De ongefilterde waarheid over het Nanit babyfoonsysteem

Toen ik zwanger was van mijn eerste, kreeg ik in de loop van één middag drie totaal verschillende adviezen over hoe je je slapende kind in de gaten moet houden. Mijn moeder, schat van een mens, zei dat ik de slaapkamerdeur gewoon op een kier moest laten en moest luisteren of de baby huilde, want zo deden ze dat in de jaren tachtig en we hebben het allemaal wonderbaarlijk overleefd. Mijn beste vriendin raadde me aan om de allergoedkoopste babyfoon zonder beeld bij de prijsvechter te kopen, omdat die videoschermen je alleen maar gek maken. En een of andere Instagram-influencer dook op in mijn feed en suggereerde nog net niet letterlijk dat ik een slechte moeder was als ik het zuurstofgehalte van mijn pasgeboren baby niet in de gaten zou houden met een apparaat van duizend euro.

Ik zal maar gewoon eerlijk met je zijn: ik heb al hun adviezen genegeerd en de Nanit gekocht.

Bij mijn oudste — die nu vijf is en mijn wandelende, pratende waarschuwing is voor typische beginnersfouten van kersverse ouders — was ik een wrak. Ik liep wel veertig keer per nacht zijn kamer in om mijn hand op zijn borst te leggen, alleen maar om te controleren of hij nog ademde. Daardoor werd hij natuurlijk wakker, wat betekende dat er nooit iemand sliep. Ik had zo'n slaaptekort dat mijn hersenen voelden als pap. Tegen de tijd dat mijn derde kindje kwam, runde ik mijn Etsy-shop vanuit de garage, rende ik achter twee peuters aan en woonden we op het platteland, waar het internet al uitvalt als een vogel op een stroomkabel landt. Ik had iets nodig dat gewoon werkte, zonder me nog gekker te maken dan ik al was.

Laten we het hebben over de prijs, want allemensen...

Kijk, ik let goed op de uitgaven, en bijna driehonderd euro neertellen voor een camera vond ik wel even slikken. Dat is veel geld als je tegelijkertijd stapels luiers inslaat. In Amerika hebben ze hier allerlei handige belastingvoordeeltjes voor (zoals een HSA/FSA account), maar voor ons blijft het helaas een flinke investering uit eigen zak. Toch neemt dat niet weg dat het z'n geld dubbel en dwars waard is, dus zet hem vooral hoog op je cadeaulijst voor de kraamvisite!

Maar we moeten het wel even hebben over de abonnementsvalkuil, want daar kan ik echt wel van gillen in een kussen.

Als je de camera koopt, krijg je een gratis proefperiode van zes maanden op "Nanit Insights". Dat klinkt heel chic en geeft je allerlei videogeschiedenissen en slaapcoaching-analyses. Je raakt er compleet verslaafd aan om 's ochtends wakker te worden en in de app te checken hoe vaak de baby wakker werd, hoe lang hij sliep en wat de slaapefficiëntiescore was. Het voelt alsof je een spelletje wint waarvan je niet eens wist dat je het aan het spelen was.

Maar dan, precies op het moment dat je het meest kwetsbaar bent en afhankelijk bent geworden van deze gegevens — meestal rond de beruchte slaapregressie van zes maanden, wanneer je sowieso al gek wordt — loopt de proefperiode af. Ineens sluit de app je uit van je historische data. Als je die terug wilt, moet je je creditcard trekken voor een jaarabonnement. Het is frustrerend slimme marketing en ik trap er elke keer weer in. Ik ben er gewoon te zwak voor en kijk veel te graag naar die schattige tijdlijn van mijn slapende baby.

Hij geeft ook de temperatuur en luchtvochtigheid in de kamer aan, maar eerlijk gezegd kijk ik gewoon op de thermostaat op de gang, dus dat deel interesseert me vrij weinig.

Hoe zit het met die ademhalingsband?

De belangrijkste reden dat ik voor dit specifieke systeem heb gekozen — in plaats van eentje waarbij je een elektronisch sokje om het voetje van je kind moet binden — is dat ik niet wilde dat er batterijen de huid van mijn baby raakten. De Nanit gebruikt zogenaamde 'Breathing Wear', wat eigenlijk gewoon een stoffen band of inbakerdoek is waarop een specifiek zwart-wit geometrisch patroon is geprint.

Zoals ik het begrijp (en ik ben een creatieveling, geen computerwetenschapper) leest de camera erboven de pixels of de microscopische bewegingen van dat patroon dat op en neer gaat, om zo te bepalen of je kindje ademt. Geen draden, geen sensoren, en geen valse alarmen omdat je baby om drie uur 's nachts een sokje naar de andere kant van het bedje heeft geschopt.

