Als je baby niet wil draaien (mijn eerlijke stuitligging-ervaring)

Ik was zesendertig weken zwanger van mijn oudste toen de echoscopist ineens heel stil werd, woest begon te typen op haar kleine toetsenbordje en zich excuseerde om de arts erbij te halen. Twintig minuten later zat ik in de bloedhete auto op de parkeerplaats van de supermarkt, berichten te beantwoorden van drie verschillende mensen die ineens allemaal een medische graad leken te hebben. Mijn moeder vertelde me dat ik ondersteboven op een strijkplank moest gaan liggen met een zak doperwten uit de vriezer op mijn ribben. De caissière in de supermarkt zwoer bij het afspelen van Mozart via een waterdichte speaker die ik in de tailleband van mijn zwangerschapsbroek moest proppen. Mijn beste vriendin appte alleen maar: "Prijs de heer, plan die keizersnede in en bespaar je bekkenbodem, meid." Drie verschillende mensen, drie volkomen nutteloze adviezen, terwijl ik daar de gaten in mijn shirt zweette en me afvroeg wat in vredesnaam ik verkeerd had gedaan waardoor mijn kind besloot achterstevoren te gaan liggen.

Als je dit leest terwijl je midden in de nacht als een bezetene aan het googelen bent omdat je arts net het S-woord (stuitligging) heeft laten vallen, ga ik gewoon heel eerlijk tegen je zijn: haal diep adem, sluit dat forum af waar die ene moeder beweert dat ze haar kind heeft laten draaien door paardenbloemthee te drinken, en luister naar iemand die hetzelfde heeft meegemaakt. Mijn oudste, momenteel de reden dat we geen mooie spullen meer in huis kunnen hebben en de ster van mijn meest stressvolle ouderschapsmomenten, was mijn koppige stuitbaby. En hoewel het toen voelde als het einde van de wereld en de ondergang van mijn perfect uitgetypte bevalplan, hebben we het allemaal overleefd.

Wat gebeurt daar binnen eigenlijk precies?

Kort gezegd: in plaats van de startpositie naar beneden aan te nemen zoals een normale, meewerkende baby, behandelde mijn kind mijn baarmoeder als een hangmat. Mijn arts legde uit dat een stuitligging gewoon betekent dat de baby zo ligt dat hij met zijn billen of voeten eerst naar buiten komt in plaats van met zijn hoofd. Van wat ik begreep van de krabbels die ze op een stukje papier tekende, zijn er een paar manieren waarop ze zichzelf kunnen opvouwen. Mijn oudste was een onvolkomen stuitbaby, wat er eigenlijk op neerkwam dat zijn billen naar de uitgang wezen, maar zijn benen helemaal dubbelgevouwen zaten waarbij zijn tenen naast zijn oren rustten als een soort circusacrobaat.

Ze kunnen ook in kleermakerszit zitten, of met één voetje naar beneden bungelen alsof ze het water in een zwembad aan het uittesten zijn. Mijn gynaecoloog gooide er wat statistieken tegenaan en zei dat zo'n drie tot vier procent van de voldragen baby's in deze positie blijft liggen. Logisch dus dat mijn kind bij dat speciale, lastige clubje moest horen.

Waarom ze zo vast komen te zitten

Ik herinner me nog goed dat ik in de garage zat en agressief dozen zat dicht te tapen voor mijn Etsy-shop, terwijl mijn ribben herhaaldelijk werden aangevallen door een klein, hard hoofdje, en me afvroeg waarom mij dit overkwam. Ik vroeg mijn arts om een concrete reden, en eerlijk gezegd was het antwoord een gigantische, professionele schouderophaling. Ze zei dat je soms te veel vruchtwater hebt waardoor het kind maar eindeloos blijft rondzwemmen, of soms heb je te weinig en komen ze strak klem te zitten. Ze noemde ook dat de vorm van mijn baarmoeder een rol kon spelen, of misschien zat de placenta wel in de weg.

In mijn geval gokte ze dat hij, omdat ik een kortere romp heb, gewoon geen ruimte meer had om zijn laatste koprol te maken en met zijn billen in mijn bekken was vastgelopen. Hij zat vast, ik voelde me ellendig, en hoe hard ik het ook wenste, er zou niet op magische wijze ineens meer ruimte in mijn buik ontstaan.

De harde waarheid over het draaien

Laten we het even hebben over de medische poging om het kind te draaien, in het ziekenhuis ook wel een uitwendige versie genoemd. Het komt erop neer dat ze je buik insmeren met gel, er twee mensen je buik van de buitenkant vastpakken, en ze agressief proberen de baby in een voorwaartse koprol te masseren. Ik liet ze het met zevenendertig weken proberen, omdat ik wanhopig graag vaginaal wilde bevallen. Om je de spanning te besparen: het was onwijs ongemakkelijk, mijn man zag eruit alsof hij elk moment kon flauwvallen in de stoel in de hoek, en de baby bewoog geen millimeter. Het hele drama duurde misschien tien minuten, maar het voelde als een uur. Mijn koppige zoon schopte de arts gewoon tegen haar hand en bleef precies liggen waar hij lag.

