Wat niemand je vertelt over de Stokke Tripp Trapp Baby Set

Het is amper zes uur 's ochtends in Chicago, de verwarming is net aangeslagen en ik gebruik een bot botermesje om betonachtige, opgedroogde zoete aardappel uit de piepkleine plastic groeven van een kinderstoeltuigje te bikken. Op de achtergrond schreeuwt mijn peuter om melk. Dit is precies het moment waarop ik me realiseerde dat niemand je echt voorbereidt op de logistieke nachtmerrie van het voeden van een mensje dat net heeft geleerd om rechtop te zitten. Ik dacht altijd dat ik, na het uitgeven van een klein fortuin aan een stuk Scandinavisch hout, klaar was met het nemen van beslissingen. Ik had het goed mis.

Wat ik dacht dat ik kocht versus de plastic realiteit

Ik kocht de Stokke Tripp Trapp omdat elke hippe moeder op mijn tijdlijn er eentje smetteloos naast een marmeren keukeneiland had staan. Ik dacht dat het gewoon een houten stoel was die met je kind meegroeide. Toen sloeg de realiteit toe rond de zesde maand, en besefte ik dat een baby niet zomaar op een platte houten plank kan balanceren zonder een snoekduik op de hardhouten vloer te maken. Je moet het opzetstuk erbij kopen. De Stokke Tripp Trapp Baby Set is eigenlijk een stijf plastic emmertje en een vijfpuntsgordel die je op het hout vastklikt, zodat je kind niet zijn nek breekt tijdens het eten van gepureerde doperwtjes. Ik dacht dat de houten stoel het belangrijkste was, maar de babyserie is de daadwerkelijke kooi waar het echte opvoeden anderhalf jaar lang plaatsvindt.

Het verpest de minimalistische uitstraling van de stoel compleet, maar je hebt geen keus. De plastic schaal klikt in de rugleuning en vouwt zich om hun middel. Het is ontzettend stevig, wat geweldig is voor de veiligheid, maar het creëert ook een soort vacuüm rond de dijen van je kind als ze een dikke broek dragen. Ik heb mijn zoon wel eens uit de stoel getild, waarbij de hele stoel een paar centimeter van de grond meekwam. Dat is een hele vernederende ervaring.

De grote houdingdiscussie en de lichte paniek van mijn kinderarts

Luister, de eerste keer dat ik dit ding in elkaar zette, schoof ik de houten platen gewoon in willekeurige sleuven die er ongeveer goed uitzagen en vond ik het wel best. Mijn kinderarts wierp één blik op een foto die ik haar liet zien van mijn zoon, onderuitgezakt over zijn blad, en zuchtte alsof ik net had opgebiecht dat ik hem letterlijk afval voerde. Ze vertelde me dat de spijsvertering en verstikkingsgevaar direct verband houden met de uitlijning van de heupen. Het klinkt als iets wat een chiropractor heeft bedacht om supplementen te verkopen, maar blijkbaar zit er echt wetenschap achter.

Voor zover ik begrijp, moeten hun buikspieren overuren maken om rechtop te blijven zitten als hun voetjes in de lucht bungelen. Dat betekent dat ze minder energie en focus over hebben om te kauwen, wat leidt tot van die hoestbuien waardoor je in tien seconden tien jaar ouder wordt. Ik heb op de spoedeisende hulp duizend keer de schrik van een mogelijke verstikking gezien, en een slechte zithouding is bijna altijd de boosdoener.

De gouden regel die ze in mijn hoofd stampte is negentig-negentig-negentig. Heupen, knieën en enkels moeten allemaal in een hoek van negentig graden staan. Je moet de bovenste zitplaat zo afstellen dat slechts ongeveer driekwart van hun mollige dijbeentjes door het hout wordt ondersteund. Achter hun knieën moet je een ruimte van twee vingers overlaten. Als je de zitplaat te diep schuift, zakken ze achteruit als een tiener op een bank, en als hij te ondiep is, snijdt de kruisband van de babyserie op een manier in hun vel die er gewoon ontzettend pijnlijk uitziet.

Het katapulteffect waar niemand je voor waarschuwt

Ik moet het even over de voetensteun hebben, want dit is het soort dingen waar ik als verpleegkundige 's nachts van wakker lig. Kinderstoelen zijn berucht als het gaat om hoofdletsel. Het angstaanjagende aan de opstelling van deze specifieke stoel is dit: als je de onderste houten voetplaat te ver voorbij de voorpoten van de stoel schuift, heb je per ongeluk een peperdure middeleeuwse katapult gebouwd.

