Jimmy Butler baby mama drama: De échte opvoedlessen

De grootste fabel over rijke mensen met kinderen is dat hun problemen volkomen buitenaards zijn voor ons: normale, uitgeputte moeders die zoete aardappel van het plafond staan te schrobben. Ik geloofde die onzin ook helemaal, totdat mijn groepsapp ontplofte over die hele rechtszaak rondom de kinderopvang van een zekere Miami Heat-speler. Toen ik in de details van de NBA-ster en zijn ex dook, besefte ik iets bizars. Als je de extra nullen op de bankafschriften even wegdenkt, deelt de jimmy butler baby mama-situatie precies dezelfde gekmakende realiteit als ik: een vijfjarige, een tweejarige en een eenjarige opvoeden. Helemaal tegelijkertijd.

Laat me je vertellen, drie kinderen onder de vijf is een speciaal soort circus. Ik verkoop zelfgebreide babytruien vanaf mijn keukentafel op het platteland van Texas, puur om de luiers te kunnen betalen. Dus toen ik hoorde over een ruzie over een nanny van tienduizend dollar per maand, viel mijn mond letterlijk open in mijn ijskoude koffie. Maar haal je de celebrity-headlines weg, dan zie je gewoon twee mensen die proberen uit te vinden hoe ze iemand kunnen betalen om op hun kinderen te passen zodat zij kunnen werken. En dat is het meest herkenbare probleem ter wereld.

De belachelijke kosten van het opvoeden van een heel basketbalteam

Kinderopvang is een financieel zwart gat, echt waar. Toen mijn oudste werd geboren, dacht ik dat ik gewoon weer voor de klas zou gaan staan en hem naar de lokale kerkopvang zou brengen. Maar toen kwamen baby twee en drie er direct achteraan. Tegen de tijd dat mijn man en ik aan de keukentafel de rekensom maakten, bleek mijn hele lerarensalaris rechtstreeks in de zakken van het kinderdagverblijf te verdwijnen, waardoor ik per week precies min veertig dollar zou overhouden aan mijn zwaarbevochten diploma.

Ik ga gewoon eerlijk met je zijn: je rot schrikken van de prijs om iemand te betalen om je kinderen in leven te houden, is te zot voor woorden. Zelfs als je geen NBA-speler bent die vecht over een opvangrekening van tien ruggen per maand, kijk je nog steeds aan tegen een systeem dat verwacht dat je achteloos je hele hypotheekbedrag overmaakt voor een plekje in een dreumesgroep die verdacht veel ruikt naar bleekmiddel en oude rijstwafels. En als je wél voor de opvang kiest, betaal je in feite duizenden dollars per maand voor het privilege dat je kind elke drie weken hand-, voet- en mondziekte mee naar huis neemt, waardoor je alsnog vrij moet nemen van je werk om voor een koortsige peuter te zorgen.

Mijn oma zei altijd dat geld smijten naar kinderen ze alleen maar duur maakt, niet braaf. Ze had vijf kinderen en beweert dat ze vroeger gewoon buiten met een stok speelden tot de straatlantaarns aangingen. Lief bedoeld, maar als ik mijn tweejarige met een stok buiten achterlaat, probeert hij direct de airco van de buren uit elkaar te halen. Tijden zijn veranderd, en dat geldt ook voor het 'dorp' dat we zogenaamd om ons heen hebben. We proberen hier te budgetteren voor een baby-m... misschien een nieuw bedje, misschien biologische boodschappen, terwijl de inflatie ons levend opeet en kinderopvang meer kost dan een universitaire studie.

Als jij ook in de loop van de opvangkosten voor meerdere kinderen kijkt, is dit de rommelige realiteit die ik door schade en schande heb geleerd:

• Je gaat over alles onderhandelen. Uitvogelen wie er op de peuter past zodat ik met de baby naar het consultatiebureau kan, is een letterlijke gijzelingsonderhandeling met het werkschema van mijn man.
• Je behoeften veranderen continu. Wat werkt voor een baby van zes maanden is een absolute grap voor een driejarige die net heeft uitgevonden hoe de dodehoeksloten werken.
• Niemand heeft het helemaal uitgevogeld. Ik niet, jij niet, en zeker niet de mensen die miljoenen verdienen en uiteindelijk in rechtbankdocumenten ruziën over nanny-facturen.

Waarom we onze kinderen verbergen voor het internet

Eén ding dat ik echt enorm respecteer aan die hele publieke situatie, is hoe hard ze hun best doen om de gezichten van hun kinderen van het internet te houden. Ik heb deze les op de harde manier geleerd. Mijn oudste is een wandelend waarschuwingsverhaal over wat er gebeurt als je denkt dat je even een schattig, herkenbaar moedermomentje online deelt. Ik plaatste een video waarin hij een complete inzinking had omdat zijn banaan "te geel" was, en binnen vijf minuten hing mijn moeder aan de lijn om me de oren te wassen over zijn digitale voetafdruk en privacy.

