Wat 'Three Wise Men and a Baby' goed laat zien over echt ouderschap

Mijn moeder vertelde me dat ik hem stevig in een zware deken moest wikkelen zodat hij geen kou zou vatten. Mijn schoonmoeder, de schat, stond erop dat hij moest "ademen" in de dertig graden hitte en probeerde hem uit te kleden tot op zijn luier. De lactatiekundige in het ziekenhuis gaf me een strakke glimlach die suggereerde dat als ik hem niet stipt elke twee uur voedde, ik als vrouw compleet faalde. Drie "wijze" vrouwen en ik, staand op de parkeerplaats van het ziekenhuis, mijn oudste kind vasthoudend alsof hij een onontplofte bom was, volledig verlamd door de tegenstrijdige adviezen.

Het deed me eerlijk gezegd denken aan die film die mijn zus me vorige kerst dwong te kijken — die met die drie wijze mannen die opgescheept zitten met een baby. Je kent het verhaal vast wel. Drie onwetende broers moeten plotseling zorgen voor een kleintje dat bij een brandweerkazerne is achtergelaten. Het is bedoeld als een grappige kerstkomedie over kerels die niet weten hoe ze een pasgeboren baby moeten laten boeren, maar ik zal eerlijk met je zijn: delen ervan voelden veel meer als een documentaire over de pure paniek van het prille ouderschap.

De absolute muur waar je als kersverse moeder tegenaan loopt

De film begint met een moeder die haar kind met een handgeschreven briefje achterlaat bij een brandweerkazerne omdat het haar allemaal even veel te veel is geworden. De televisiezender gebruikt dit vooral als plotontwikkeling zodat de mannen iemand hebben om voor te zorgen, maar eerlijk? Ik snap het wel. Het pure, overweldigende gewicht van die eerste paar weken moederschap is een klif waar je vanaf valt, en niemand bereidt je eigenlijk voor op de landing. Je vloeit, je hebt niet langer dan vijfenveertig minuten achter elkaar geslapen en je hormonen doen dingen die het Nederlandse weer stabiel en voorspelbaar doen lijken.

Ik herinner me nog heel goed dat ik 's nachts om drie uur met mijn oudste op de badkamervloer zat, snikkend in een vochtige badhanddoek terwijl mijn man in de andere kamer lag te snurken. Ik vroeg me oprecht af of ik het kind de volgende dag gewoon aan de postbode kon meegeven en weg kon rennen naar een hotelletje. Medici noemen het postpartum angst of de babyblues, en mijn huisarts vroeg me allerlei vinkjes te zetten op een vragenlijst over mijn gemoedstoestand, maar wat ik echt nodig had was geen folder over zelfzorg. Ik had gewoon iemand nodig die de gillende aardappel vier uur van me overnam, zodat ik mijn ogen kon sluiten zonder te hoeven luisteren naar spookhuiltjes.

De film heeft het wat betreft de wetgeving trouwens wel bij het rechte eind — in Amerika kun je door de Safe Haven-wetgeving inderdaad legaal en veilig een baby overdragen bij een brandweerkazerne of ziekenhuis als je in een zware mentale crisis zit (in Nederland hebben we daarvoor de vondelingenkamers) — maar voor de meesten van ons hoeft onze "brandweerkazerne" alleen maar een vriendin te zijn die een ovenschotel brengt en geen oordeel velt over de absolute chaos op je aanrecht. We praten niet genoeg over de donkere momenten omdat we zogenaamd van elke magische seconde moeten genieten. Maar als je je op dit moment in het washok verstopt en droge crackertjes eet om maar twee minuten stilte te hebben: je bent absoluut niet de enige.

Ik ga niet eens woorden vuilmaken aan de scène waarin die drie volwassen mannen incontinentieluiers voor volwassenen kopen voor de baby, want als je partner dat in het echte leven doet, heb je wel wat grotere problemen dan een lekkende luier.

Die rare verende squat-methode werkt dus écht

In de film krijgt een van de mannen de baby eindelijk stil door het kleine mannetje stevig tegen zijn borst te drukken en herhaaldelijk diepe squats te doen midden in de woonkamer. Het ziet er volkomen belachelijk uit, maar ik zweer het jullie, dit is het meest wetenschappelijk accurate deel van het hele verhaal. Toen mijn middelste kind door die vreselijke huiluurtjes-fase ging, waarin ze gewoon van zonsondergang tot middernacht krijste, was het enige dat voorkwam dat de ramen sprongen, mijn man die walking lunges deed in de gang.

Mijn huisarts probeerde het me ooit uit te leggen en had het over vestibulaire stimulatie. Dat ritmische, zware veren houdt hun kleine hersentjes voor de gek, waardoor ze denken dat ze weer in de baarmoeder zitten waar het krap en hobbelig was. Ik weet niet zeker of het echt de beweging is, of dat het kind gewoon met stomheid is geslagen omdat je zweet en gromt als een gewichtheffer, maar het zet een soort biologische uitschakelknop om. Je moet er alleen wel voor zorgen dat je hun wiebelige nekje goed ondersteunt terwijl je je bovenbenen compleet aan het verzuren bent, en probeer het misschien niet direct na een zware lunch.

