Waarom babyshower bingo het uitpakken van de cadeaus redt

"Doe geen spelletjes, dat is voor 'basic bitches'," siste mijn schoonzus me toe over een lauwwarm bord miniquiches, terwijl ze een mimosa op haar heup balanceerde. Toen leunde mijn moeder voorover, zwaar ruikend naar Chanel No. 5 en ongevraagd oordeel, en fluisterde: "Als je geen spelletjes doet, denken mensen dat je gierig bent en alleen maar op de cadeaus uit bent." En tot slot appte mijn man Dave, die er alleen maar was om zware dozen te tillen en gratis eten te scoren, me vanaf de oprit waar hij zich verstopt had: laat ze lekker drinken en naar je staren, wat maakt het uit.

Ik was op dat moment 33 weken zwanger van Maya. Ik droeg een gruwelijke gele positiejurk met bloemen waardoor ik er letterlijk uitzag als een wandelende schoolbus. De airco in het achterzaaltje van het restaurant was kapot en ik was bezig met mijn derde ijskoffie (half decafé), want ik zweette me een ongeluk. Ik trilde zowat van de zenuwen bij het idee dat ik op een stoel moest gaan zitten terwijl vijfentwintig vrouwen toekeken hoe ik piepkleine sokjes uitpakte. Het voelde alsof ik me voorbereidde op een letterlijke babyshow waarbij ik de hoofdattractie was, en alleen al die gedachte zorgde ervoor dat ik onder de desserttafel wilde kruipen.

Wat me brengt bij het enige advies over het plannen van een feestje dat je écht moet horen.

Als je in paniek raakt over hoe je deze mensen moet vermaken terwijl jij tergend langzaam vloeipapier uit cadeautasjes trekt, print dan gewoon wat bingokaarten, gooi wat goedkope snoepjes op tafel als fiches, en laat ze heerlijk bloedfanatiek worden, zodat iedereen z'n mond houdt en stopt met direct naar jouw gezicht te staren.

Het zenuwslopende cadeautjes-uitpak-uur

Dit is de realiteit van moderne babyshowers. Je nodigt mensen uit van wie je houdt, mensen die je wel oké vindt en mensen die je biologisch gezien verplicht bent uit te nodigen. Je geeft ze te eten. Je praat over hoe moe je bent. En dan komt het hoofdevenement: jij die onvermijdelijk op een speciale "troon" zit (oh god, die rieten stoelen, waarom altijd riet?) en een uur lang cadeaus uitpakt.

Het is dodelijk saai. Voor iedereen.

Je probeert te bedenken hoe je verrast moet reageren als je een doosje moedermelkbewaarzakjes opent — die je letterlijk zelf op je verlanglijstje had gezet, dus het is geen verrassing, het is gewoon logistiek — en je oudtante staart je aan, wachtend op tranen van geluk over een tube tepelcrème. En begin niet eens over de verpakkingen. Waarom zitten babyspullen met tiewraps vast aan een stuk karton, alsof ze proberen te ontsnappen? Zit ik daar met een kinderschaartje een paar wantjes te bevrijden terwijl het muisstil is in de kamer. De ongemakkelijkheid is gewoonweg stikkend.

Hoe dan ook, het punt is: je hebt afleiding nodig. Je hebt bingokaarten voor de babyshower nodig.

De absolute genialiteit van ze je cadeaus laten raden

Er zijn technisch gezien een paar manieren om dit aan te pakken. Ik vertel je over de variant waar ik dol op ben: Cadeau Bingo. Het is geniaal. Je geeft iedereen gewoon een leeg 5x5 raster voordat je begint met uitpakken. In de kleine vakjes moeten ze opschrijven wat ze denken dat je gaat krijgen. Inbakerdoeken. Luiers. Een white noise machine. Biologische tepelzalf.

Terwijl jij het inpakpapier gewelddadig aan flarden scheurt, strepen zij de items af.

Opeens is de dodelijke stilte verdwenen. Mensen leunen naar voren in hun stoel. Mijn nichtje Sarah schreeuwde letterlijk "YES, NEUSPEERTJE!" door de kamer toen ik een snotzuiger uit een tasje trok. Het verandert het meest langdradige deel van de middag in een bloedsport. Je gasten beoordelen niet langer je geforceerde glimlach; ze bidden tot de verlanglijst-goden dat iemand je een flessenwarmer heeft gekocht zodat ze een diagonale lijn vol hebben.

Als je, zeg maar, vijftig mensen en een microfoon hebt, zou je een traditionele roep-bingo kunnen doen waarbij iemand gewoon babywoorden uit een hoed trekt. Maar eerlijk gezegd voelt dat alsof je in een bejaardentehuis zit en ik haat het.

Bekijk Kianao's collectie biologische baby essentials om te zien wat voor spullen je mensen écht wil laten afstrepen op hun bingokaart.

Wanneer iemand daadwerkelijk de écht goede spullen van je lijstje koopt

Laat me je vertellen over het moment dat iemand echt "BINGO" riep op mijn shower. Ik zat tot mijn ellebogen in een enorme doos van mijn beste vriendin Rachel. Ik had iedereen expliciet verteld — en daarmee bedoel ik dat ik maandenlang luidkeels tegen Dave had geklaagd — dat ik spuugzat was van plastic speelgoed dat oplicht en elektronische liedjes zingt die zich in je schedel boren.

