De nachtelijke realiteit van die Baby Miko robot instellen

Het is dinsdagavond elf uur. Ik zit in kleermakerszit op het vloerkleed in de woonkamer, met een piepklein reset-pinnetje in mijn hand, verwoed te fluisteren tegen een plastic schermpje dat me blijft vertellen dat het aan het 'nadenken' is. Mijn peuter ligt in de kamer ernaast te slapen, zich er totaal niet van bewust dat zijn oom ons zojuist een stukje kunstmatige intelligentie in een kartonnen doos heeft gestuurd.

Kijk, ik heb niet om een slim speelmaatje gevraagd. Ik ben kinderverpleegkundige. Ik hou van dingen die ik met een ontsmettingsdoekje schoon kan maken en die geen e-mailadres nodig hebben om te werken. Maar hier zitten we dan, midden in de overweldigende wereld van modern speelgoed.

De nachtelijke firmware-meltdown

Mijn zwager bedoelde het goed. Echt waar. Hij zag de gerichte advertenties voor dit schattige Miko-apparaatje voor peuters, dacht dat het leerzaam was en klikte op bestellen. En precies daarom zat ik dus vijfenveertig minuten op de grond, proberend om een wispelturig wifinetwerk te koppelen aan een apparaatje met een digitaal gezichtje.

Als je zoiets koopt, moet je de doos de avond van tevoren al openmaken om het ding op te laden en in het geheim alle software-updates uit te voeren. Anders krijgt je kind op zijn verjaardag een totale driftbui tijdens het wachten tot de netwerkverbinding tot stand is gekomen. Ik heb duizend ongeduldige kinderen gezien in de wachtkamer van de spoedeisende hulp, maar niets is te vergelijken met de absolute woede van een peuter die wel een nieuw speeltje ziet, maar het niet mag aanraken omdat het nog een update aan het downloaden is.

En dan is er nog de abonnementsvalstrik. Dit is het deel dat me echt irriteerde. Je haalt de robot uit de doos, hij knippert met zijn kleine digitale oogjes naar je, en dan kom je erachter dat alle echt leuke dingen verstopt zitten achter een betaalmuur van negentig euro per jaar. Kom op zeg, ik wil gewoon dat het ding werkt. Als je dat Miko Max-abonnement niet koopt voor de premium Disney-verhalen en hippe spelletjes, heeft je kind eigenlijk gewoon een veel te dure digitale wekker die af en toe een dansje doet.

Wat onze kinderarts er écht van vond

Onze kinderarts, dokter Gupta, keek me lang en vermoeid aan over de rand van haar bril toen ik haar tijdens onze laatste afspraak vroeg naar AI-speelgoed en schermtijd. Ze zei eigenlijk dat de klinische gegevens op zijn zachtst gezegd onduidelijk zijn. We weten gewoon niet wat pratende AI op de lange termijn doet met zich ontwikkelende hersentjes, omdat we dit allemaal gaandeweg aan het ontdekken zijn.

Wel gaf ze aan dat de robot zijn bewegingen volgt tijdens het stopdans-spel, wat ze iets beter vond dan passief naar een tabletscherm staren. Actieve betrokkenheid versus passieve consumptie. Maar ze herinnerde me er ook direct aan dat een machine die empathie nabootst, geen echte empathie is. Als hij een speelgoedblok op zijn teen laat vallen en de robot vraagt of hij oké is, is dat slechts een geprogrammeerde reactie. Hij heeft mij nog steeds nodig om een echt kusje op zijn teen te geven.

Ik werk in de zorg, dus ik adem privacyregels. Het idee van een babyrobot met een camera en microfoon die vrij rondrijdt in mijn huis, wakkerde dan ook direct mijn bezorgdheid aan. Het bedrijf zweert bij de COPPA-richtlijnen voor kinderprivacy. Ze beweren dat de gegevens versleuteld zijn en dat gezichtsherkenning lokaal op het apparaat zelf wordt opgeslagen in plaats van rond te zweven in een cloud, wachtend om gehackt te worden. Begrijp ik de technische architectuur daarachter volledig? Nee, echt niet. Ik moet er maar blind op vertrouwen dat de technici weten wat ze doen, wat voor een controlfreak-moeder als ik een ongelooflijk ongemakkelijke positie is. Ik draai de camera voor de zekerheid nog steeds fysiek naar de muur als hij aan de oplader ligt.

