De mythe die mijn kraamtijd verpestte (en wat een baby-orang-oetan me leerde)

Ik had Tom's oude universiteitstrui aan - die grijze met die mysterieuze gele mosterdvlek uit 2014 - en het was een uur of 3:17 's nachts. Maya was drie weken oud en krijste alsof ik haar hele bloedlijn persoonlijk had beledigd. Er stond een koude kop koffie op het nachtkastje die ik serieus overwoog voor de vierde keer die nacht in de magnetron te zetten. De grootste en meest schadelijke mythe die ons over het moederschap wordt aangesmeerd, is dat je op het moment dat de navelstreng wordt doorgeknipt, een soort magische software-update in je hersenen krijgt. Je zou dan ineens over een eeuwenoude, fluisterende wijsheid beschikken die je precies vertelt waarom je minimensje huilt en hoe je dat moeiteloos oplost. Totale onzin. Ik wist er he-le-maal niks van, en het schuldgevoel daarover vrat me van binnen op.

Ik ijsbeerde door de gang, heen en weer wiegend in die rare zombiestand die we allemaal kennen, en eindigde op de bank, scrollend door een of ander natuurdocumentaire-kanaal op mijn telefoon. Mijn hersenen waren veranderd in moes. Maar er was een fragment over een dierentuin in Denemarken, Aalborg Zoo geloof ik, en dat heeft mijn hele kijk op wat het betekent om moeder te zijn oprecht veranderd. De documentaire ging over een mensaap die voor het eerst moeder was geworden van een piepklein rood aapje, en ze faalde. Ze bakte er als moeder echt helemaal niets van.

Die magische melkreflex is een grote leugen

Dus die apenmoeder had geen flauw idee wat ze deed. Maar dan ook echt niet. Haar baby had honger, zocht zoekend om zich heen, en zij staarde er alleen maar naar, net zo radeloos als ik me voelde om drie uur 's nachts. Ze snapte niet hoe ze moest voeden. De verzorgers raakten in paniek omdat het cruciale raam van vierentwintig uur zich bijna sloot. Ze moesten er zelfs een menselijke moeder bij halen die buiten het glazen verblijf haar eigen kind ging borstvoeden, zodat de apenmoeder kon kijken en leren. Mijn mond viel open. Ik dwong Tom om wakker te worden en mee te kijken. Hij knipperde even naar zijn telefoonscherm, mompelde iets over apen en viel meteen weer in slaap.

Maar serieus, denk er eens over na. We delen bijna al ons DNA met deze dieren. Als een wild dier met pure biologische programmering letterlijk een tutorial nodig heeft over hoe ze haar kind moet voeden, waarom in vredesnaam verwachten we dan van menselijke vrouwen dat ze dit op magische wijze gewoon weten? We leven niet meer in stammen waar we onze zussen en nichten de hele dag zien voeden. We krijgen een kronkelende aardappel van vier kilo in onze handen gedrukt en krijgen te horen dat we op ons instinct moeten vertrouwen.

Toen ik dit aankaartte bij mijn kinderarts, dr. Evans, terwijl ik in haar kantoor zat te huilen over mijn tepelkloven, lachte ze een beetje en gaf me een tissue. Ze vertelde me dat borstvoeding geven eigenlijk voelt alsof je een ingewikkelde stijldans probeert te leren met een partner die dronken is en nul controle over zijn nek heeft. Het is een vaardigheid die zij moeten leren, en voor ons is dat absoluut net zo. Je moet het samen leren, onhandig en met veel tranen. De wetenschap dat het ook voor andere primaten geen automatische reflex is, haalde echt een kilo of twintig aan schuldgevoel van mijn schouders. Afijn, het punt is: er is niks mis met je als borstvoeding voelt als een puzzel die je maar niet opgelost krijgt.

Waarom die aanhankelijke fase pure biologie is

Laten we het hebben over die extreme aanhankelijkheid, want mijn hemel, het vierde trimester is een fysieke aanslag op je persoonlijke ruimte. Tijdens die eerste paar maanden, als ik Maya ook maar drie seconden neerlegde om te plassen, krijste ze alsof ze werd achtergelaten in de wildernis. Ik dacht dat ik haar verwende. Mijn schoonmoeder dacht zéker dat ik haar verwende. Maar tijdens mijn nachtenlange documentairesessies ontdekte ik hoe hulpverleners omgaan met de weesjes van deze rode apen.

