Verloor Derek Hough een kindje? De waarheid over zwangerschapsverlies

Toen we door onze eigen, scherpe kleine versie van de hel gingen voordat de tweeling kwam, leunde de buurvrouw van mijn moeder over de schutting om me te vertellen dat "het universum je alleen geeft wat je aankan." De volgende dag mompelde een goedbedoelende huisarts dat onze situatie waarschijnlijk gewoon een foutje in het celdelingsproces was, terwijl ze naar haar klembord staarde in plaats van naar mij. En om dit triumviraat van spectaculair nutteloze wijsheden compleet te maken, adviseerde een kerel in onze lokale kroeg me stellig om gewoon een puppy voor mijn vrouw te kopen om haar zinnen te verzetten, waarmee hij de biologische mechanismen van menselijke rouw volledig verkeerd begreep.

Je baant je een weg door dit spervuur van absolute onzin en probeert één enkel draadje van echte troost te vinden om je aan vast te klampen, terwijl je wereld uit elkaar valt. Dit is precies de reden waarom we ons er zo wanhopig aan vasthouden als een bekend persoon zoiets meemaakt. Ik zag onlangs de zoekpieken—mensen die intypten heeft Derek Hough een baby verloren—en ik begreep meteen waarom het ons zo bezighoudt. Wanneer iemand die normaal gesproken alleen maar enthousiast op televisie lacht, toegeeft dat zijn hele wereld is ingestort, valideert dat ineens het stille, verwoestende verdriet dat zwaar weegt in miljoenen verschillende huiskamers over de hele wereld.

Ik las ergens in een medische folder dat misschien wel één op de vijf bekende zwangerschappen eindigt in een miskraam, al weet eerlijk gezegd niemand echt het werkelijke aantal, aangezien er zo veel al eindigen voordat een gemiste menstruatie überhaupt door een plastic staafje wordt geregistreerd. De medische wereld strooit met deze percentages om je het gevoel te geven dat het normaal is, neem ik aan, en verpakt het trauma in een keurig statistisch strikje. Maar een statistische waarschijnlijkheid zijn, maakt dat uitgeholde, ademloze gevoel in je borst niet minder ondraaglijk wanneer jij degene bent die naar een leeg echoscherm staart.

De absolute tirannie van "betekenisvol" advies

Laat me hier absoluut duidelijk over zijn: als nog één iemand me tijdens die donkere winter had verteld dat "alles met een reden gebeurt", dan was ik op het avondjournaal beland. Het is misschien wel de meest meedogenloze, wimpelende zin in onze taal, vermomd als spirituele troost, terwijl het stilletjes suggereert dat jouw pijn slechts onderdeel is van een of ander groots kosmisch meesterplan.

De wreedheid van die zin zit in de implicatie van een soort hemels sorteercentrum waar tragedie alleen wordt uitgedeeld om karakter te kweken. Wat absurd is, want ik had op dat punt in mijn leven absoluut geen karakteropbouw nodig; ik wilde gewoon een baby. Je zit daar te trillen van stille woede terwijl iemand aan z'n cappuccino nipt en uitlegt dat dit trauma je ooit een betere ouder zal maken, alsof je bent ingeschreven voor een verplichte workshop lijden in plaats van dat je rouwt om een heel reëel verlies.

Zet die absolute onzin eens af tegen wat Derek Hough daadwerkelijk zei toen hij sprak over het verlies van hem en Hayley Erbert. Hij zei dat het delen van hun verdriet met goede vrienden voelde alsof ze in een "warme deken" werden gewikkeld, omdat ze direct ontdekten hoeveel andere mensen in stilte precies dezelfde zware steen in hun zakken droegen. Gedeelde smart is niet mooi en het repareert niet op magische wijze het gapende gat in je leven, maar simpelweg iemand anders horen zeggen "ja, dit is echt verschrikkelijk en oneerlijk" is oneindig veel beter dan giftige positiviteit.

Wat betreft het advies om gewoon te ontspannen en de natuur zijn gang te laten gaan: dat kun je veilig en direct de prullenbak in gooien.

