Ik droeg de oude universiteitsjoggingbroek van mijn man met die mysterieuze bleekvlek op de knie, had mijn derde kop opgewarmde donkere koffie in mijn hand en staarde wezenloos naar de azaleastruiken, toen Leo het ineens uitschreeuwde: "MAMA, PITTIGE KITTEN!"
Ik bevroor. Het was eind mei. Een dinsdag, geloof ik, ergens rond kwart voor zeven 's ochtends. Mijn brein functioneerde op, nou ja, hooguit tien procent capaciteit, want Leo was al sinds 4 uur wakker en eiste een heel specifieke blauwe beker die we letterlijk niet eens in huis hebben. Ik sjokte naar de plek waar mijn vierjarige bij het houten hekwerk onder onze veranda hurkte.
Daar, wankelend in de vochtige houtsnippers, zat een piepklein, pluizig wezentje. Het had een klein roze neusje en overduidelijke witte strepen over zijn rug. Zijn oogjes waren nauwelijks open, alsof hij net ontwaakte uit een enorme kater, en het maakte een soort piepend geluid.
Oh god. Het was een baby stinkdier.
Ik griste Leo zo snel van de grond dat ik lauwe koffie over mijn pantoffels morste, wat eerlijk gezegd nog wel mijn minste zorg was. Mijn man Dave was net naar zijn werk vertrokken en toen ik hem in pure paniek belde, was zijn briljante inbreng de suggestie om het beestje gewoon met de tuinslang nat te spuiten.
Ik zweer het je, mannen hebben echt nul overlevingsinstinct.
Maar goed, mijn punt is: de lente in de buitenwijken hoort te draaien om bloeiende bloemen en het opzetten van het zwembadje, niet om je achtertuin te veranderen in een Mexican standoff met het nageslacht van Pepe Le Pew. Mijn zus logeerde die week toevallig bij ons met haar baby van zes maanden, en de tuin was eigenlijk één groot mijnenveld van babyspullen. Ze had net deze Panda Bijtring van Kianao gekocht. Prima ding, eerlijk is eerlijk—het is van siliconen, ziet er schattig uit en doet zijn werk als haar kind gilt van de doorkomende tandjes—maar ze had het natuurlijk wel op de tuintafel laten liggen, vlakbij de gevarenzone. Ik stond er door de glazen deur naar te staren alsof het radioactief was. Alsof het stinkdier zo de tafel op zou klimmen om zijn hondsdolheid over de bamboevormige handvatten te wrijven.
De neerwaartse spiraal van hondsdolheid
Dus ik belde onmiddellijk de huisarts. De receptioniste vertelde me beleefd maar kordaat dat ze geen wilde dieren behandelen. Oké, eerlijk is eerlijk. Vervolgens belde ik onze dierenarts, dr. Evans. Ik ben er vrij zeker van dat hij inmiddels mijn telefoontjes filtert en me in zijn contacten heeft staan als 'NEUROTISCHE PANIEKMOEDER', maar hij nam warempel op.
Hij legde me met zo'n hele vermoeide, geduldige stem uit dat stinkdieren een zogenaamde vector voor hondsdolheid zijn. Wat er volgens mij op neerkomt dat het gewoon Moeder Natuurs pluizige patient zero's zijn. Hij zei dat als een mens of huisdier zelfs maar gekrabd wordt, de GGD wettelijk verplicht is om het dier in te laten slapen voor onderzoek, wat op zóveel vlakken gruwelijk klinkt.
Dus ja, je mag ze absoluut niet aanraken. Zelfs de baby's niet. Zelfs niet als ze eruitzien alsof ze dringend een knuffel nodig hebben en van die zielige kittengeluidjes maken. Het is een absolute, snoeiharde no-go.