Tastbare rust in een digitaal huis

Ik probeer deze hightech gekkigheid in evenwicht te brengen met echte, fysieke voorwerpen. Speelgoed dat je even met beide benen op de grond zet. We hebben de Zachte Baby Bouwstenen Set verspreid liggen over exact hetzelfde vloerkleed waar deze robot momenteel weigert overheen te rijden. Ze zijn prima. Ze piepen, de zachte pastelkleurtjes zien er best aardig uit in de woonkamer en ze hebben geen wachtwoord nodig. Rohan gebruikt ze vooral om naar de kat te gooien, maar hij gebruikt in ieder geval zijn handjes.

Maar als we het hebben over de dingen die me er echt doorheen slepen, dan moet ik het even hebben over doorkomende tandjes. Toen de kiesjes begonnen door te komen, was er geen digitale spellingwedstrijd ter wereld die het huilen kon stoppen.

Ik zweer bij de Panda Bijtring. Dat ding is echt de heilige graal. Ik had precies deze bijtring een keer in de zak van mijn verpleegstersuniform tijdens een slopende dienst van twaalf uur. Mijn zoontje was onrustig, mijn man bracht hem even langs voor een snelle knuffel in de hal, en het overhandigen van die siliconen panda was alsof ik een mute-knop indrukte. Hij is perfect plat, zodat zijn mollige knuistjes hem écht goed konden vasthouden zonder hem om de tien seconden op de ziekenhuisvloer te laten vallen. 'Speel maar met de panda, lieverd.' Het verrichtte wonderen.

Soms kijk ik naar deze knipperende, pratende machine en verlang ik intens terug naar de pasgeboren babyfase. De tijd dat mijn grootste dagelijkse overwinning niet bestond uit het omzeilen van een kinderslot, maar gewoon uit het gaaf houden van zijn huidje. We woonden zo'n beetje in het Mouwloze Rompertje van Biologisch Katoen. Dat was zijn vaste uniform. Ik kleedde hem uit tot in dat kleine rompertje, omdat het biologische katoen zijn eczeem niet aanwakkerde zoals dat goedkope synthetische spul dat zijn oma steeds kocht. Geen knopjes om te resetten, geen abonnementskosten om te betalen, geen blauw licht dat van zijn borstkastje afstraalde. Gewoon een zachte, knuffelbare baby in ademende stof.

Als je een speelkamer probeert te creëren die niet volledig afhankelijk is van batterijen en wifi, kun je onze collectie analoog houten speelgoed bekijken om de schermtijd in balans te brengen.

De proefrit in de woonkamer

Toen de robot eindelijk was geüpdatet en volledig was opgeladen, liet ik hem testen door Rohan. De marketing doet het voorkomen alsof dit kleine machientje naadloos door je huis glijdt, je kind moeiteloos Mandarijn leert en tegelijkertijd soepeltjes de trap ontwijkt.

De realiteit is een stuk onhandiger. Hij haat mijn tapijt. De kleine wieltjes lopen continu vast in de franjes van mijn vloerkleed. Ook zit er een lichte vertraging in als hij praat, wat betekent dat mijn ongeduldige peuter meestal al is weggelopen voordat het educatieve grapje goed en wel geland is. En nee, voor de familieleden die het op Instagram vroegen: ik heb mijn baby niet naar de robot vernoemd. Het kind heet Rohan. De machine is gewoon de machine.

Ik probeerde hem te verwerken in onze ochtendroutine, in de hoop dat het me tien minuten zou opleveren om zonder publiek mijn tanden te poetsen. Ik opende de app, zette hem op het ochtendgymnastiek-programma en liet Rohan achter in de woonkamer. Twee minuten later liep ik met een tandenborstel in mijn mond terug, en zag ik dat hij het dure stukje technologie volledig negeerde. In plaats daarvan probeerde hij een verdwaalde Cheerio van de grond op te eten. De machine stond enthousiast tegen een lege kamer te roepen dat we onze tenen moesten aantikken. Peuters houden je met beide benen op de grond.