Wanneer je peuter onvermijdelijk een woedeaanval krijgt, keihard 'nee!' schreeuwt en op die voetensteun gaat staan, werkt zijn gewicht als een hefboom. De hele stoel kantelt dan direct naar voren. Je moet die voetplaat echt absoluut achter de voorpoten houden. Dat is niet onderhandelbaar.

Oh, en die lelijke plastic verlengde glijders die in de doos van de babyserie zitten. Zet die direct op de achterpoten. Gooi ze niet in de rommella. Ik dacht dat het optionele vloerbeschermers waren. Dat zijn ze niet. Zodra je kind zich met zijn voeten afzet tegen de eettafel, lanceert hij zichzelf achterwaarts de gipsplaat in, tenzij die glijders de kantelbeweging stoppen.

Accessoires die mijn geduld op de proef stellen

De enorme hoeveelheid accessoires die je aan deze stoel kunt toevoegen is vermoeiend. Stokke verkoopt van die prachtige, zachte, biologisch katoenen kussens die perfect over de plastic schaal van de babyserie schuiven. Ik heb er één gekocht, want ik trap daar natuurlijk in. Binnen twintig minuten zat het onder een permanente laag uitgesmeerde avocado en yoghurt. Het eraf halen, inspuiten met vlekkenverwijderaar, wassen en wachten tot het aan de waslijn droog was terwijl mijn kind die dag nog drie keer moest eten, was echt onbegonnen werk. Uiteindelijk heb ik het achter in de kast gegooid. Eerlijk waar, laat ze gewoon op het kale plastic zitten. Je veegt het zo schoon met een vochtige doek en het kan je baby echt niet schelen of zijn billen op biologisch katoen rusten of niet.

Terwijl ze vastzitten in de babyserie, heb je manieren nodig om vijf minuten de tijd te winnen om een ui te snipperen zonder dat ze gaan gillen. Ik begon mijn zoon stukken te geven van de Zachte Baby Bouwblokkenset. Luister, ik ben helemaal geobsedeerd door deze blokken. Ze zijn gemaakt van zacht rubber, wat betekent dat ik niet in paniek raak als hij erop kauwt terwijl hij op zijn eten wacht, en de macaronkleuren zijn niet pijnlijk voor mijn ogen. Hij stapelt ze gewoon op zijn blad en gooit ze keer op keer omver terwijl ik kook. Het is de beste afleiding die ik tot nu toe heb gevonden.

Aan de andere kant, zodra de maaltijd voorbij is en ik de hele rampzone moet schoonmaken, moet ik hem ergens anders parkeren. Een tijdje geleden heb ik de Regenboog Speelgymset aangeschaft voor op de grond. Het is prima. Het houten A-frame staat leuk in de woonkamer en de hangende olifant is schattig, maar verwacht niet dat het de aandacht van een baby die net mobiel is langer dan tien minuten vasthoudt. Het is een handige plek om ze even neer te leggen terwijl je rijst opveegt, maar het is geen magische oppas. Bekijk ons educatieve speelgoed als je een groter arsenaal aan afleidingen voor op de vloer van je woonkamer wilt opbouwen.

De oplossing voor de wiebel die mijn huwelijk heeft gered

Onze stoel had de eerste maand dat we hem hadden een vreselijke wiebel. Elke keer als mijn kind zijn arm bewoog, kletterde het hout tegen de vloertegels. Mijn man en ik stonden op het punt om de stoel in de steeg in brand te steken. Wat bleek: hout zet zich en trekt lichtjes krom, afhankelijk van de luchtvochtigheid in huis.

De oplossing is belachelijk simpel maar vreselijk irritant om uit te voeren. Je draait gewoon elke metalen schroef aan de zijkanten los tot het hele frame aanvoelt alsof het uit elkaar kan vallen. Vervolgens dwing je je man om letterlijk op de kale houten zitting te gaan zitten om de stoel plat tegen de vloer te drukken, en draai je de schroeven kruislings weer aan alsof je een lekke band verwisselt, zodat de boel niet opnieuw kromtrekt. Je draait linksboven aan, dan rechtsonder, dan rechtsboven, en dan linksonder. De wiebel verdween als sneeuw voor de zon. Ik voelde me echt een complete idioot dat ik dat lawaai dertig dagen lang had getolereerd.

Het tuigje overleven

Het vijfpuntsgordeltje is een heel vreemd, controversieel onderwerp in moedergroepen. De Europese versies worden blijkbaar niet altijd standaard in de doos meegeleverd, wat me doet denken dat Europese baby's op de een of andere manier van nature minder wild zijn dan Amerikaanse. In de VS zit het erbij inbegrepen. Maar hier is het cruciale onderdeel dat mensen nog wel eens verkeerd doen.