De kleding die je koopt versus wat je écht nodig hebt

Een klein mensje heeft een belachelijke hoeveelheid spullen nodig. De broers hebben echt geen idee wat ze allemaal moeten aanschaffen, wat grappig is op een scherm, maar een enorme nachtmerrie om twee uur 's nachts als jij degene bent die het moet oplossen. Toen ik mijn eerste kreeg, kocht ik allemaal van die stugge kleine spijkerpakjes, piepkleine bretels en tuinbroeken met een miljoen zware metalen drukknopen. Een typische beginnersfout.

Bij kind nummer drie werd ik eindelijk slim en stopte ik met het kopen van dingen waarvoor je een technische studie nodig had om ze aan te trekken. Het enige waar ik nu nog naar grijp is het Biologische Baby Romper met Henley Knoopsluiting en Korte Mouwen. Ik zal je precies vertellen waarom ik zo dol ben op dit specifieke pakje. Afgelopen dinsdag had mijn jongste een spuitluier die de uitbarsting van de Vesuvius evenaarde, precies op het moment dat we de deur uit wilden om naar de crèche te gaan. Dankzij de drie knoopjes van de henley-hals op deze romper kon ik het hele vieze boeltje zo over zijn schouders en langs zijn beentjes naar beneden trekken, in plaats van een mosterdkleurige ramp over zijn gezicht en door zijn haartjes te moeten sleuren.

Het is gemaakt van biologisch katoen. Mijn oma zegt altijd dat dat gewoon een hippe marketingterm is om jonge ouders meer geld uit de zak te kloppen, maar eerlijk gezegd is het zo ongelooflijk zacht en rekbaar dat het me niet eens uitmaakt. Voor vijftig euro is het zeker niet het goedkoopste kledingstuk in de commode. Maar als je precies datzelfde pakje drie keer per week wast, simpelweg omdat het de enige outfit is waarbij het aankleden van je kind niet voelt als worstelen met een ingevet varken, dan betaalt het zichzelf dubbel en dwars terug.

De waarheid over de esthetiek van een houten babykamer

Je ziet nu overal op het internet van die prachtige, perfect neutrale, beige met hout ingerichte babykamers. Dit staat in schril contrast met de lawaaierige plastic explosies in primaire kleuren uit de jaren negentig waar wij mee opgroeiden. Ik trapte er natuurlijk ook in, want ik ben een millennial en ik heb een Instagram-account.

Ik kocht het Houten Babygym Basisframe omdat ik zo ontzettend graag wilde dat mijn woonkamer eruitzag alsof er nog steeds een volwassene woonde. Hier is de eerlijke waarheid erover: het hout is oprecht prachtig, het is super stevig en het speelt niet dat ene schelle, elektronische deuntje af dat in je hoofd blijft hangen tot je de haren uit je hoofd wilt trekken. Maar je moet de hangende speeltjes er apart bij kopen. Ik zeg het maar gewoon: als je een babygym koopt, wil je eigenlijk dat de hele bups in één doos wordt bezorgd, zodat je er niet meer over na hoeft te denken. Het is leuk dat je de uitstraling zelf kunt samenstellen, maar als je het moet doen met drie uur slaap, is het moeten nemen van extra beslissingen over welke houten vogel of geometrische ring je er nu weer aan moet hangen, gewoon heel irritant.

Als je op dit moment aan het paniek-kopen bent voor je uitgerekende datum en wilt zien wat verder nog écht je verstand kan redden, snuffel dan eens door onze biologische collecties voor de dingen die je wél echt gaat gebruiken.

De agressieve kauwfase

Uiteindelijk liggen ze niet meer braaf op hun rug onder die houten babygym, maar proberen ze je hele huis te consumeren. Mijn oudste, van wie ik zweer dat hij deels bever is, kauwde op de afstandsbediening van de tv, de staart van de hond, mijn dure leren handtas en zelfs een keer op een oud, uitgedroogd frietje dat hij diep weggestopt onder de bankkussens had gevonden.

Om je meubels en je gemoedsrust te redden, heb je iets nodig wat ze veilig kunnen verwoesten, zoals de Regenboog Bijtring van Siliconen. Hij heeft de vorm van een wolkje met een regenboog erop en is gemaakt van voedselveilige siliconen, dus je hoeft je geen zorgen te maken over vreemde, giftige verf die in hun mondje afbladdert. De verschillende ribbeltjes en texturen lijken echt te helpen wanneer die scherpe kleine kiesjes door het tandvlees proberen te drukken.

In plaats van pannen met water te koken om elk afzonderlijk plastic ringetje te steriliseren, en in paniek te raken telkens als er een speeltje het tapijt raakt, en jezelf helemaal gek te maken door alles in huis smetteloos te willen houden: stop gewoon een paar van deze voordelige siliconen bijtringen in je luiertas en gooi ze daarna makkelijk in de vaatwasser.