Nadat dat mislukte, dook ik in de wereld van de huismiddeltjes. Ik was drie dagen lang bezig met bekkenkantelingen op een yogabal terwijl ik salie brandde, bevroren groenten tegen mijn borst hield en op handen en knieën door de woonkamer kroop. Ik ben zelfs nog naar een chiropractor gaan zoeken om mijn bekken recht te laten zetten. Niets daarvan werkte, het bezorgde me alleen maar vreselijk maagzuur en zorgde ervoor dat mijn hond me aankeek alsof ik gek was geworden.

De knoop doorhakken over de bevalling

Uiteindelijk wond mijn gynaecoloog er geen doekjes meer om. Proberen te bevallen met een voetje of billen eerst brengt een hoop risico's met zich mee die ik niet bereid was te nemen. Ze legde uit dat de navelstreng als eerste naar buiten zou kunnen glippen en bekneld kon raken, wat de zuurstoftoevoer zou afsnijden. Of erger nog: het lichaampje van de baby kon wel geboren worden, maar het grotere hoofdje zou achter mijn bekkenbot kunnen blijven steken. Ik was echt niet van plan Russische roulette te spelen met de zuurstof van mijn kind, alleen maar om een specifieke bevalervaring te hebben, dus planden we de keizersnede in.

Ik ga een zware buikoperatie niet mooier maken dan het is, maar precies weten op welke dag en welk tijdstip mijn kind zou komen, was eigenlijk een zegen. We liepen rustig naar binnen, ik werd verdoofd, en ze haalden hem er aan zijn billen uit. Het was de meest vredige bevalling van mijn drie kinderen, vooral omdat ik niet uitgeput was van twee dagen weeën wegpuffen vooraf.

Als je bezig bent met je geboortelijst terwijl je wacht op de komst van je koppige kleintje, bekijk dan onze collectie van biologische, heupvriendelijke essentials voor pasgeborenen om die eerste dagen wat zachter te maken.

Het kikkerpoten-verhaal en de heupjes van je baby

En dan is er nog iets waar niemand je voor waarschuwt: de heupjes. Omdat mijn kind de laatste twee maanden van de zwangerschap opgevouwen zat als een goedkope tuinstoel in een piepkleine ruimte, waren zijn kleine heupgewrichtjes totaal ontregeld toen hij werd geboren. Toen de verpleegkundigen hem op zijn rug legden, vielen zijn beentjes niet normaal naar beneden; ze sprongen omhoog en naar buiten in een brede, overdreven kikkerhouding.

De kinderarts vertelde me dat baby's die achterstevoren in de baarmoeder zaten een veel hoger risico hebben op heupdysplasie. Dat betekent eigenlijk dat de heupkom te ondiep is om het bot van het been goed op zijn plaats te houden. Om die reden is het de standaardprocedure om rond de zes weken verplicht een heupecho te laten maken om de gewrichten te controleren. Tot die tijd moet je onwijs voorzichtig zijn met hoe je ze aankleedt en vasthoudt. Je mag deze baby's absoluut niet strak inbakeren waarbij hun beentjes recht naar beneden worden geduwd. Het forceren van gestrekte benen kan namelijk juist de heupdysplasie veroorzaken die je probeert te voorkomen. Je moet hun beentjes op een natuurlijke manier naar buiten laten vallen.

Een baby aankleden met wilde heupjes

Door die gekke kikkerpoten moest ik de kleding die ik had gekocht helemaal opnieuw bekijken. Ik ging op zoek naar spullen die zijn onderlichaampje niet zouden belemmeren, terwijl we wachtten tot zijn heupjes netjes in normale kommetjes zouden vallen. Uiteindelijk kocht ik het Mouwloos Baby Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao, en eerlijk, dat werd mijn absolute favoriete kledingstuk uit hun collectie.

Ik hou zo van dit rompertje omdat het super rekbaar is rond de billen, wat betekent dat zijn heupjes gewoon hun eigen rare, wijde hoek konden aannemen zonder dat de stof in zijn dijbeentjes sneed. Het is gemaakt van biologisch katoen, dus het irriteerde zijn gevoelige pasgeboren huidje niet en liet hem niet kapot zweten in de bloedhitte. Bovendien let ik altijd op het budget, en door de vriendelijke prijs voelde ik me niet schuldig dat ik er vijf kocht. Dat was ook hard nodig, want we hadden de ene spuitluier na de andere en draaiden wel twee keer per dag een wasje. Het bleef ook nog eens prachtig in de was, in tegenstelling tot die goedkope multipacks van de grote ketens die na één keer wassen krimpen tot gekke vierkantjes.