Blijkbaar zijn hun kleine hersentjes nog volop in verbinding of zoiets, dus hun meest kwetsbare momenten zomaar op social media gooien kan hun toekomstige psychologie in de war schoppen. Al begrijp ik vooral dat mijn kind het verdient om in alle rust een driftbui te hebben, zonder dat mijn oude biologieleraar zijn gedrag veroordeelt. Mijn kinderarts hield een lang, vermoeiend verhaal over schermtijd en privacy. Het kwam er eigenlijk op neer dat zodra een foto online staat, deze voor altijd van het internet is en je alle controle verliest over wie hem ziet. Dat maakte me zo bang dat ik de helft van mijn Instagram-grid heb verwijderd.

Dus nu krijgen mijn Etsy-volgers mijn voorraad garen en eindeloze collectie koffiemokken te zien, maar het gezichtje van mijn zoontje blijft strak achter slot en grendel. Als je de privacy van je kind wilt beschermen en toch oma op de hoogte wilt houden, gooi dan gewoon alle foto's in een besloten, gedeelde familie-album-app. Negeer die wanhopige drang om likes te jagen van vreemden op het internet die eigenlijk toch niets om de mijlpalen van jouw kind geven.

Spullen die écht werken in een huis vol peuters

Als je drie kinderen hebt met zo weinig leeftijdsverschil, verandert je huis onvermijdelijk in een stortplaats voor luidruchtige plastic troep. Je moet echt meedogenloos zijn in wat je door de voordeur laat komen, anders word je helemaal gek als je om twee uur 's nachts op speelgoed stapt dat vals begint te zingen.

Neem bijvoorbeeld de Houten Babygym met Regenboog en Dierenspeeltjes. Ik ga gewoon recht door zee met je zijn: in een huis met een vijfjarige en een wilde tweejarige, is een houten babygym op de vloer een enorm struikelgevaar. Ik heb mijn teen al ontelbare keren gestoten aan dit prachtige, duurzaam geproduceerde houten A-frame terwijl ik door de woonkamer sprintte om te voorkomen dat mijn peuter de hond aan het inkleuren was. Als je maar één baby hebt, is hij werkelijk beeldschoon. Het natuurlijke hout, dat schattige, voelbare olifantje—het is precies wat je wilt voor een rustige, Pinterest-waardige babykamer. Maar in mijn circus? Dan is het een hindernisbaan die ik soms stiekem in de open haard wil gooien.

Maar, als je het wilt hebben over een stukje uitrusting dat mijn geestelijke gezondheid écht heeft gered, kijk dan eens naar het Siliconen en Bamboen Panda Bijtspeeltje. Toen mijn derde baby tandjes begon te krijgen, veranderde ze in een krijsende sirene die weigerde te slapen en alleen maar mijn schouder tot bloedens toe wilde bijten. Ik werd gek. Dit kleine siliconen pandabeertje is het enige wat de vrede in ons huis heeft teruggebracht. Door de platte vorm kunnen haar mollige knuistjes het goed vasthouden zonder het elke tien seconden te laten vallen, en ik kan het gewoon in de vaatwasser gooien als het onvermijdelijk weer onder de golden retriever-haren zit. Het is niet luxe, maar het werkt, en op dit moment is "het werkt" mijn primaire liefdestaal.

Je kunt de volledige bijtspeeltjes-collectie van Kianao bekijken als jij momenteel ook overleeft op drie uur slaap en een schietgebedje.

Wat kleding betreft, ben ik al heel lang geleden gestopt met ingewikkelde knoopjes. Het is drukknoopjes of niks. Het Biologisch Katoenen Rompertje is in ons huis in principe het uniform. Het is mouwloos, wat echt een redding is aangezien het in Texas acht maanden per jaar ongeveer de temperatuur van de zon heeft. Daarbij zorgt het biologische katoen ervoor dat mijn baby niet van die rare, rode warmte-uitslag krijgt, wat bij synthetische stoffen wel gebeurt. Het overleeft het om vijftig keer per week gewassen te worden, en dat is zo'n beetje de enige maatstaf waar ik nog om geef bij het kopen van kleren die er toch voor bestemd zijn om onder de geprakte erwtjes te zitten.

Hoe je kunt co-ouderschappen zonder drama

Als je een ex-partner hebt met wie je de kinderen deelt, doe jezelf dan een enorm plezier en download zo'n gedeelde kalender-app, zodat je nooit meer serieus met elkaar hoeft te praten over wie de volgende doos nachtluiers moet kopen.

