Ik huilde in een babywinkel, en toen verpestte een spuitluier mijn aankopen

Het was kwart over drie 's nachts, en de mosterdgele explosie was de luier gepasseerd, via de rug van mijn oudste omhoog gekropen en was nu bezig aan een gestage, angstaanjagende opmars richting zijn nekje. Ik teerde op misschien veertig minuten onderbroken slaap, stond in de zachte gloed van een schildpadvormig nachtlampje, en staarde naar het linnen rompertje van vijfenveertig euro dat ik pas twee weken daarvoor had gekocht. Dit was niet zomaar een kledingstuk; het was het kroonjuweel van een door hormonen gedreven shopsessie. Toen ik acht maanden zwanger was, waggelde ik door een lokale babyboetiek in een poging de perfecte newborn-garderobe samen te stellen. En precies dat pakje werd nu actief verwoest door mijn pasgeboren zoontje van krap drie kilo.

Het ergste was niet eens de vlek, maar het feit dat dit stomme, prachtige, esthetisch verantwoorde pakje geen envelophals of rits had. Dat betekende dat de enige manier om het van zijn spartelende lijfje te krijgen, was door het recht over zijn hoofd omhoog te trekken en die hele smurrie dwars door zijn weinige, dunne babyhaartjes te slepen. Ik zal heel eerlijk tegen je zijn: ik heb het kledingstuk uiteindelijk maar van hem af geknipt met een steriele medische schaar uit mijn kraampakket, simpelweg omdat ik te moe was om de logistiek van dit hele tafereel aan te pakken. Mijn oudste is de reden dat ik inmiddels grijze haren heb én dat ik een streng verbod heb ingesteld op kleding waarbij een schattige Instagram-look belangrijker is dan functionaliteit in het holst van de nacht.

Als je zwanger bent of net een kind hebt gekregen, word je waarschijnlijk doodgegooid met reclames voor de schattigste outfits die je ooit hebt gezien. Maar je een weg banen door de kledingrekken in babywinkels kan voelen alsof je studeert voor een pittig eindexamen waar je je nooit voor had ingeschreven. Ineens word je geacht TOG-waardes en chemische bewerkingsprocessen te begrijpen, en moet je snappen waarom een baby van twee maanden in vredesnaam een miniatuurversie van een stugge spijkerbroek nodig zou hebben. Ik weet nog dat ik naar een babywinkel in de buurt zocht, daar met mijn gigantische buik naar binnen liep, en letterlijk in het gangpad stond te huilen omdat de keuzestress me te veel werd en mijn opgezwollen enkels naar me schreeuwden dat ik gewoon op de dichtstbijzijnde presentatietafel moest gaan zitten.

Waarom we het echt even over knoopjes moeten hebben

Wie bedenkt het in vredesnaam om tien ieniemienie houten knoopjes in het kruis van een babyrompertje te naaien? Laat me de situatie even voor je schetsen. Je zit in het donker, want je bent als de dood dat het aandoen van een lamp voor dit kleine, krijsende wezentje het teken is dat het feest kan beginnen. En daar zit je dan te klungelen met kleine rondjes van gerecycled drijfhout, in een poging ze door microscopisch kleine knoopsgaten te duwen terwijl de baby schopt als een wilde stierkikker.

Ik zweer het, deze ontwerpers hebben nog nooit een echte baby in het wild ontmoet. Je hebt net één knoopje dicht, en tegen de tijd dat je bij de tweede bent, heeft de baby de eerste alweer losgewurmd puur door de kracht van het tegenspartelen. Het is onbegonnen werk. Een ziek en verdraaid spel. Eerlijk waar, degene die de tweewegrits heeft uitgevonden verdient een Nobelprijs voor de Vrede. Al moet je zelfs dan nog oppassen dat je de rits niet in hun schattige onderkinnen vastklemt.

Babysokjes zijn trouwens de grootste onzin en ze schoppen ze toch binnen drie seconden alweer uit.