Ze bezighouden terwijl ze op hun rug liggen

Omdat we hypergefocust waren op het soepel en gezond houden van zijn heupen, vermeden we het om hem in smalle draagzakken of beperkende wipstoeltjes te zetten waarbij zijn beentjes bungelden. We brachten uiteindelijk heel wat tijd door door hem gewoon plat op zijn rug op de grond te leggen. Om te voorkomen dat hij de hele boel bij elkaar zou schreeuwen naar het plafond, gebruikten we de Houten Babygym.

Ik ga eerlijk tegen je zijn: hij is ongelooflijk schattig en dat natuurlijke hout zag er veel beter uit in mijn woonkamer dan zo'n gigantisch, neonkleurig plastic gevaarte, maar hij neemt wel wat ruimte in als je in een klein huis woont waar je toch al over de babyspullen struikelt. Maar goed, de hangende houten ringen en het stoffen olifantje leidden hem genoeg af om vrolijk met zijn kikkerpoten te blijven trappelen terwijl ik bergen spuugdoekjes zat te vouwen op de bank. Dus hij heeft zijn waarde zeker bewezen bij ons thuis.

Omgaan met het gestreste gekauw

Omdat bij mijn oudste alles net even een tikkeltje dramatisch moet zijn, begon hij al tekenen van vroege tandjes te vertonen terwijl we nog midden in de ziekenhuisafspraken voor de zes-weken heupecho zaten. Het kind zat constant te kwijlen en propte zijn hele vuist in zijn mond terwijl we in die steriele wachtkamers zaten.

Ik had voor noodgevallen altijd de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe in het vakje van mijn luiertas gestopt. Het is gewoon een stevig, makkelijk schoon te maken siliconen speeltje dat ik ter plekke even kon afvegen of thuis zo in de vaatwasser kon gooien. Door de platte vorm kon hij hem ook echt zelf vasthouden zonder hem om de twee seconden te laten vallen. Dat redde mijn geestelijke gezondheid en voorkwam dat hij op mijn knokkels zat te kauwen terwijl we op de echoscopist wachtten.

Het moederschap verloopt zelden precies zoals je het in je hoofd had uitgestippeld. Of je kind nu met het hoofdje naar beneden of de voetjes naar beneden ligt, of lekker aan het turnen is daarbinnen, ze komen er precies zo uit als de bedoeling is. Vertrouw op je artsen, bescherm die kleine heupjes als ze er eenmaal zijn, en wees een beetje lief voor jezelf.

Klaar om spullen in te slaan die écht werken voor de unieke behoeften van jouw baby? Shop onze volledige collectie van duurzame, door ouders goedgekeurde essentials hier.

Vragen die ik als een bezetene om 3 uur 's nachts heb gegoogeld

Is het mijn schuld dat mijn baby niet gedraaid is?
Nee, absoluut niet. Stop alsjeblieft met jezelf de schuld te geven. Je hebt niet verkeerd gezeten, je hebt niet verkeerd geslapen en je hebt dit niet veroorzaakt door te hard te werken. Mijn arts vertelde me letterlijk dat het vooral domme pech is en te maken heeft met de hoeveelheid vruchtwater. Je baby lag gewoon lekker en had ineens geen ruimte meer.

Mag ik nog inbakeren?
Ja, dat kan, maar de te strakke inbakerdoeken moet je weggooien. Mijn kinderarts was hier heel streng in: elke inbakerdoek of slaapzak die je gebruikt, moet onderaan een brede, losse zak hebben, zodat je baby de knietjes omhoog en naar buiten kan buigen. Als de stof hun benen strak naar beneden dwingt als een soort burrito, kan dat hun heupkommetjes beschadigen.

Doet het draaien (de versie) echt pijn?
Ik ga er niet omheen draaien, de uitwendige versie was geen dagje in de spa. Het voelde alsof iemand met mijn interne organen heel agressief brooddeeg probeerde te kneden. Het is een intense druk. Het is wel snel voorbij, maar als je een lage pijngrens hebt, kun je vooraf het beste met je arts overleggen over pijnbestrijding.

Blijven die beentjes voor altijd gebogen als een kikker?
Het ziet er best heftig uit als ze net geboren zijn, maar nee, het blijft niet voor altijd. Mijn zoon sliep een paar maanden lang met zijn knietjes bij zijn ribben, maar naarmate hij groeide en zich uitrekte, werden zijn benen vanzelf langzaam rechter. Zorg er wel voor dat je naar die zes-weken echo gaat, zodat de artsen kunnen bevestigen dat alles zich goed ontwikkelt.

Moet ik nu een speciale draagzak kopen?
Je hebt geen speciale 'stuitligging'-draagzak nodig, maar wel een ergonomische. Mijn arts zei dat ik die smalle dragers, waarbij het kruis van de baby al het gewicht opvangt en de benen recht naar beneden bungelen, absoluut moest vermijden. Je wil een drager die ondersteuning biedt van knieholte tot knieholte, zodat de beentjes in een gezonde 'M'-vorm (kikkerhouding) blijven.