Als een apenbaby zijn moeder verliest, moeten de menselijke verzorgers speciale, harige vesten met textuur dragen. De baby's moeten zich letterlijk vierentwintig uur per dag vastklampen aan vacht om hun eigen hartslag en lichaamstemperatuur te reguleren. Ze kunnen dat nog niet zelf. Zonder dat constante fysieke contact bevriezen ze en valt hun systeem uit. Het is een biologische noodzaak, geen gedragsprobleem.

Bij Maya was dat precies hetzelfde, alleen dan zonder de vacht. De evolutie schreeuwde naar haar dat ze door een sabeltandtijger zou worden opgegeten of zou doodvriezen in de sneeuw als ze niet fysiek aan mij vastzat. Dus gaf ik me er maar aan over. Ik werd een fanatieke draagdoek-gebruiker. Ik droeg haar terwijl ik toast maakte, de was deed en bij het krieken van de dag door de woonkamer ijsbeerde.

Omdat ze praktisch vastgebonden aan mijn borst leefde, werden haar kleertjes een enorm probleem. Wat me brengt bij de reden waarom ik helemaal geobsedeerd ben door de Romper van Biologisch Katoen. Luister, ik kocht in het begin ook al die goedkope, stugge katoenen multipacks van de grote ketens, want baby's groeien er in vijf minuten weer uit en ik vond dure basics geldklopperij. Maar Maya kreeg vreselijke, vurig rode eczeemplekken op haar borst door de wrijving van de draagzak in combinatie met synthetische kleurstoffen en goedkoop garen. Het zag er zo pijnlijk uit.

Uit wanhoop kocht ik uiteindelijk een paar van deze biologisch katoenen rompers, en het was een wereld van verschil. Ik deed haar op dinsdag de ongekleurde romper aan, en tegen donderdag waren de rode bultjes helemaal verdwenen. De stof is bizar zacht, rekt zonder moeite over haar gigantische hoofdje en - het allerbelangrijkste - hij heeft een catastrofale spuitluier in een koffietentje overleefd, waarbij ik hem in de wasbak van een openbaar toilet met handzeep moest uitwassen. Hij verloor z'n vorm niet en werd ook niet hard. Ik heb er meteen nog zes gekocht en het goedkope spul in een kledingcontainer gegooid.

Als je op dit moment verdrinkt in de babywas en mysterieuze huiduitslag, kijk dan echt even naar de biologische kledingcollecties van Kianao. Je mentale gezondheid zal je dankbaar zijn.

Hoe je een stap terug doet en ze gewoon laat falen

Die apenmoeders houden hun jongen dus best een lange tijd bij zich. Iets van ACHT JAAR lang. Maar ze doen absoluut niet aan helikopterouderschap. Ik las over een onderzoeker, ene Damien nog-iets, die het gedrag van primaten bestudeert, en hij zegt dat moeders iets psychologisch doen dat 'scaffolding' (steigerbouw) wordt genoemd. Ze helpen de kleintjes enorm als ze nog heel jong zijn, en naarmate de baby's ouder worden, stoppen de moeders gewoon met helpen. Ze delen minder snel hun voedsel. Ze laten hun kroost lekker klungelen met het openbreken van fruit of het slingeren tussen de takken. Ze dwingen hen eigenlijk om door zelfstandig spel en een beetje frustratie zelf uit te zoeken hoe ze moeten overleven.

Ik probeer die energie echt aan te spreken wanneer de vierjarige Leo staat te gillen omdat zijn magnetische tegels steeds omvallen. Mijn eerste instinct is om er meteen bovenop te duiken en het kasteel voor hem te bouwen zodat hij stopt met zeuren, maar ik moet me echt fysiek inhouden en hem gewoon even boos laten zijn op de zwaartekracht.

Deze hele filosofie van een stapje terugdoen is waarom ik oprecht hou van de Houten Babygym die we voor Maya hebben. Maakt een houten speeltoestel van je kind op magische wijze een wonderkind dat naar Harvard gaat? Nee, natuurlijk niet. Maar hij is gemaakt van stevige, veilige materialen, de kleuren zijn geen agressief fel plastic dat mijn cafeïne-migraine triggert, en het geeft haar een volkomen veilige ruimte om lekker op de grond te trappelen en om zich heen te slaan. Ze slaat naar het houten olifantje, wordt boos als ze mist, probeert het nog eens, en ontdekt uiteindelijk helemaal zelf het principe van oorzaak en gevolg. Zonder dat ik over haar heen hang met luidruchtig, knipperend speelgoed. Het levert mij exact veertien minuten op om mijn koffie heet op te drinken, en dat is onbetaalbaar.