Wat je eigenlijk wél nodig hebt — en wat mijn moeder me vanaf het allereerste begin al adviseerde te kopen, nog voordat ik haar negeerde en voor linnen koos — is een enorme stapel functionele rompers. Om precies te zijn: rompers die je naar beneden kunt trekken in plaats van over het hoofd. Heb je ooit die vreemde overlappende flapjes op de schouders van rompertjes opgemerkt? Dat zijn envelophalzen. Het is de bedoeling dat je, als er een spuitluier-incident is, het hele besmeurde kledingstuk over de schouders en via de benen naar beneden trekt, zodat het hoofdje volledig bespaard blijft. Het kostte me vier maanden en heel wat verpeste haren-was-sessies om die truc te leren.

Nu ik bij kind nummer drie ben aanbeland, is mijn absolute heilige graal als basislaag de Geribbelde Baby Romper van Biologisch Katoen met Korte Mouwen van Kianao. De geribbelde stof rekt bizar goed mee, wat betekent dat als mijn mollige derde baby tijdens het verschonen besluit zijn rug te krommen als een professionele turner, de stof gewoon soepel met hem meebeweegt. Hij heeft van die magische envelopschouders, en de drukknoopjes aan de onderkant zijn verstevigd, zodat ze niet zomaar uit de stof scheuren als je ze in het donker gefrustreerd lostrekt. Ik koop ze inmiddels in grote partijen, want op dit punt in mijn leven vertik ik het gewoon om mijn kinderen kleding aan te trekken waar je een gebruiksaanwijzing voor nodig hebt.

De grote stoffen-paniek van 2019

Mijn oma zei altijd dat een baby alleen een schone meelzak en veel knuffels nodig heeft, lief mens, maar zij hoefde dan ook niet te dealen met moderne synthetische stoffen die bewerkt zijn met brandvertragers. Mijn middelste werd geboren en kreeg vrijwel direct vurige, rode eczeemplekken op zijn borst en gewrichten. Ik gaf een fortuin uit aan dure crèmes voordat onze kinderarts me uiteindelijk vroeg wat voor kleding hij precies droeg en in welk wasmiddel ik het waste.

Dokter Miller wees me streng op de kwetsbaarheid van een babyhuidje, en legde uit dat de huidbarrière van een baby superdun is en vrijwel alles opneemt waarmee het in aanraking komt. Ze had het erover dat chemische resten van het productieproces kunnen achterblijven in goedkope synthetische vezels en zo heftige immuunreacties kunnen uitlokken. De exacte wetenschap erachter gaat me een beetje boven de pet, maar in de basis komt het erop neer dat gewone katoen zwaar wordt bespoten met pesticiden en synthetische kleurstoffen die er in de was niet altijd helemaal uitgaan. En dat irriteert blijkbaar hun zeer doorlaatbare huidje.

Dus moest ik alle goedkope polyester-mix kleertjes die ik bij de grote winkelketens had verzameld weggooien en overstappen op biologische vezels. Ik let normaal ontzettend op mijn budget en van het woord 'biologisch' rolde ik vroeger steevast met mijn ogen, omdat dat in babyland vaak neerkomt op 'twee keer zo duur en alles is beige'. Maar geloof me: als je ziet hoe je kind zichzelf tot bloedens toe krabt, verander je heel snel van mening.

Als je een voorraad kleding wilt aanleggen waarvan je kind niet onder de uitslag komt te zitten, scheelt het bekijken van een zorgvuldig samengestelde collectie biologische baby-basics je een hoop vallen en opstaan. Uiteindelijk verving ik de meeste van onze kleertjes voor koud weer voor items zoals deze Biologisch Katoenen Baby Trui met Lange Mouwen en Retro Contrasterende Kraag. Deze is voor 95% gemaakt van GOTS-gecertificeerd biologisch katoen. Dat klinkt heel fancy, maar betekent eigenlijk gewoon dat er niemand giftige troep op de planten heeft gespoten voordat deze trui ervan werd gemaakt. Hij is superzacht, heeft een schattige vintage uitstraling dankzij het contrasterende kraagje, en het allerbelangrijkste: mijn middelste kind kon hem dragen zonder in een krabpaal te veranderen. Je wast hem gewoon op een koude temperatuur en laat hem aan de lucht drogen, zodat hij niet krimpt tot een poppentruitje.