Ik stond echt op scherp, want mijn nichtje zou later die dag in het gras rondkruipen. Ze droeg dat Biologisch Katoenen Baby Rompertje waar ik letterlijk geobsedeerd door ben. Serieus, ik koop het nu voor elke babyshower. Toen mijn eigen dochter Maya klein was, kreeg ze van synthetische stoffen namelijk zo'n vreselijke uitslag die leek op noppenfolie. Deze van biologisch katoen van Kianao is zó bizar zacht dat ik het liefst mezelf zou willen krimpen om erin te wonen. Bovendien heeft het van die handige, rekbare envelop-halslijnen waardoor je het makkelijk kunt uittrekken bij een catastrofale spuitluier. Maar het enige wat ik kon denken was: oh god, wat als de pittige kitten terugkomt terwijl ze vrolijk in haar schattige biologische outfit ligt te rollen?
Ik dacht altijd dat ze hun afschuwelijke stinksap pas konden sproeien als ze volwassen waren. Alsof het een soort puberteitsdingetje was. Maar dr. Evans vertelde me dat ze al kunnen spuiten als ze een week of drie oud zijn. Precies rond de tijd dat hun oogjes opengaan. En omdat het baby's zijn en hun zenuwstelsel in feite uit pure paniek bestaat, schrikken ze snel en laten ze het gewoon lopen zónder eerst dat waarschuwende stampvoetje te doen dat volwassen stinkdieren wel doen.
Doodeng.
Waarom de tuinslang een vreselijk idee is
Dave bleef me maar appen vanaf zijn kantoor met teksten als: "Heb je er al de tuinslang op gezet?"
Nee Dave, ik heb de uiterst explosieve stinkbom niet met de tuinslang bespoten.
Als je er op klaarlichte dag eentje ziet rondscharrelen, zit de moeder meestal ergens vlakbij in de bosjes je tuinierkunsten te veroordelen. Dr. Evans zei dat je eigenlijk alleen hoeft in te grijpen als het beestje al urenlang onafgebroken huilt, koud aanvoelt of als er vliegen omheen zoemen. Anders moet je het gewoon lekker met rust laten en de natuur zijn gang laten gaan.
En wat je ook doet, geef ze geen eten. Blijkbaar had een of andere goedbedoelende buurvrouw op Facebook er ooit eentje een bakje melk proberen te geven en dat veroorzaakte een vreselijke botziekte of zoiets. Schijnbaar eten ze beestjes of wat dan ook, weet ik veel. Het punt is: koemelk is voor over je cornflakes, niet voor wilde bosdieren.
Ontdek onze biologische babykleding en babydekentjes voor meer biologische en duurzame babyspullen.
Hoe leg je een peuter het concept 'persoonlijke ruimte' uit?
Leo proberen uit te leggen waarom hij de zwart-witte kat niet mocht aaien was pure verspilling van energie. Ik vertelde hem dat hij ervan naar rotte eieren en vuilnis zou gaan stinken, en zijn ogen begonnen letterlijk te stralen alsof ik hem zojuist een kaartje voor Disney World had aangeboden. Vierjarige jongetjes zijn echt smerig.
We hadden het grasvlak helemaal klaargemaakt voor de kinderen om een gezonde, natuurrijke ochtend te hebben. We hadden zelfs de Houten Regenboog Babygym mee naar buiten gesleept op een kleed. Eerlijk gezegd is het het meest esthetisch verantwoorde stuk babyspeelgoed dat ik ooit heb gezien. Het schreeuwt niet 'PLASTIC NACHTMERRIE' zoals de spullen die mijn schoonmoeder voor ons koopt, en het hangende houten olifantje is superschattig, ook al probeert Maya het steeds te stelen voor haar Barbie-droomhuis. Het is de bedoeling dat het een kalmerende, op Montessori geïnspireerde oase is.
In plaats daarvan zaten we binnen opgesloten en keken we door de glazen schuifdeur hoe een blind, doof en zeer aromatisch knaagdier agressief richting de houten babygym waggelde.
Fort Knox, maar dan voor peuters en wilde dieren
De hele beproeving deed me beseffen hoe volkomen onvoorbereid onze tuin was op de realiteit van de natuur.
