenlijk in het Mouwloos Biologisch Katoenen Baby Rompertje. Synthetische stoffen houden al dat warme kwijl alleen maar vast tegen hun huidje, maar biologisch katoen ademt en komt bovendien echt schoon uit de was zonder die nare zure melkgeur te behouden.

We hebben de jaren met doorkomende tandjes overleefd zonder verdere noodgevallen bij het ledikantje, en eerlijk is eerlijk, die gemoedsrust is veel meer waard dan een schattige Instagram-foto. Voordat je het gevecht aangaat tegen doorkomende tandjes en opdringerige familieleden, neem even de tijd om de rest van Kianao's duurzame baby essentials te bekijken en ontdek dingen die je leven serieus makkelijker maken.

Vragen die ik krijg over het weggooien van de ketting

Kunnen ze de ketting niet gewoon overdag dragen als ik erbij ben?

Eerlijk gezegd dacht ik dat ik Beau als een havik in de gaten hield toen hij zichzelf bijna aan de rand van zijn bedje verhing, dus mijn dokter was hier heel stellig in: nee. Het duurt maar twee seconden voordat zo'n kettinkje achter de handgreep van een lade of een stuk speelgoed blijft haken, en de sluiting breekt niet altijd zoals hij zou moeten doen. Het is simpelweg de angst niet waard om er elke seconde van de dag bovenop te moeten zitten.

En hoe zit het met zo'n doopkruisje als familiestuk?

Mijn oma maakte zich hier heel druk over, de lieverd. Als je het écht moet doen voor de foto's in de kerk, doe het dan om gedurende die vijf minuten dat de fotograaf plaatjes schiet en haal het er daarna onmiddellijk weer af. Als ze het per se moeten dragen naar de familielunch, wikkel het dan strak om hun enkeltje, veilig verborgen onder een stevig sokje. Laat het gewoon nergens in de buurt van hun eigenlijke nekje komen.

Verlicht dat barnsteen nou echt de pijn?

Volgens mijn kinderarts, en mijn eigen ervaring met het kijken naar mijn kind dat liep te schreeuwen terwijl hij er één droeg: nee. De wetenschap zegt dat hun lichaamswarmte bij lange na niet warm genoeg wordt om dat zogenaamd magische zuur te laten smelten. Eigenlijk laat je ze gewoon mooie steentjes dragen terwijl ze pijn in hun mond hebben.

Hoe maak je siliconen bijtspeeltjes schoon als ze op de grond vallen?

Dit is nou precies waarom ik liever de siliconen varianten heb dan die chique, poreuze materialen. Als we in de supermarkt zijn en het valt op de grond, veeg ik het gewoon even schoon met een snoetenpoetser om het ritje te overleven. Op het moment dat we thuiskomen, gooi ik het letterlijk in het bestekmandje van de vaatwasser op een programma dat extra goed reinigt. Dat kun je met een ketting echt niet doen.

Wat als mijn schoonmoeder boos wordt omdat ik de sieraden heb afgedaan?

Ik geef gewoon de dokter de schuld. Dat is de makkelijkste manier om onder schuldgevoelens vanuit je familie uit te komen. Ik kijk gewoon heel droevig en zeg: "Ik weet het, ik vond het ook prachtig, maar de dokter zei dat het een enorm stikkingsgevaar is en hij heeft ons verboden het nog te gebruiken." Laat ze maar boos zijn op de kinderarts in plaats van op jou, je hebt op dit moment al genoeg aan je hoofd.