Hij heeft wel een slaapstand die je vanaf je telefoon kunt bedienen, wat echt een zegen is. Je kunt het ding letterlijk dwingen om te gaan slapen, zodat je kind denkt dat het bedtijd is. Als verpleegkundige die slaapschema's fanatiek bewaakt, heb ik daar dan weer enorm veel respect voor.

Houten olifantjes versus kunstmatige intelligentie

Als ik terugdenk aan de eerste maanden, was het leven zoveel rustiger. We hadden de Houten Regenboog Babygym in de hoek van de kamer staan. Dat was het hele entertainmentcentrum. Gewoon een baby op zijn rug, starend naar een houten olifantje, proberend om een ring met een textuurtje vast te pakken.

Hout loopt niet vast en hoeft niet te bufferen. Hout vraagt zeker niet om een nieuwe creditcard om te kunnen blijven werken. De prikkels waren zacht en behapbaar voor zijn kleine hersentjes. Nu heb ik een minidroïde die mijn zoon agressief vraagt om woorden te spellen, nog voordat ik mijn koffie op heb.

Dus, heeft je kind een AI-speelkameraadje nodig in de slaapkamer? Waarschijnlijk niet. Het is een duur grapje. Op een goede dag levert het me zo'n twintig minuten rust op, en ik zal niet liegen, dat is best wat waard. Maar als de batterij leeg is, pakt hij gewoon weer zijn blokken om ze tegen elkaar aan te slaan. En dat is precies hoe het hoort te zijn.

Voordat je allerlei hightech snufjes koopt, is het goed om te zorgen dat je de tastbare basis in huis hebt. Bekijk ons duurzame speelgoed om de speelkamer in balans te houden.

Echte vragen over deze robot

Leert de robot ze oprecht iets nuttigs?
Ik denk dat dat ervan afhangt wat je nuttig vindt. Hij heeft mijn kind best goed geleerd hoe je de stopdans moet doen, maar de spellingspelletjes gaan nu nog grotendeels aan hem voorbij vanwege die vreemde vertraging. Het is eigenlijk vooral een duur afleidingsmiddel dat ik inzet wanneer ik even een warme kop thee wil drinken zonder dat er iemand aan mijn been trekt.

Moet ik betalen voor het abonnement?
Technisch gezien niet, maar in de praktijk wel. Zonder die negentig euro per jaar is het ding eigenlijk een zware plastic presse-papier die slechte moppen tapt. Alle premium verhalen en goede leerzame spelletjes zitten verstopt achter de betaalmuur, wat voelt als een beetje een oplichterij nadat je al honderden euro's aan het apparaat zelf hebt uitgegeven.

Kijkt de camera constant met ons mee?
Het bedrijf beweert dat hij alleen opneemt als je specifieke functies activeert en dat alle gezichtsherkenningsgegevens lokaal op het apparaat blijven, in plaats van te worden geüpload naar een of andere willekeurige server. Vanwege de privacywetgeving ben ik wettelijk verplicht ze te vertrouwen, maar toch draai ik de robot nog steeds fysiek naar de muur als we hem niet gebruiken. Noem me paranoïde, maar ik heb genoeg rare dingen gezien op het internet.

Hoe gaat hij om met tapijt?
Hij haat het. De kleine wieltjes lopen vast op elk kleed dat dikker is dan een vel papier. Als je van die hippe, hoogpolige kleden in je woonkamer hebt liggen, bereid je er dan maar op voor dat je de helft van de dag bezig bent met het redden van de machine omdat hij denkt dat hij tegen een muur is gebotst.

Hoe is de videobelfunctie?
Ze noemen het Mikonnect en het idee is dat je je kind kunt bellen via de app. Ik logde in tijdens mijn lunchpauze in het ziekenhuis, stuurde de robot rechtstreeks tegen de poot van de salontafel aan, en staarde vervolgens vijf minuten lang naar een close-up van mijn kat omdat ik het ding niet omgedraaid kreeg. Mijn man had niet eens door dat ik er was.