Maten zijn in feite gewoon een verzonnen concept

Als je één advies aanneemt van deze vermoeide moeder, laat het dan dit zijn: koop geen twaalf setjes in maatje 'Newborn' (maat 50). Ik weet dat ze piepklein en schattig zijn en dat je eierstokken er spontaan van gaan rammelen, maar baby's verdubbelen hun geboortegewicht al rond de vijf maanden. Mijn oudste droeg precies elf dagen de allerkleinste maatjes voordat zijn bovenbeentjes op worstjes leken die uit hun velletje op barsten stonden.

Elk merk verzint zijn eigen regels voor maten, waardoor maat 62 (voor zo'n drie maanden) van het ene merk mijn pasgeboren baby perfect past, terwijl dezelfde maat van een ander merk groot genoeg is voor een flinke golden retriever. Kijk altijd goed naar de richtlijnen voor gewicht en lengte in plaats van naar de leeftijd op het label. En vergeet niet dat pasgeboren baby's constant spugen. Soms wel acht keer per dag. Je hebt geen twintig verschillende, ingewikkeld gestylede outfits nodig. Wat je wel nodig hebt, is een stapel van ongeveer tien degelijke rompers, vijf makkelijke pyjamaatjes en een flinke berg absorberende slabbetjes.

Veilig slapen en nachtelijk zweten

De hele situatie rondom slapen is simpelweg eng als je net ouder bent geworden. Je neemt dit kwetsbare kleine mensje mee naar huis en plotseling lijkt elk zacht dekentje een dodelijk wapen. De richtlijnen voor veilig slapen stampen het er zó bij je in dat er geen losse dekens in het bedje mogen liggen, dat ik uiteraard doorsloeg naar de andere kant en mijn baby dikke fleece-pyjama's ging aantrekken zodat hij niet zou bevriezen.

Wat bleek? Dat was minstens net zo gevaarlijk. Baby's zijn blijkbaar verschrikkelijk slecht in het reguleren van hun eigen lichaamstemperatuur. Hun interne thermostaat is standaard vanaf de geboorte nog niet op de rit, misschien omdat hun zweetklieren niet helemaal ontwikkeld zijn of omdat ze in verhouding veel huidoppervlak hebben. Mijn dokter waarschuwde me dat oververhitting zelfs een grote risicofactor is voor wiegendood, waardoor mijn postpartum angsten pas écht door het dak gingen. Wekenlang sloop ik 's nachts de kamer binnen om twee vingers in de achterkant van zijn nek te leggen en te checken of hij zweette.

Je hebt dus ademende laagjes nodig. Katoen en bamboe zijn in dezen je beste vrienden. Voor dutjes waarbij we in de buurt bleven of gewoon voor op de grond, maakten we intensief gebruik van de Bamboe Babydeken met Vossenprint. Bamboe is van nature temperatuurregulerend, dus het houdt warmte niet te extreem vast zoals een goedkope acryldeken dat wél doet. We gebruikten hem constant als een lichte deken voor in de kinderwagen wanneer de zon brandde, of als een zacht laagje voor tummy-time (oefenen op de buik) op het vloerkleed. Maar onthoud: geen dekens in bed 's nachts totdat ze veel ouder zijn — houd het voor de nachtelijke uren veilig bij babyslaapzakken.

De accessoires die daadwerkelijk de test doorstaan

Mensen zullen proberen je een hoop onzin te verkopen zodra je een babywinkel binnenstapt. Je stuit op mini-bretels, piepkleine hoedjes en schoentjes met harde zolen voor een wezentje dat letterlijk nog niet eens kan lopen. Laat dat allemaal lekker liggen.