Jezelf in echte, letterlijke troost wikkelen

Over warme dekens gesproken, letterlijke fysieke troost doet er eigenlijk best wel toe wanneer je emotioneel volledig in de kreukels ligt. Tijdens onze donkerste weken was fysieke zachtheid de enige zintuiglijke prikkel die mijn vrouw kon verdragen zonder in tranen uit te barsten. We hadden dit Biologisch Katoenen Babydekentje met een vrolijk paars hertenpatroon ergens liggen, wat natuurlijk bedoeld was voor de babykamer waarvan we abrupt de deur hadden gesloten. In plaats daarvan bracht ze twee volle weken door, gewikkeld in dat dekentje, op de bank terwijl we in absolute stilte naar vreselijke jaren '90 sitcoms keken.

Het is oprecht een briljant stukje stof, want het is dik genoeg om enigszins aardend te voelen, maar ademend genoeg zodat je niet hevig zwetend wakker wordt uit je angstdromen. Uiteindelijk heb ik later een tweede gekocht, omdat onze hond de eerste opeiste als medeleven-mandje, en je kunt nou eenmaal niet echt in discussie gaan met een terriër die emotionele steun probeert te bieden.

Wanneer je uiteindelijk weer naar een positieve test staart—het befaamde "regenboogbaby"-scenario—vervangt je brein onmiddellijk elke voorzichtige hoop die je had door absolute, pure terreur. De negen maanden daarna houd je je adem in elke keer dat je partner naar de wc gaat. Hayley Erbert zei iets over haar regenboogzwangerschap dat mij als buitengewoon kloppend trof: haar belangrijkste advies voor het overleven van een zwangerschap na verlies, is om de adviezen van anderen compleet te negeren en gewoon te vertrouwen op je eigen onvolmaakte, rommelige intuïtie in plaats van je bloeddruk door het dak te laten schieten door een spervuur aan ongevraagde meningen.

Als je momenteel vastzit in dit vreemde niemandsland van verdriet en voorzichtige hoop, kijk dan misschien gewoon naar wat zachte dingen die emotioneel niets van je eisen. Voel je vrij om rond te neuzen in onze collectie biologische babydekentjes als je gewoon iets tastbaars nodig hebt om je aan vast te houden.

Baby's opvangen en doen alsof je nuttig bent

Als partner voel je je in dit hele verhaal meestal compleet nutteloos, zowel tijdens het verlies van de zwangerschap als tijdens de daaropvolgende, angstige regenboogzwangerschap. Je staat daar maar met een lauwwarm kopje ziekenhuisthee terwijl je partner al het fysieke lijden op zich neemt. Derek Hough was blijkbaar van plan om zijn baby zelf fysiek op te vangen tijdens de bevalling om zo direct een band op te bouwen, wat prachtig en ongelooflijk dapper klinkt. Ik heb nog even geprobeerd om voor te stellen dit bij de tweeling te doen, maar pagina 47 van mijn opvoedboek stelde voor dat ik kalm en gecentreerd zou blijven. Dat vond ik behoorlijk nutteloos om 3 uur 's nachts, toen mijn vrouw hard schreeuwde en de verloskundige me beleefd maar dringend verzocht om op een plastic stoeltje te gaan zitten voordat ik flauwvallend in de instrumentenschaal zou belanden.

Je probeert je voor te bereiden op deze nieuwe komst door verstandige dingen te kopen, in een wanhopige poging een klein beetje controle uit te oefenen over een chaotisch universum. Zo kocht ik bijvoorbeeld de Draagbare Siliconen Speenhouder, omdat het steriel houden van een speentje voelde als een oplosbaar probleem dat ik kon beheersen. In theorie is het een slim stukje gereedschap van mooi zacht silicone dat je aan de kinderwagen kunt klikken om te beschermen tegen ziektekiemen uit de lucht. In de praktijk veeg ik het speentje meestal gewoon af aan mijn spijkerbroek als het op de stoep valt, omdat ik de mooie houder in de auto heb laten liggen. Al ziet het er wel opvallend leuk uit als hij daar bungelt, waardoor het voor voorbijgangers een dunne illusie van competent vaderschap creëert.