Je kunt je kind niet zomaar met het tuigje vastbinden op de kale houten stoel zodra ze te groot zijn voor de plastic schaal. Mijn vriendinnen in de verpleging en ik hebben het hier voortdurend over, omdat wij de gevolgen zien. Als ze van het platte hout glijden terwijl ze vastzitten zónder die harde plastic barrière tussen hun benen, hangen ze daar gewoon aan hun nek en borst. Dat is een enorm wurgingsgevaar. Je gebruikt het tuigje altijd in combinatie met het plastic emmertje. Zodra dat plastic emmertje eraf gaat, gaat het tuigje de prullenbak in. Er is geen middenweg.

De rommelige nasleep

Al met al maakt de babyserie de stoel functioneel, maar glamoureus is het zeker niet. De kleine plastic rand vangt echt elke kruimel op die je baby produceert. Je zult een ongemakkelijk groot deel van je volwassen leven besteden aan het met je vingernagels peuteren van opgedroogde havermout uit de kieren. Ik neem aan dat dat gewoon de realiteit is van het voeden van een piepkleine dictator.

Ik zou de stoel niet willen inruilen, want de ergonomische voordelen klinken voor mij heel logisch, zelfs al wil ik door het dagelijkse onderhoud soms de haren uit mijn hoofd trekken. Als je je hele huis aan het inrichten bent voor deze chaotische fase, wil je misschien ook eens kijken naar onze Blauwe Vos in het Bos Bamboe Babydeken voor dutjes. Hij is bizar zacht en houdt de temperatuur oprecht goed stabiel, wat geweldig is omdat mijn kind anders badend in het zweet wakker wordt van het matrasje in zijn ledikant.

Voordat je in het bodemloze zwarte gat van Reddit-opvoedforums duikt om uit te zoeken of je kinderstoel misschien een millimeter te hoog staat afgesteld, haal even diep adem. Het wordt toch wel een rommeltje, wat je ook doet. Bekijk onze babyverzorgingscollectie voor meer spullen die je leven misschien net iets makkelijker maken.

De vragen die iedereen stelt maar niemand goed beantwoordt

Hoe lang gebruik je de Tripp Trapp Baby Set eigenlijk?

De handleiding zegt tot zesendertig maanden, wat hilarisch is. Mijn zoon begon rond de achttien maanden te proberen om uit het plastic emmertje te klimmen. Zodra ze veilig zelf in de houten stoel kunnen klimmen en kunnen zitten zonder als een dronkaard heen en weer te zwaaien, kun je het plastic opzetstuk weglaten. Elk kind bereikt die mijlpaal anders, maar drie jaar is wel heel erg overdreven.

Heb ik de verlengde glijders echt nodig?

Ja. Ik weet dat ze lelijk zijn en eruitzien als goedkope plastic ski's die achter uit je mooie houten stoel steken, maar je hebt ze echt nodig. Als je kind zich met zijn voeten afzet tegen de eettafel, klapt de stoel achterover. Zet ze er gewoon op en kijk er niet meer naar.

Kan de babyserie in de vaatwasser?

Technisch gezien ja, de plastic schaal is vaatwasserbestendig. Maar hij neemt de helft van het onderste rek in beslag en zit raar over de pinnen heen. Meestal gooi ik hem gewoon in de gootsteen en spoel ik hem af met heet water en afwasmiddel. Dat duurt dertig seconden en bespaart me een potje Tetris met mijn vuile dinerborden.

Waarom plakt mijn zuignapkommetje niet aan het blad?

Omdat het Stokke-blad een licht gestructureerde, matte afwerking heeft. Het is om gek van te worden. De meeste siliconen zuignapkommetjes schieten er na drie minuten gewoon weer vanaf. Als je wilt dat dingen blijven plakken, moet je ofwel de stoel strak tegen je eigen eettafel aanschuiven en dat oppervlak gebruiken, of eerst een perfect gladde siliconen placemat op het blad leggen.

Hoe weet ik of de zitdiepte goed is?

Kijk naar de achterkant van hun knieën. Als de knieholte de voorste rand van het hout raakt, is de zitting te diep. Je hebt een ruimte nodig van ongeveer de breedte van twee vingers. Als het hout in hun kuiten snijdt, wordt de bloedsomloop afgekneld. Trek de plaat eruit, schuif hem een tandje naar voren en probeer het opnieuw.