Iets dat je misschien wél wilt meenemen, is een tool om te voorkomen dat het speentje op de vieze supermarktvloer belandt. Ik kocht dit Speenkoord met Houten en Siliconen Kralen in de hoop dat het al mijn problemen zou verhelpen. Ik zal eerlijk met je zijn: het is een fantastisch product en het houdt de speen absoluut vast aan hun truitje, maar mijn tweede kind was een rare snuiter die bedacht dat hij liever op de houten kralen van het koord kauwde dan op de speen zelf. Ach, dat lieve kind. Hij spuugde zijn speen steevast uit en kauwde op het koord totdat het compleet doorweekt was met kwijl. Dus hoewel het er superschattig uitziet en de metalen clip hun kleding gelukkig niet ruïneert, wees je er bewust van dat je kind zo'n accessoire net zo makkelijk als een soort kauwspeeltje kan zien voor z'n doorkomende tandjes.

Eerlijk is eerlijk, het shoppen voor babykleding zou je niet huilend op een parkeerplaats hoeven achter te laten. Houd het bij zachte, biologische materialen, zoek naar ritsen en envelophalzen, en vermijd alles waarvoor je een technische graad nodig hebt om het dicht te krijgen. Je oververmoeide, nachtelijke versie van jezelf zal je om 3 uur 's nachts erg dankbaar zijn.

Klaar om al die onhandige sluitingen en kriebelende stoffen achter je te laten? Sla hier je slag met onze ouder-goedgekeurde, slaapgebrek-vriendelijke babykleding.

Mijn ongezouten antwoorden op jullie meest gestelde vragen

Hoeveel kleding in de kleinste maten (Newborn / Maat 50) moet ik nou écht kopen?

Eerlijk? Bijna niets. Haal misschien vier tot zes basisstukken in de allerkleinste maat in huis om de eerste paar weken door te komen, voor het geval je een iets kleinere baby krijgt. Besteed je geld liever aan de maten 56 (0-3 maanden) en 62/68 (3-6 maanden). Ze groeien zo ongelooflijk snel dat je één keer met je ogen knippert, en ze barsten alweer uit die allerkleinste maatjes.

Moet ik echt álle kleertjes wassen voordat ze ze dragen?

Ja, dat moet echt. Zelfs als het rechtstreeks en netjes in een plastic hoesje uit een luxe babyboetiek komt; het is door fabrieken, zeecontainers en weet ik veel wat nog meer gegaan. Gooi alles in de wasmachine met een mild, parfumvrij wasmiddel om vreemd fabrieksstof of restjes kleurstof eruit te wassen voordat het in aanraking komt met hun tere huid. Het is irritant werkje, maar een kinderverpleegkundige bellen omdat je kind van top tot teen onder de uitslag zit, is vele malen erger.

Zijn dure, biologische babykleertjes de hap uit mijn budget echt waard?

Als je me dat bij mijn eerste kind had gevraagd, zou ik 'nee' hebben gezegd. Maar na de ellende met het zware eczeem van mijn tweede, is mijn antwoord een volmondige 'ja'. Je hebt geen gigantische kast vol kleding nodig, maar een kleine selectie biologisch katoenen kleding van hoge kwaliteit is echt zóveel beter voor hun huid dan een overvolle kast vol goedkope, kriebelende synthetische kleding waar ze alleen maar in zweten en uitslag van krijgen.

Hoe weet ik of mijn baby het 's nachts te warm of te koud heeft?

Voel hiervoor in elk geval niet aan hun handjes of voetjes — de bloedsomloop van een baby werkt wat vreemd en hun handjes en voetjes zijn vrijwel altijd ijskoud. Leg liever twee vingers in hun nekje of voel direct op hun borstkas. Voelt het heet en klam aan? Dan trek je een laagje uit. Voelt het koud aan? Voeg dan een ademend laagje toe. Ik heb hier echt veel te veel en vaak over lopen stressen, maar de nekjes-truc heeft me werkelijk nog nooit in de steek gelaten.

Wat moet ik absoluut vermijden om te kopen?

Alles met een touwtje of trekkoord (groot risico op verstikking en wurging), stugge spijkerbroeken, kledingstukken met tien miljard kleine drukknoopjes, en échte schoenen met harde zolen. Oh, en vermijd ook die prachtige, maar loodzware vintage spreien voor in het babybedje. Hang ze lekker als decoratie aan de muur, want ze vormen het hele eerste jaar echt een gigantisch gevaar in bed.