De zomers zijn hier vaak bloedheet, dus veel laagjes kleding is een regelrechte nachtmerrie. Ik deed de ademhalingsband met het patroon direct over ons Babyrompertje van Biologisch Katoen, want die is mouwloos en ademt beter dan al het andere wat we geprobeerd hebben. Ik zal eerlijk zijn, de drukknoopjes van die romper gaan de eerste paar wasbeurten wat stug, maar het biologische katoen is zó ongelooflijk zacht. Het was het enige kledingstuk waarvan mijn middelste kind geen warmte-uitslag kreeg onder de band.

Als het internet er compleet mee ophoudt

Omdat we afgelegen wonen, hangt onze wifi-verbinding samen van ducttape en hoop. Mijn grootste angst met een slimme camera was dat onze internetprovider om middernacht "regulier onderhoud" zou gaan uitvoeren, de wifi zou wegvallen, en ik naar een leeg scherm zou staren terwijl mijn kind in de andere kamer lag te huilen.

Wat blijkt? De camera heeft een functie voor lokale verbinding. Als je hoofdverbinding met de buitenwereld wegvalt, maar je wifi-router in huis nog wel in het stopcontact zit en een intern signaal uitzendt, kunnen de camera en je telefoon nog steeds met elkaar communiceren. Het wordt dan in feite weer een standaard, ouderwetse babyfoon met beeld. Je krijgt niet die chique slaapdata als hij offline is, maar wel het beeld en geluid. En dat is eerlijk gezegd alles wat je belangrijk vindt als de lichten knipperen tijdens een flinke onweersbui.

Hou de engerds uit je babykamer

Ik kijk veel te veel true crime documentaires tijdens het was opvouwen, dus het idee van een wifi-camera in de babykamer bezorgde me zware zenuwen. We kennen allemaal die nieuwsberichten over hackers die via babyfoons met kinderen praten.

Als je deze camera in huis haalt, moet je direct de tweestapsverificatie in de app aanzetten, en je moet een wachtwoord gebruiken dat niet zomaar de naam van je hond in combinatie met je geboortejaar is. Hij heeft een fysiek schuifje, dus als ik binnen ben om borstvoeding te geven of een mega spuitluier te verschonen en ik wil niet dat de app dat opneemt, schuif ik gewoon het plastic klepje omhoog en wordt de cameralens letterlijk geblindeerd.

Ze leveren ook van die hardplastic kabelgootjes mee die je op de muur plakt, zodat het stroomsnoer helemaal weggewerkt is. Snoeren maken me doodsbang. Mijn oudste stak vroeger zijn armpjes door de spijlen van het bedje, als een klein gevangenendiefje dat alles probeerde te grijpen waar hij maar bij kon. We hebben de babykamer echt helemaal geminimaliseerd om het veilig en overzichtelijk te houden. Ik vond het veel belangrijker dat haar speelruimte geen lelijke plastic nachtmerrie vol snoeren was. Daarom hebben we ook de Houten Babygym gekocht in plaats van zo'n luid, lawaaierig apparaat op batterijen. Eerlijk is eerlijk: de houten gym is prachtig, maar mijn middelste wilde alleen maar kauwen op het olifantje en negeerde de geometrische vormen compleet.

Gaat het wiegendood echt voorkomen?

Onze kinderarts, Dr. Miller — die overigens de tact heeft van een drilsergeant — keek me tijdens de controle bij twee weken recht in de ogen aan en vertelde me dat geen enkel consumentengadget op de markt wiegendood (SIDS) voorkomt. De medische wereld beschouwt dit soort apparaten niet als medische hulpmiddelen.

Ze vertelde me dat ouders ze kopen voor hun eigen gemoedsrust, niet omdat het levensreddende ziekenhuisapparatuur is. En weet je wat? Ze had gelijk. Dat kleine icoontje op mijn telefoon dat de ademhaling weergaf, zorgde er echt voor dat ik mijn ogen kon sluiten en twee uur achter elkaar kon slapen zónder als een spook boven het ledikant te zweven. In plaats van de hele nacht naar een scherm te staren, je blind te staren op de cijfertjes en daardoor zelf haast te vergeten te ademen, kun je de baby beter veilig op de rug in een leeg bedje leggen en vertrouwen op je moedergevoel.

Wat ik had willen weten voordat ik gaten in mijn muur ging boren

Als je de standaard wandhouder koopt, moet je echt gaten in de muur boren, precies boven het midden van het bedje. Als je huurt, of als je net als ik de meubels in huis verplaatst zodra je je een beetje verveelt, is dit een heel slecht idee.

Neem in plaats daarvan de vloerstandaard. Dat is een zware, vrijstaande paal die je zo onder het ledikant schuift. We moesten het hele bedje verplaatsen toen mijn dochter zich begon op te trekken en de muur begon vast te grijpen. Toen ze tandjes kreeg, ging ze staan en probeerde ze de paal van de camera heen en weer te rammelen alsof hij haar nog geld schuldig was. Uiteindelijk gooide ik gewoon onze Panda Bijtring van Siliconen bij haar in bed, zodat ze op iets veiligers kon kauwen dan op mijn dure elektronica. Die kleine panda-bijtring was echt een redder in nood, vooral omdat hij plat genoeg was om goed vast te houden. Alleen jammer dat ik er elke dag vijftig keer de hondenhaartjes vanaf moest wassen.