De valkuil van de feestdagen

Er zit een heerlijk chaotische scène in de film over het bakken van koekjes, het ontwarren van kerstversiering en een huilende baby. Het is de bedoeling dat dit schattig en charmant is. Bij mij thuis eindigt het proberen te koken van een enorm kerstdiner, met een peuter die aan je been kleeft, meestal in verbrande broodjes en iemand die huilt. En die iemand ben ik dan meestal.

Mijn huisarts vertelde me ooit dat ze juist rond de feestdagen de grootste piek zien in ongelukjes met kleintjes. Vooral omdat er dan vaak wel tien verschillende volwassenen in huis zijn en iedereen ervan uitgaat dat een ánder wel op het kind let. Je draait je drie seconden om om de kerstkalkoen in de oven te checken, en opeens is je kind al halverwege de trap of probeert het een glazen kerstbal van de onderste tak van de boom op te eten.

Mijn oma zette ons vroeger gewoon allemaal in een gigantische houten box in de hoek van de eetkamer, met een rol Mariakaakjes. En eerlijk is eerlijk, die vrouw had het zo gek nog niet bekeken. Soms is de absoluut veiligste plek voor je kind, op het moment dat je een gloeiendhete kalkoen van tien kilo uit de oven trekt, gewoon veilig achter een traphekje, of stevig tegen je borst gebonden in een draagzak waar ze niet bij het fornuis kunnen komen.

Ouderschap is rommelig, enorm uitputtend en zelden in negentig minuten netjes afgerond zoals in een tv-film. Maar de juiste spullen hebben, helpt echt. Shop onze duurzame baby-essentials, vóórdat je om klokslag middernacht wanhopig squats staat te doen midden in je woonkamer.

De rommelige vragen die je jezelf waarschijnlijk stelt

Is een brandweerkazerne echt een wettelijk veilige haven?
Ja, in Amerika echt waar. Elke staat heeft daar een vorm van een Safe Haven-wet, waarbij je een ongedeerde baby kunt overdragen aan een aangewezen locatie zoals een brandweerkazerne of een eerste hulp zonder dat je wordt gearresteerd of bestookt met vragen. Hier in Nederland en België hebben we daarvoor de vondelingenkamers. Het is natuurlijk bedoeld voor de allerergste crisissituaties. Als je gewoon het gevoel hebt dat je kopje onder gaat in de was en de tranen, bel dan alsjeblieft eerst even je huisarts of een vriendin. We hebben allemaal weleens het idee dat we gek worden.

Hoe krijg je ze rustig als ze letterlijk niet stoppen met krijsen?
Als je de luier hebt gecheckt, hebt geprobeerd te voeden en zeker weet dat er geen gekke haar strak om hun teentjes is gewikkeld (dat is echt een ding, zoek maar eens op haartourniquet!), dan moet je soms gewoon even hun omgeving doorbreken. Neem ze mee naar buiten de koude lucht in, zet de kraan in de keuken open zodat ze naar het water kunnen luisteren, of doe die belachelijke diepe lunges uit de film. Als je merkt dat je boos begint te worden, leg je baby dan veilig in het bedje, doe de deur dicht en ga vijf minuten buiten zitten. Ze overleven het echt wel om vijf minuutjes te huilen terwijl jij even op adem komt.

Waarom zijn biologische kleertjes dat extra geld echt waard?
Kijk, ik dacht vroeger ook dat het een verkooptruc was. Maar conventioneel katoen wordt met zoveel troep bespoten en mijn middelste had zulk erge eczeem dat haar huid als schuurpapier voelde. Die biologische stofjes ademen gewoon beter en veroorzaken niet van die rare uitslag. Bovendien blijft het vaak veel beter in model nadat je het tachtig keer gewassen hebt. En geloof me, dat ga je doen, want spuitluiers sparen helemaal niemand.

Heb ik echt een houten babygym nodig of is die goedkope plastic variant ook prima?
Die plastic variant is he-le-maal prima en je kind zal er waarschijnlijk dol op zijn. Maar de plastic versie heeft ook knipperende lichtjes die je om 6 uur 's ochtends verblinden en speelt een blikkerige versie van 'Vader Jacob' af die je tot in je nachtmerries zal achtervolgen. De houten exemplaren kosten in eerste instantie wat meer, maar ze hebben geen batterijen nodig en geven je niet het gevoel alsof je midden in een chaotische speelgoedwinkel woont.

Op welke leeftijd hebben ze die siliconen bijtringen nodig?
Elk kind is anders, maar die van mij begonnen rond de drie of vier maanden oud hun knuistjes in hun mond te proppen en te kwijlen als bulldogs. Zelfs voordat de echte tandjes door het tandvlees breken, doet de druk daaronder al pijn. Zorg dat je vroeg een bijtring in huis hebt, zodat je er niet 's nachts om twee uur eentje in paniek hoeft te bestellen als het kwijlfestijn begint.