Eerlijk over babyshower posts en social media etiquette

Mijn moeder zei dat ik mijn telefoon in een keukenla moest gooien en geen enkele foto van mijn eerste babyshower moest posten, want "het internet zit vol met engerds." Mijn Gen-Z nichtje griste daarentegen meteen mijn telefoon uit mijn handen om een overgangs-reel te filmen op een esthetisch Taylor Swift-nummer, want blijkbaar zijn "gewone foto's echt uit". En toen dreef de vriendelijke dame van de kerk me ook nog eens in het nauw bij de hapjes, om erop aan te dringen dat ik een openbaar Facebook-album zou maken waarin ik iedereen in onze hele postcode zou taggen, zodat niemand zich gepasseerd zou voelen. Uiteindelijk heb ik de helft van mijn eigen feestje doorgebracht in het gastentoilet, starend naar een map met concepten vol wazige foto's van ballonnenbogen, compleet bevroren omdat ik niet wist wat ik er in hemelsnaam onder moest typen.

Ik zal maar gewoon eerlijk tegen je zijn: de druk die we onszelf voor dit soort dingen opleggen, is compleet uit de hand gelopen. In plaats van te proberen het perfecte licht te vinden voor een foto van je babybump, terwijl je tante ongemakkelijk met een bordje droge taart in haar handen staat te wachten tot je haar cadeautje opent, kun je je telefoon beter diep in je tas stoppen. Wacht gewoon tot je weer veilig in je joggingbroek op de bank zit voordat je er überhaupt een zin uit perst.

Niemand heeft me gewaarschuwd voor de digitale voetafdruk

Ik herinner me dat als mijn oma over haar eigen zwangerschappen vertelde, de hele viering bestond uit in een kringetje zitten, pepermuntjes in pastelkleuren eten, een praktische douchemuts voor de baby krijgen om zeep uit de oogjes te houden, en handgeschreven bedankkaartjes schrijven. Nu wordt er van ons verwacht dat we de hele middag omtoveren tot een theatrale babyshow voor het internet. Het is uitputtend, en eerlijk gezegd is de enorme hoeveelheid informatie die we zonder nadenken met de wereld delen, iets waar ik achteraf gezien veel meer op had willen letten.

Mijn oudste, Beau, is hiervan mijn absolute waarschuwingsverhaal. Bij hem was ik jong en naïef en postte ik echt alles. Ik plaatste foto's van het op maat gemaakte houten naambord, de inbakerdoek met zijn initialen, de exacte locatie van het ziekenhuis en onze hele straat op de achtergrond van de babyshower-foto's. Pas bij de controle na twee maanden, toen ik oververmoeid bij de kinderarts zat te huilen over moeders die me online zaten af te kraken ('mom-shamers') in mijn Instagram-reacties, stelde ze voorzichtig voor om mijn accounts af te schermen. Ze ging op haar kleine rollende krukje zitten en vertelde me dat de hoeveelheid data die we aan vreemden overhandigen ongekend is, en dat het beschermen van de privacy van een kind al lang voor de geboorte begint.

Kijk, ik snap amper hoe het algoritme van mijn telefoon weet dat mijn wasmiddel op is voordat ik dat zelf doorheb, dus ik heb al helemaal geen flauw benul van de ingewikkelde wetenschap achter hoe AI-gezichtsherkenning de echofoto's van onze kinderen zou kunnen verzamelen, of wat die techbedrijven tegenwoordig ook allemaal uitspoken. Het is allemaal ongelooflijk vaag en verandert elke vijf minuten. Maar ik weet genoeg om er een flinke knoop van in mijn maag te krijgen, en dat was voor mij reden genoeg om de mijlpalen van mijn kinderen niet langer als een openbare uitzending te behandelen. Download geen schimmige toetsenbord-app via derden, alleen maar om een mooi esthetisch lettertype op je feed te kunnen gebruiken. Typ gewoon de normale letters en ga verder met je leven.

Wanneer je 'village' daadwerkelijk de goede spullen koopt

Als je dan toch iets gaat posten, is het allerbeste wat je kunt delen je oprechte dankbaarheid voor de mensen die er voor je waren. Zéker als ze je wensen hebben gerespecteerd en dingen hebben gekocht die je daadwerkelijk nodig hebt, in plaats van vijftig babyjurkjes met ruches die toch nooit het daglicht zullen zien.