De accessoires die je écht nodig hebt (en degene die je kunt skippen)

Je hoeft echt geen twintig verschillende ademhalingsbanden te kopen. Twee is meer dan genoeg. Eentje voor gebruik, en eentje als back-up in de kast voor het moment dat de eerste — onvermijdelijk — middenin de nacht wordt ondergespuugd. Ze verkopen ook speciale Nanit slaapzakken en inbakerdoeken met het patroon erop geprint, maar die vond ik veel te duur als je bedenkt hoe snel die kleintjes eruit groeien. Koop gewoon de band die om de borst gaat en doe die over de pyjama aan die ze op dat moment dragen.

Uiteindelijk ontgroeien ze het bijhouden van de ademhaling sowieso. Zodra mijn jongste ontdekte hoe hij moest opstaan, zijn eigen pyjama kon openritsen en heel agressief zijn Zachte Baby Bouwblokken naar de cameralens begon te gooien, is de ademhalingsband officieel met pensioen gegaan. (Trouwens, die zachte rubberen blokken zijn fantastisch: als je er in het donker op blote voeten op stapt, ga je niet meteen huilen van de pijn zoals bij harde plastic stenen, al had ik wel gewild dat er meer in een set zaten).

Zelfs zonder het volgen van de ademhaling, gebruiken we de camera nog steeds voor mijn driejarige. Hij heeft een zogenaamde "Slaaptrainer"-functie, waarbij het ingebouwde nachtlampje een bepaalde kleur krijgt als het eindelijk een acceptabele tijd is om uit bed te komen. Dat is ongelooflijk handig voor peuters die 4:30 uur 's ochtends al als de ochtend zien.

Als je nog steeds twijfelt over de inrichting van de babykamer of wat je nou echt nodig hebt om het eerste jaar te overleven, lees dan hieronder de antwoorden op een aantal van de meest gestelde vragen die ik krijg over dit systeem.

Veelgestelde vragen uit de frontlinie

Werkt de Nanit ook als ik de baby eerst in een wiegje in mijn eigen kamer leg?

Technisch gezien wel, maar het is enorm onhandig, tenzij je de vloerstandaard of de reisstandaard koopt. Als je de wandhouder namelijk al in de babykamer in de muur boort, kun je hem logischerwijs niet meer in je eigen slaapkamer gebruiken. Wij hadden de Flex Stand gekocht (eigenlijk een soort kleine reisstandaard) om hem op ons nachtkastje te zetten toen de baby nog in het wiegje naast ons bed lag. Maar eerlijk gezegd... als ze zo dicht bij je liggen, kun je ze toch al horen ademen.

Is de ademhalingsband wel veilig voor pasgeborenen?

Mijn kinderarts verzekerde me dat het helemaal veilig is. Het is namelijk gewoon een stukje stof met klittenband dat je om hun romp vastmaakt, en géén zware verzwaringsdeken. Het drukt hun borstkas niet samen en beperkt ze ook niet in hun bewegingen. Het voelt eigenlijk gewoon als een stevige knuffel. Let er wel op dat je de juiste maat kiest; als hij te los zit, raakt de camera in de war en krijg je meldingen dat de baby niet meer beweegt. En geloof me, dat bezorgt je om 3 uur 's nachts gegarandeerd een onnodige hartaanval.

Heb ik echt een slimme babyfoon nodig of is het gewoon een statusdingetje?

Als je van nature iemand bent die zich snel zorgen maakt en wakker naar het plafond gaat liggen staren met de gedachte of je baby wel oké is, geef er dan het geld aan uit. Het levert je namelijk slaap op, en slaap is onbetaalbaar. Maar als je hartstikke relaxed bent, makkelijk de deur achter je dichtdoet en in slaap valt, bespaar dan lekker die driehonderd euro en koop een goedkope babyfoon zonder beeld. Er is geen goed of fout antwoord, het hangt er maar net vanaf hoe snel je jezelf gek maakt.

Kunnen mijn man en ik allebei de app op onze telefoon hebben?

Jazeker, en je kunt er zelfs grootouders of oppassers aan toevoegen. Jij bent zelf de beheerder en je kunt andere mensen uitnodigen. Het mooiste is dat je hun toegang zo kunt instellen dat ze alleen live mee kunnen kijken wanneer ze ook daadwerkelijk zijn verbonden met de wifi bij jou in huis. Zo voorkom je dat je schoonmoeder vanuit haar eigen huis willekeurig incheckt op de camera in de babykamer, terwijl jij daar in je ondergoed de was staat op te vouwen.