Terwijl wij druk bezig waren om de boel schattig te maken met biologische dekentjes en houten speelgoed, hadden we de enorme gaten onder de veranda compleet genegeerd.
Je moet je terrein eigenlijk ombouwen tot een zwaarbeveiligde gevangenis. Je moet kippengaas diep in de aarde rond je veranda graven en je vuilnisbakken vergrendelen met zware snelbinders, zodat je geen zwangere moeders aantrekt die op zoek zijn naar een gratis maaltijd. Het is precies hetzelfde als het babyproof maken van de keukenkastjes, alleen bescherm je nu niet je kind tegen het opeten van vaatwastabletten, maar bescherm je je tuin tegen een drager van hondsdolheid.
En als er onverhoopt een heel gezinnetje onder je schuur woont, kun je in het voorjaar niet zomaar de ongediertebestrijding bellen. Als ze de moeder weghalen, verhongeren de baby's gewoon onder je vloerplanken, wat eerlijk gezegd het meest deprimerende is wat ik ooit in mijn leven heb gehoord. Je moet wachten tot de nazomer of de herfst, wanneer de kinderen op kamers gaan of waar stinkdieren dan ook heen gaan, en dan pas de ingang barricaderen.
Het kostte me een uurtje of drie ijsberen bij de glazen deur en het stress-eten van oude Cheerios voordat de moeder eindelijk van onder de hortensia's tevoorschijn waggelde. Ze greep haar kleintje stevig in het nekvel en sleepte het mee terug in de afgrond onder onze veranda. Leo was ontroostbaar dat we het niet als huisdier mochten houden. Ik schonk nog maar een verse kop koffie in en overwoog serieus om nóóit meer naar buiten te gaan.
Mijn Chaotische FAQ over Stinkdieren in de Achtertuin
Wat moet ik doen als mijn kind serieus een baby stinkdier aanraakt?
Lichtjes in paniek raken, maar daarna onmiddellijk je huisarts en de GGD bellen. Ik ben absoluut geen arts, maar mijn dierenarts schreeuwde me zowat door de telefoon toe dat ze hoog-risico dragers van hondsdolheid zijn. Zelfs bij een piepklein krasje ga je waarschijnlijk al door naar de spoedeisende hulp. Neem hier echt geen risico's mee.
Wanneer beginnen ze met spuiten?
Veel eerder dan je denkt! Ik dacht dat we veilig waren omdat hij nog zo klein was, maar blijkbaar kunnen ze je tuin al bij een week of drie trakteren op hun parfum, precies wanneer hun ogen opengaan. Daarbij richten ze voor geen meter en zijn ze supernerveus, dus ze spuiten gewoon op alles wat ze bang maakt.
Moet ik hem melk geven als hij er verlaten uitziet?
Oh god, nee. Geen speciale babydierenmelk, geen koemelk, helemaal niets. Hun kleine spijsverteringskanaaltje kan dat niet aan en ze krijgen er vreselijke stofwisselingsproblemen van. Eerlijk gezegd zit mama waarschijnlijk gewoon achter een struik te wachten tot je weggaat. Als hij urenlang huilt en onder de vliegen zit, bel dan de dierenbescherming of een wildopvang. Probeer niet de Disney-prinses uit te hangen.
Hoe krijg ik ze weg van onder mijn veranda?
Niet direct doen! Als het lente of vroege zomer is, zitten er baby's onder. Als je de moeder in de val lokt, sterven de baby's onder je huis, en ik beloof je dat je niet wilt dealen met die stank of dat emotionele trauma. Je moet wachten tot de nazomer als ze groot genoeg zijn om zelf weg te gaan, en dán maak je de gaten dicht met kippengaas.
Delen:
Hoe je een oppas regelt zonder compleet door te draaien
De waarheid over slaapmuziek voor baby's (en mijn blunders om 3 uur 's nachts)