Bij mijn tweede babyshower besloot ik het slim aan te pakken en vroeg ik om duurzame spullen. Dat levert trouwens ook veel mooiere plaatjes op! Als je iets zoekt dat prachtig op de foto staat maar ook ongelooflijk praktisch is, kan ik de Biologisch Katoenen Babydeken met Rustgevend Grijze Walvispatroon niet vaak genoeg aanbevelen. Mijn beste vriendin kocht deze voor me, en ik ben er geobsedeerd door. Als je zoals ik in het platteland van Texas woont, vecht je constant tegen de 40 graden hitte buiten en de ijskoude airconditioning binnen. Dit dekentje is dubbellaags en heeft op de een of andere manier precies het perfecte gewicht voor die temperatuurschommelingen. Het is GOTS-gecertificeerd biologisch, wat ik erg belangrijk vind nu ik weet hoeveel vreemde chemicaliën er op goedkope stoffen uit warenhuizen worden gespoten. Bovendien is de print met grijze walvissen zó rustgevend. Beau probeerde de deken op dag één al van zijn kleine broertje te stelen, en hoewel hij al meerdere keren door de modder in onze achtertuin is gesleept, komt hij nog steeds prachtig uit de was.

Van mijn schoonmoeder kreeg ik ook de Biologisch Katoenen Babydeken in Hypoallergeen Perenprint Design. Ik zal eerlijk zijn, deze vind ik persoonlijk iets minder. De kwaliteit van de stof is exact hetzelfde – superzacht en duurzaam – maar op het felgele perenpatroon zie je elke druppel melk en spuug vrijwel direct. Tenzij je specifiek op zoek bent naar een vrolijk vleugje geel voor de inrichting van de babykamer of een snelle foto, zou ik het bij de donkerdere grijze walvisdeken houden voor het dagelijkse overleven als moeder.

Als je op dit moment een verlanglijstje aan het maken bent en je familie een subtiele hint wilt geven, snuffel dan eens rond bij Kianao's biologische babydekens, voordat je een hoop kriebelend polyester aan je lijstje toevoegt.

Wat je écht onder de foto's moet typen

Wanneer je er eindelijk even goed voor gaat zitten om iets te posten, zal je brein aanvoelen als moes. Door de hormonen, de uitputting van het drie uur lang glimlachen en de suikerdip van de taart met botercrème, hoef je echt geen hele roman te schrijven.

Als je vastloopt, hou het dan gewoon heel kort. "Volgende halte: het moederschap." "Zo dankbaar voor al deze lieve mensen." "Laat al je ongevraagde opvoedadviezen achter in de reacties." Dat laatste was natuurlijk een grapje – nodig het internet alsjeblieft nóóit uit om opvoedadvies te geven, tenzij je er zin in hebt om de hele avond ruzie te maken met een volslagen vreemde uit Ohio over slaaptrainingen.

Het enige waar ik tegenwoordig echt de nadruk op probeer te leggen, is vanaf het allereerste begin duidelijke grenzen stellen. Je post over het feestje is het perfecte moment om subtiel aan te geven hoe je online met de aanwezigheid van je kindje zult omgaan. Een klein zinnetje aan het einde, zoals: "We kunnen niet wachten om dit kleintje te verwelkomen. Hoewel we de naam en het gezichtje offline zullen houden om de privacy te beschermen, zijn we ongelooflijk dankbaar voor alle liefde," bespaart je later vijftig ongemakkelijke gesprekken wanneer de baby er daadwerkelijk is.

Cadeaus waar je geen kromme tenen van krijgt

Een van de belangrijkste redenen waarom mensen zo gestrest zijn over social media, is dat ze zich verplicht voelen om elk afzonderlijk cadeau te fotograferen om te bewijzen hoe dankbaar ze zijn. Dat hoef je echt niet te doen. Maak alleen foto's van de cadeaus die je écht geweldig vindt en die de sfeer uitstralen die je voor je kindje wilt creëren.

Voor mij was dat de Wild Western Houten Babygym. Mijn zus negeerde het goedkope plastic wipstoeltje dat ik in blinde paniek op mijn verlanglijstje had gezet compleet, en spendeerde in plaats daarvan ruim negentig euro aan dit pareltje. Ik ben zó blij dat ze dat gedaan heeft. Het is een werkelijk prachtig houten A-frame, compleet met een gehaakt paard en een houten buffel. Het ziet eruit als een erfstuk. Als je probeert te bedenken wat je moet posten om je gasten te bedanken, staat een close-up van zoiets prachtigs een miljoen keer mooier op je feed dan een chaotische overzichtsfoto van je woonkamer, bedolven onder inpakpapier en schreeuwerig plastic speelgoed dat midden in de nacht valse liedjes gaat zingen.

