Kuikens grootbrengen: Een realitycheck voor mijn jongere ik

Er trilt een kartonnen doos op de bijrijdersstoel van mijn busje, en het ruikt vaag naar houtkrullen en slechte levenskeuzes. Het is begin maart, de regen klettert hier op het platteland horizontaal tegen de ramen, en ik staar naar het stuur terwijl Cocomelon uit de achterste rij knalt, waar mijn drie kinderen onder de vijf momenteel vechten om een gevallen kaascrackertje. Je zag een uur geleden dat gigantische neonbord met kuikentjes te koop bij de boerenwinkel, en je slaapgebrek-moederbrein sloeg gewoon compleet op hol en dacht dat we precies op dit moment een zelfvoorzienend boerengezin moesten worden.

Dus, lieve Jess van zes maanden geleden, ik schrijf dit aan jou vanuit de toekomst. Ik wil dat je even diep ademhaalt, naar dat piepende doosje pluis kijkt, en je voorbereidt op de absolute chaos die je zojuist in huis hebt gehaald. Want de realiteit van pluimvee houden met peuters in huis, lijkt in de verste verte niet op wat die beige Instagram-reels je lieten geloven.

De Instagram-boerderij-esthetiek is een smerige leugen

Ik weet dat je dat beeld in je hoofd hebt van Carter – je lieve, onvoorspelbare oudste kind – die voorzichtig een kwetsbaar, klein kuikentje vasthoudt in een zonovergoten wei, gekleed in een schattige tuinbroek. Maar ik ga even heel eerlijk tegen je zijn. Peuters hebben de knijpkracht van een zeearend en nul impulscontrole, wat een angstaanjagende combinatie is als je dieren in huis haalt die letterlijk dood kunnen gaan als er te hard in ze wordt geknepen.

Onze kinderarts, schat van een mens, keek me vorige maand tijdens de controle recht in de ogen aan en zei dat als we aan kippen in de achtertuin begonnen, we beter niet met salmonella op de eerste hulp konden verschijnen. Dat gesprek maakte me zo bang dat ik veranderde in de absolute dictator van het handen wassen. Dus heb ik een paar onbuigzame huisregels ingesteld die je onmiddellijk moet handhaven, voordat er iemand ziek wordt of een vogeltje vroegtijdig aan zijn einde komt.

• De platte-billenregel: Als een kind een kuiken wil vasthouden, moeten de billen aan de vloer vastgelijmd zitten. Blijkbaar kan een val van nog geen halve meter al dodelijk zijn voor deze kleintjes, en mijn kinderen struikelen op een goede dag nog over hun eigen schaduw.
• De vijftien-minutenklok: Je kunt de kinderen er niet de hele middag mee rond laten sjouwen, want kuikens raken gestrest en kunnen letterlijk dood neervallen van de angst om betast te worden. Dus we beperken het knuffelen tot een absoluut minimum van in totaal misschien een kwartiertje per dag.
• De quarantainezone: Er worden absoluut geen vogeltjes gekust, ze komen niet in de buurt van gezichten, en agressief handen wassen met zeep is verplicht op het moment dat ze klaar zijn met kijken.

En ook: als je een raar, donker draadje aan de achterkant van een pasgeboren kuikentje ziet hangen, blijf er dan gewoon vanaf. Het is blijkbaar een soort restant van de navelstreng, en eraan trekken is vragen om problemen.

Brandgevaar en waarom mijn garage stinkt

Mijn oma zwoer altijd bij van die gigantische rode warmtelampen toen ze vroeger vogels hield, maar ik kan je vertellen dat om 2 uur 's nachts badend in het zweet wakker worden in de veronderstelling dat je garage afbrandt, de nostalgie niet waard is. Je moet gewoon even door de zure appel heen bijten en meteen zo'n platte warmteplaat kopen. Die simuleren de warmte van een moederkloek zonder dat je opfokbak in een enorm brandgevaar verandert, wachtend tot een peuter hem omvergooit.

Over de opfokbak gesproken, de bodembedekking is een heel drama waar je niet op voorbereid was. Je moet eigenlijk wel de grove dennenhoutkrullen kopen, want cederhout verpest blijkbaar hun kleine longetjes met de aromatische oliën. Je kunt absoluut geen zaagsel of fijne krullen gebruiken, want kuikens zijn niet zo slim en eten gewoon het stof op totdat hun maagjes vol zitten en ze sterven. Oh, en je moet gebogen stukken karton in alle hoeken van negentig graden van je doos tapen. Zodat, wanneer de vogels bang zijn of het koud hebben, ze niet samen in een scherpe hoek kruipen en per ongeluk de kuikens onderop de stapel verstikken.