De fysieke realiteit van kinderen snel achter elkaar krijgen

Luister, het is ongelooflijk zwaar voor je lichaam om kinderen kort op elkaar te krijgen, ongeacht hoeveel celebrities het in hun postpartum-fotoshoots op een eitje laten lijken. Mijn huisarts keek me aan alsof ik compleet gek was geworden toen ik voor de derde keer zwanger raakte. Hij mompelde iets over hoe mijn ijzerreserves inmiddels op dampen liepen en dat je lichaam zo'n achttien maanden nodig heeft om te herstellen. Al weet niemand dat zeker, aangezien ik die hele negen maanden voornamelijk heb overleefd op koude koffie en pure koppigheid.

Het is bizar hoe de maatschappij maar verwacht dat moeders meteen weer opveren, een huishouden runnen, de driftbuien van een peuter managen en er op de een of andere manier presentabel uitzien, terwijl hun hormonen een huisfeestje bouwen en hun bekkenbodem heftig protesteert. Je maakt je zo ontzettend druk om de gezondheid van de baby dat je helemaal vergeet dat je zelf ook een mens bent die slaap, water en misschien een warme maaltijd nodig heeft (die niet eerst door een driejarige is afgewezen).

In plaats van te stressen over een perfect esthetische babykamer, het inplannen van biologische maaltijden en het lezen van vijftien opvoedboeken per dag, gooi gewoon wat zachte blokken op de vloer en bid dat iedereen het overleeft tot bedtijd.

Eerlijk is eerlijk, of je nu te maken hebt met een spraakmakende ex in het nieuws, of gewoon met je partner bij de Target staat te overleggen wie deze keer de luierbroekjes betaalt, het doel is precies hetzelfde: houd de kinderen in leven, behoud je verstand en vind misschien een manier om af en toe een lekkere koffie voor jezelf te kopen zonder je daar schuldig over te voelen.

Klaar om wat hoogwaardige spullen in huis te halen die oprecht bestand zijn tegen jouw wilde peuters? Shop hier de duurzame babyspullen van Kianao.

De rommelige vragen die je jezelf stiekem echt stelt

Hoe betaal je kinderopvang met drie kinderen onder de vijf?

Niet, ik ga gewoon heel eerlijk met je zijn. Ik ben gestopt met mijn baan in het onderwijs omdat mijn hele salaris naar de opvang ging. Nu werk ik vanuit huis en verkoop ik spullen op Etsy, terwijl mijn kinderen mijn woonkamer afbreken. We hebben een strak budget, kopen tweedehands kleding en smeken mijn schoonmoeder om één keer per week op te passen, zodat ik bestellingen kan inpakken zonder dat een peuter probeert de verzendlabels op te eten. Je zorgt gewoon dat het werkt omdat je wel moet, maar mooi is het nooit.

Is het echt zo zwaar om kinderen zo snel achter elkaar te krijgen?

Het is een complete nachtmerrie voor de eerste drie jaar, en daarna schijnt het fantastisch te worden. Bij de derde zwangerschap voelde mijn lichaam alsof het was overreden door een vrachtwagen. Je sjouwt een peuter mee terwijl je zwanger bent, en daarna geef je een pasgeboren baby borstvoeding terwijl je een tweejarige zindelijk probeert te maken. Het is absolute chaos, maar die momenten waarop ze elkaar serieus knuffelen in plaats van vechten om een plastic lepel, maken het extreme slaapgebrek bijna de moeite waard.

Wat is de beste manier om foto's te delen zonder ze op social media te zetten?

Wij gebruiken een besloten app genaamd FamilyAlbum. Ik gooi daar alle onbewerkte, rommelige foto's in, en alleen de grootouders en naaste tantes en ooms hebben het wachtwoord. Op die manier stopt mijn moeder met klagen dat ik haar nooit foto's stuur, en hoef ik me geen zorgen te maken over creeps op het internet of over oud-vriendinnen die op de achtergrond mijn rommelige aanrecht beoordelen.

Hoe houd je een baby veilig als er wilde peuters rondrennen?

Draagzakken. Ik bond mijn derde baby de eerste acht maanden van haar leven aan mijn borst vast. Want als ik haar op een speelkleed legde, probeerde mijn tweejarige er onvermijdelijk op te paardrijden, of zware houten blokken op haar hoofd te laten vallen. Als ik haar echt móést neerleggen, gebruikte ik een enorme, oerdegelijke grondbox waar de peuters niet in konden klimmen. Het leek wel een hondenbench, maar het hield haar tenminste in leven.

Waarom is iedereen bij babyspullen tegenwoordig zo geobsedeerd door natuurlijke vezels?

Omdat synthetische materialen zweet vasthouden en baby's er ellendig van worden. Ik dacht altijd dat biologisch katoen gewoon een truc was om moeders meer te laten betalen, totdat mijn tweede kind vreselijk eczeem kreeg van goedkope polyester rompertjes. Natuurlijke vezels zoals bamboe en biologisch katoen ademen écht. Dat is niet onderhandelbaar als je, net als wij in het Zuiden, met een gigantisch hoge luchtvochtigheid leeft. Het bespaart je gewoon het drama van een boze baby met jeuk, en dat is me echt wel een paar extra dollars waard.