Voordat we in de lastige vragen duiken die iedereen me stelt over social media als kersverse moeder, doe jezelf een plezier en blader even door Kianao's collectie houten speelgoed. Zo heb je tenminste iets écht moois om je vrienden naartoe te sturen als ze vragen wat je nog wilt hebben.

De rommelige waarheid over iets posten

Eerlijk gezegd zijn die foto's voor jou bedoeld. Ze zijn er om je te herinneren aan de dag waarop je samenkwam met de vrouwen die je over twee maanden ovenschotels komen brengen als je huilend boven een borstkolf hangt. De mensen die er echt toe doen, oordelen niet over je creatieve woordspelingen, en de mensen die wél oordelen over je woordspelingen, doen er simpelweg niet toe.

Ik weet dat het voelt als het belangrijkste op aarde om de perfecte digitale aankondiging van je aanstaande moederschap in elkaar te zetten, maar ik beloof je: over vijf jaar weet je niet eens meer wat je getypt hebt. Je zult alleen maar blij zijn dat je nog een foto hebt van je moeder die dolgelukkig een minuscuul paar sokjes vasthoudt.

Echte vragen over social media en babyshowers

Wat als ik alle foto's die mensen van mij hebben gemaakt verschrikkelijk vind?
Ach lieverd, ik heb in mijn auto zitten huilen nadat ik de foto's bekeek waar mijn tante me in had getagd. Ik zag eruit als een opgezwollen duim in een gebloemde tent. Als je ze haat, verwijder de tag dan meteen en voel je er absoluut niet schuldig over. Je bent van de grond af aan een menselijke wervelkolom aan het bouwen; je bent het internet echt geen flatterende hoek verschuldigd. Maak gewoon één leuke foto van de taart of een close-up van een schattig rompertje dat je hebt gekregen, post die om te bedanken, en laat de vreselijke onderkin-foto's ergens diep in je fotorol afsterven.

Hoe vertel ik mensen beleefd dat ze de naam van mijn kind niet mogen posten?
Je moet bot zijn, want mensen boven de zestig snappen digitale privacy simpelweg niet. Als je gepersonaliseerde cadeaus met de babynaam erop hebt gekregen, verstop ze dan fysiek voordat mensen overzichtsfoto's van de cadeautafel beginnen te maken. Ik heb de gastvrouw van mijn babyshower letterlijk gevraagd om een aankondiging te doen, voordat we begonnen met eten, dat we de naam online privé hielden. Het voelt ongeveer tien seconden lang raar en bazig, en daarna gaat iedereen gewoon weer over tot het eten van hun kipsalade en is het vergeten.

Moet ik een speciale post maken om de organisator te bedanken?
Mijn oma zou uit de dood opstaan en me een klap geven als ik hier 'nee' op zou zeggen. Ja, je zou degene die véél te veel geld heeft uitgegeven aan ballonnenbogen en mini-sandwiches voor jou, publiekelijk of privé moeten bedanken. Een snelle post is leuk, maar eerlijk is eerlijk: een handgeschreven kaartje per echte post, inclusief een cadeaubon voor een manicure, doet het véél beter dan een Instagram-story die na 24 uur weer verdwijnt.

Wanneer moet ik de foto's echt posten?
Niet tijdens het feestje! Ga niet ergens in een hoekje je gasten zitten negeren omdat je het juiste filter probeert te vinden. Ik wacht altijd minstens twee dagen. Laat jezelf bijkomen, slaap veertien uur achter elkaar, eet met een vork de overgebleven taart uit de koelkast, en ga dán pas op je telefoon rommelen als je écht de energie hebt om je er druk over te maken.

Is het ordinair om mijn verlanglijstje in de post te linken?
Ik ga hier heel eerlijk over zijn: ja, dat is het. De babyshower is al voorbij. Als mensen niet zijn gekomen of geen cadeau voor je hebben gekocht, voelt het openbaar delen van een link naar je overgebleven spullen een beetje als afpersing. Als iemand je specifiek een berichtje stuurt om te vragen of je nog iets nodig hebt, stuur de link dan privé. Laat het anders gewoon los en gebruik die extra korting op je resterende verlanglijstje lekker zelf.