Wat niemand je vertelt over kippenkontjes

Ik moet je emotioneel voorbereiden op het vieste deel van deze hele onderneming: een schattige kleine aandoening genaamd 'pasty butt' (aangekoekte ontlasting). Ik snap de anatomie van de spijsvertering van een kip niet helemaal, maar het komt erop neer dat door de stress van het transport of rare temperatuurschommelingen hun ontlasting als echt cement over hun achterste opdroogt. En als je het niet schoonmaakt, kunnen ze niet poepen en sterven ze binnen een paar dagen.

Je zult merken dat je minstens één keer per dag aan het aanrecht staat, met een piepklein vogeltje onder een warm, nat washandje, terwijl je zachtjes poep van zijn achterste probeert te weken, en je tweejarige aan je benen schreeuwt om een pakje sap. Je kunt de opgedroogde troep er niet zomaar aftrekken, want dan kun je hun piepkleine darmen scheuren, wat een gruwelijke gedachte is. Je moet er dus gewoon bij blijven staan en het laten weken alsof je in een bizarre pluimveespa bent, totdat je het schoon kunt vegen.

Laat me je een leuk verhaal vertellen over precies dit scenario. Vorige week droeg ik de baby in de draagzak en leunde ik over de opfokbak voor mijn dagelijkse billencheck. Een van de kuikens raakte in paniek en trapte letterlijk vloeibare poep recht op mijn borst. Gelukkig droeg de baby het Biokatoenen babyrompertje van Kianao. Ik ben oprecht dol op dit ding, want het biologische katoen is belachelijk zacht voor haar eczeemplekjes, maar nog belangrijker: het werd na het pluimvee-incident helemaal schoon in de was, zonder dat er ook maar één vlek achterbleef. Het is mouwloos, wat perfect is voor deze vreemde, benauwde lentenadagen in Texas, en door de envelophals kon ik het gewoon langs haar lijfje naar beneden pellen in plaats van die kippentroep over haar hoofdje te moeten trekken.

De menselijke peuters afleiden terwijl je voor de kudde zorgt

Je zult je al snel realiseren dat je een ijzersterke strategie nodig hebt om je menselijke baby's bezig te houden terwijl je natte houtkrullen opruimt en waterbakken schoonboent.

Als je snelle afleiding zoekt, is de Zachte baby-bouwblokkenset van Kianao... oké. Om heel eerlijk te zijn: ze zijn gewoon prima. Ze zijn van zacht rubber, dus ze maken geen deuken in je vloer of bezorgen je oudste geen hersenschudding als hij er onvermijdelijk eentje door de kamer gooit. Maar ze houden de aandacht van mijn kinderen echt niet langer dan hooguit tien minuten vast. Toch, tien minuten is precies de tijd die ik nodig heb om even naar de garage te rennen en de temperatuur in de opfokbak te controleren, dus ik doe het ervoor.

Voor de baby van vier maanden schuif ik meestal gewoon de Houten babygym op het vloerkleed in de keuken, vlak naast de glazen schuifdeur. Ik waardeer dit ding echt enorm, omdat het geen irritante elektronische muziek naar me tettert terwijl ik al compleet overprikkeld ben door het geluid van piepende vogels en ruziënde peuters. Het natuurlijke hout staat schattig in mijn woonkamer, het kleine hangende olifantje zorgt ervoor dat ze er vrolijk naar blijft graaien en trappen, en het koopt voor mij de tijd die ik wanhopig nodig heb om te checken of de kudde nog leeft.

Als jij ook probeert deze ongelooflijk chaotische fase van het moederschap te overleven, omringd door veeleisende dieren en kleine mensjes, wil je misschien eens kijken naar wat biologische babykleding die daadwerkelijk een wasbeurt na een boerderij-incident kan overleven zonder uit elkaar te vallen.

De watersituatie is op de een of andere manier erger dan je denkt

Je zou denken dat een dier water geven het makkelijkste deel is van het in leven houden ervan, maar een kuikentje kan blijkbaar al verdrinken in een vingerhoedje water als je even vijf seconden wegkijkt. Je moet echt een speciale, ondiepe kuikendrinkbak kopen, en zelfs dan moet je er de eerste week een heleboel schone glazen knikkers in gooien.