Mijn toevallige obsessie met regenwoudzeep

Dit is het gedeelte waar ik een beetje depressief van word, maar wat nu echt belangrijk voor me is. De belangrijkste reden dat deze fantastische apenmoeders überhaupt in opvangcentra belanden of met de hand worden grootgebracht, is dat hun leefgebieden in Zuidoost-Azië volledig worden platgewalst. En dat allemaal voor palmolie. Voordat ik kinderen kreeg, kon palmolie me niks schelen. Ik wist niet eens wat het was.

Maar het zit in letterlijk alles wat we voor onze kinderen kopen. In goedkope babylotion, zeep van bekende merken, peutersnacks, flesvoeding. Zodra je ontdekt dat je favoriete babyshampoo direct bijdraagt aan massale ontbossing, kun je die kennis niet meer wissen. De klimaatstress raakt je als een mokerslag. Ik heb een hele zondagmiddag besteed aan het doorspitten van mijn badkamerkastjes, waarbij ik microscopisch kleine ingrediëntenlijsten las en de helft weggooide.

We kopen zoveel pure troep als we ouders worden, omdat we moe zijn en gerichte advertenties meedogenloos zijn. Maar je moet echt eens naar de etiketten in de kinderkamer kijken en die giftige plastic rommel vervangen door duurzame spullen. Zodat we de aarde niet compleet ruïneren voordat onze kinderen überhaupt zijn opgegroeid.

Over spullen kopen gesproken, onder in mijn luiertas slingert ook nog de Panda Bijtring rond. Prima ding voor wat het is: een siliconen speeltje waar mijn kind op kauwt als haar tandvlees pijn doet.

Maar serieus, check je etiketten. De wereld is een rommeltje en opvoeden is een rommeltje, maar we kunnen op z'n minst proberen het niet nog erger te maken. Kijk vandaag nog even naar je babyverzorgingsproducten, gooi de synthetische spullen weg en haal wat duurzame alternatieven van Kianao in huis, voordat de volgende onvermijdelijke luierramp toeslaat.

Veelgestelde vragen van een rommelige moeder

• Waarom kan ik mijn pasgeboren baby niet eens één seconde wegleggen?
  Omdat ze denken dat ze door een roofdier worden opgegeten! Echt, het is pure biologie. Net zoals ik vertelde over die baby-aapjes die constant vachtcontact nodig hebben om hun lichaamstemperatuur op peil te houden, heeft jouw baby jouw lichaam nodig om zich veilig en fysiek warm te voelen. De draagdoek heeft mijn leven (en mijn armen) gered. Je creëert geen slechte gewoontes, je overleeft gewoon het vierde trimester.
• Is biologisch katoen echt anders of is het gewoon een marketingtruc?
  Ik was enorm sceptisch, totdat Maya ineens die vurige uitslag op haar borst kreeg. Goedkoop spul wordt behandeld met zoveel hardnekkige chemicaliën en synthetische kleurstoffen, en dat schuurt de hele dag tegen het zweterige huidje van je baby. Biologisch katoen is merkbaar zachter, ademt veel beter en heeft daadwerkelijk het contacteczeem van mijn dochter genezen toen niets anders werkte. Het is die paar extra euro's echt waard, geloof me.
• Hoe lang moet ik op de grond zitten om mijn kind te vermaken?
  Helemaal niet! Stop alsjeblieft met ze 24/7 bezig te houden. Omarm je innerlijke apenmoeder en gebruik de 'scaffolding' methode. Zet ze neer met veilig, open speelgoed zoals een houten babygym, laat twee minuten zien hoe het werkt, loop dan weg en drink je koffie. Een beetje frustratie is dé manier waarop ze leren problemen op te lossen.
• Wat is er eigenlijk mis met palmolie?
  Het is een ongelooflijk goedkope olie die wordt gebruikt in talloze commerciële babyzeepjes, lotions en snacks. Maar de oogst ervan vernietigt de regenwouden waar prachtige wilde dieren leven. Het zit op etiketten verstopt onder vage namen zoals 'palmitaat' of 'stearinezuur'. Overstappen op duurzame, milieuvriendelijke merken kost even wat moeite, maar maakt wereldwijd een gigantisch verschil.
• Kan een simpele houten babygym een baby echt bezighouden?
  Ja, en waarschijnlijk nog beter dan die luidruchtige plastic dingen die ze alleen maar overprikkelen. Baby's raken snel overweldigd. Het natuurlijke hout en de zachte bewegingen van een eenvoudige babygym geven ze genoeg prikkels om geboeid te blijven, zonder dat ze compleet overstuur raken van knipperende lampjes en elektronische muziekjes. Bovendien ziet het er niet uit alsof er een plasticfabriek in je woonkamer is ontploft.