Wat je oprecht wilt als je eindelijk een regenboogbaby mee naar huis neemt, zijn dingen die kalm aanvoelen, met zachte randen en zonder harde geluiden die je toch al overbelaste zenuwstelsel laten schrikken. Uiteindelijk vertrouwden we behoorlijk zwaar op de Slapend Konijntje Bijtring met Rammelaar toen onze meiden kwamen en direct op alles begonnen te kauwen wat ze konden pakken. Er is iets onverklaarbaar rustgevends aan die gesloten oogjes en zachte gehaakte flaporen waardoor je al kalmeert als je er alleen maar naar kijkt. Het piept niet, het knippert niet met LED-lampjes in je uitgeputte gezicht, het ligt daar gewoon en biedt zachte steun terwijl je kind agressief op de houten ring kauwt. Daardoor is het een bizar aardend object tijdens die ademloze, angstige eerste maanden.

De isolatie van het verliezen van een zwangerschap is absoluut oorverdovend, maar het blijkt dat de kamer eigenlijk ongelooflijk vol is zodra je het licht aandoet en erover begint te praten. Het is klote, het is oneerlijk, en geen enkele hoeveelheid naar lavendel ruikende clichés zal ooit de tijdlijn repareren die je bent kwijtgeraakt. Maar je blijft gewoon de ene voet voor de andere zetten, bij voorkeur terwijl je comfortabele sokken draagt, in de hoop dat het volgende hoofdstuk iets vriendelijker is.

Als je momenteel je gezonde verstand weer aan elkaar probeert te lijmen of je stilletjes voorbereidt op je eigen regenboogbaby, bekijk dan eens onze houten babygyms en zacht speelgoed die misschien een heel klein beetje stille vrede brengen in een erg lawaaierige wereld.

De rommelige realiteit van zwangerschapsverlies (FAQ)

Waarom zegt iedereen zulke domme dingen als je een zwangerschap verliest?

Omdat mensen over het algemeen doodsbang zijn voor onoplosbaar verdriet. Wanneer ze zien dat je rouwt om een baby, ontstaat er kortsluiting in hun brein. En in plaats van gewoon met jou in de ongemakkelijke stilte te zitten, raken ze in paniek en gooien ze er wenskaartslogans uit over "dat alles een reden heeft", puur om de pijnlijke stiltes op te vullen en zich minder ongemakkelijk te voelen over jouw tragedie.

Wat is een regenboogbaby eigenlijk precies?

Het is de term die wordt gebruikt voor een baby die wordt geboren na een miskraam, doodgeboorte of het verlies van een pasgeborene. Het idee erachter is dat het de prachtige regenboog is die verschijnt na een vreselijke, verwoestende storm. Dat klinkt prachtig, maar niemand waarschuwt je dat het dragen van een regenboogbaby betekent dat je negen maanden lang doodsbang bent dat de storm zal terugkeren.

Heeft Derek Hough serieus zijn eigen baby opgevangen?

Hij vertelde dat hij van plan was om de baby tijdens de bevalling op te vangen. Dat is iets wat sommige verloskundigen en artsen partners laten doen als alles medisch gezien soepel verloopt. Het is bedoeld om de vader of partner te helpen zich direct verbonden te voelen, nadat ze zich tijdens een eerder verlies zo hulpeloos hebben gevoeld. Zelf had ik het te druk met proberen niet te hyperventileren in de hoek, maar knap van hem als het hem is gelukt zonder iets te laten vallen.

Hoe hoor je om te gaan met de angst tijdens een nieuwe zwangerschap?

Je gaat er niet mee om, je overleeft het gewoon een beetje van dag tot dag. Je checkt het wc-papier elke keer als je plast, je overanalyseert elk steekje in je buik en je knikt beleefd terwijl je letterlijk het advies van iedereen negeert. Zoek gewoon een arts die je angst serieus neemt en voel je vooral niet bezwaard om om een extra echo te vragen, puur om even naar het hartje te luisteren zodat je die nacht tenminste kunt slapen.

Is het normaal voor de vader om zich compleet nutteloos te voelen?

O, absoluut. Je ziet de persoon van wie je het meest houdt door een immens fysiek en emotioneel trauma gaan, en het enige wat je kunt doen is water halen en proberen niets stoms te zeggen. De machteloosheid is verstikkend, maar er gewoon zijn, luisteren en bevestigen hoe ongelooflijk oneerlijk het allemaal is, blijkt uiteindelijk het aller nuttigste wat je kunt doen.