De knikkers nemen ruimte in beslag, zodat de kuikens het water kunnen drinken uit de kleine openingen tussen het glas, zonder dat ze er fysiek in kunnen vallen en zichzelf verdrinken. Bovendien moet je, als je ze net mee naar huis neemt, letterlijk elk individueel vogeltje oppakken en het puntje van hun snavel fysiek in water op kamertemperatuur dopen, zodat ze begrijpen waar het water is en hoe het voelt. Dit voelt compleet belachelijk als je het doet, maar het is blijkbaar de enige manier waarop ze het leren.

Wat eten betreft: iemand bij de boerenwinkel mompelde iets over dat gemedicineerd voer de coccidiose-vaccins neutraliseert die ze bij de broederij krijgen. Ik begreep eerlijk gezegd weinig van de wetenschap erachter, dus ik koop gewoon het reguliere, ongemedicamineerde biologische kuikenopfokmeel en vind het wel best.

Dus je hebt de eerste week overleefd

Kijk, een doos vol piepend dons mee naar huis nemen gaat je geduld, je wasmachine en je mentale gezondheid op de proef stellen. Er zullen dagen zijn waarop het huis naar een stal ruikt en je je afvraagt waarom je niet gewoon een goudvis hebt gekocht. Maar dan zie je Carter ineens muisstil op de grond zitten, fluisterend tegen een geel pluisje dat in zijn handen rust, en besef je dat al dat extra handen wassen en de zorgen het waarschijnlijk wel waard waren.

Voordat je naar de boerenwinkel racet en compleet je verstand verliest, kun je misschien beter eerst wat spullen inslaan om je menselijke baby's bezig te houden. Bekijk Kianao's volledige lijn met duurzaam babyspeelgoed, zodat je tenminste vijf ononderbroken minuten hebt om in alle rust een drinkbak schoon te maken.

Vragen die ik om 3 uur 's nachts wanhopig heb gegoogeld

Moet je hun snaveltjes echt in het water dopen als je ze krijgt?
Ja. Ik dacht oprecht dat de oude man bij de boerenwinkel een grapje maakte toen hij me dit vertelde, maar je moet echt fysiek hun kleine snaveltjes in de waterbak dopen. Na het trauma van het transport zijn ze niet slim genoeg om het zelf te vinden, en ze drogen gewoon uit als je ze niet precies laat zien waar het is.

Kan ik de opfokbak gewoon in huis houden?
Nou ja, het kan, als je een hekel hebt aan je huis en gek bent op de geur van boerderijdieren. Ze produceren een ongelooflijke hoeveelheid fijn stof van hun veren en de houtkrullen. En tegen week drie beginnen ze met hun kleine vleugeltjes te fladderen en trappen ze dat stof overal naartoe. Zet ze in een tochtvrije garage of een geïsoleerde schuur als je meubels je lief zijn.

Wat als mijn peuter er een te hard fijnknijpt?
Dit is precies de reden waarom de platte-billenregel in mijn huis bestaat. Je wilt niet die ouder zijn die op een dinsdagochtend de 'circle of life' moet uitleggen aan een hysterische driejarige. Als mijn kinderen met ze willen spelen, zitten ze op de grond en gaat het kuikentje op schoot. Er wordt nooit mee rondgelopen, absoluut niet.

Hoeveel moet ik er tegelijk kopen?
Zeker niet maar eentje, want het zijn kuddedieren en ze zullen letterlijk sterven van eenzaamheid, wat tragisch is. Je hebt echt een minimum van drie tot zes vogels nodig, zodat ze elkaar warm kunnen houden en een kleine sociale rangorde kunnen opbouwen. Bovendien geeft het je een buffer voor het geval er eentje de eerste week niet overleeft.

Welke temperatuur moet de opfokbak serieus hebben?
Je begint op zo'n 35 graden in de eerste week, wat in feite een oven is, en daarna verlaag je het elke week met ongeveer drie graden totdat ze hun echte veren hebben gekregen. Maar serieus, haal gewoon die warmteplaat – je kunt de pootjes verstellen naarmate ze groeien, en je zult geen paniekaanval meer krijgen over het platbranden van je huis.