Mijn huisarts, Dr. Aris, had bij Leo's laatste controle terloops gezegd dat baby's totaal overprikkeld kunnen raken door al die knipperende lichtjes en robotgeluiden. Ze raadde aan om het bij natuurlijke materialen te houden om hun zenuwstelsel rustig te houden. Ik ben er vrij zeker van dat ze het zoiets als tactiele discriminatie of zintuiglijke aarding noemde? Ik weet het niet, wetenschap is voor zover ik kan nagaan toch vooral vallen en opstaan, maar het klonk mij in ieder geval logisch in de oren.

Dus opende ik Rachel's doos en haalde daar de Wild Western Babygym van Kianao uit.

Oh mijn god, jongens. Ten eerste, hij is prachtig. Hij heeft een massief houten A-frame en ongelooflijk leuke kleine hangspeeltjes — een houten buffel, een gehaakt paardje, een kleine cactus. Het voelt zwaar en echt aan. Toen ik de houten buffel uit het vloeipapier haalde, sloeg mijn tante op de achterste rij keihard met haar hand op tafel en riep "BINGO!", want ze had "houten speelgoed" opgeschreven.

Ik hield zo ontzettend van die babygym. Maya bracht haar eerste zes maanden praktisch onder dat ding door. Het contrast tussen de koele, gladde houten tipi en het zachte, knijpbare gehaakte paardje fascineerde haar enorm. Ze lag daar gewoon, te meppen naar het kleine zilveren sterretje, en ik kon mijn koffie in daadwerkelijke, letterlijke vrede drinken zonder dat een plastic boerderijdier elke drie seconden "de koe zegt boe" naar me zong. Het is het soort spul dat je bewaart voor je kleinkinderen, niet iets wat je drie jaar later naar de kringloopwinkel brengt.

De cadeaus die gewoon... oké zijn (en wat je ermee moet doen)

Natuurlijk is niet elk bingovakje een enorme overwinning. Iemand anders vinkte "dekentje" af toen ik dit biologisch katoenen ganzendekentje opende.

Kijk, ik zal heel eerlijk zijn. Het is een mooi dekentje. Het is gemaakt van GOTS-gecertificeerd biologisch katoen, wat top is, want ik las ergens dat conventioneel katoen wordt bespoten met genoeg pesticiden om een klein paard te doden. Leo heeft een supergevoelige eczeemhuid, dus we proberen voorzichtig te zijn. En die dubbele laag is fijn omdat ze daardoor niet door hun pyjamaatjes heen zweten.

Maar het staat vol met roze ganzen.

Ik ben gewoon geen roze-ganzen-moeder. Mijn huis is voornamelijk grijs, donkerblauw en chaotisch neutraal. Ik opende het, glimlachte, bedankte de stieftante van mijn man en dacht bij mezelf dat ik het wel als spuugdoek zou gebruiken. Maar je weet hoe het universum werkt, toch? Maya raakte absoluut geobsedeerd door die stomme roze ganzen. Ze sleepte dat dekentje overal mee naartoe. Door de modder, de auto in, over de vloer van de huisartsenpraktijk (ranzig). Ik heb het waarschijnlijk vierhonderd keer op het intensieve wasprogramma gewassen en het is nooit gaan rafelen of vervaagd, wat eerlijk gezegd nogal irritant is, want ik hoopte stiekem dat het uit elkaar zou vallen. Dus, tja. Het is een ontzettend goed gemaakt dekentje, ook al lachen de ganzen me dagelijks uit.

Laten we het over prijzen hebben, want die mini-zeepjes zijn pure prul

Als je mensen een competitief spel laat spelen, moet je ze wel iets geven als ze winnen. Geef ze geen miniknijpflesje handdesinfectie met een gepersonaliseerd etiket waarop staat "Maya's Babyshower 2019". Dat gooien ze in de auto al in de prullenbak, nog voordat ze je oprit af zijn.

Geef ze iets waar ze oprecht iets aan hebben.

Op mijn babyshower heb ik een paar Walrus Siliconen Bordjes als prijzen weggegeven. Ik weet dat dat klinkt als een vreemde prijs voor een volwassene, maar hoor me aan! De meeste mensen op mijn shower waren moeders van peuters. Als je een peuter hebt, dan ken je de absolute hel die 'etenstijd' heet.

Dave noemt etenstijd met Leo "de gijzelingsonderhandeling". Leo pakte voorheen zijn plastic bordjes en frisbeede ze zo hard door de keuken dat ik dacht dat hij een ruit zou breken. Het Walrus bordje heeft een waanzinnige zuignap aan de onderkant. Je plakt het op het blad van de kinderstoel en het gaat nergens meer heen. Bovendien is het verdeeld in vakjes, dus de doperwtjes raken de kip niet aan — wat zoals we allemaal weten een volkomen rationele reden is voor een driejarige om een complete woedeaanval te krijgen.

Mijn vriendin Jess had als eerste een volle kaart, nam het walrus bordje mee naar huis en stuurde me drie dagen later een appje dat het het beste cadeau was dat *zij* ooit had gekregen. Vergeet die bruisballen, geef moeders wat ze écht willen: een manier om te stoppen met spaghetti van de muren te boenen.

De wilde peuters in de kamer managen

Nog één laatste ding over het spelen van spelletjes op dit soort evenementen. Als je een babyshower hebt met alle leeftijden door elkaar, wat ik had omdat ik geen oppas voor Leo kon vinden (en de helft van mijn vriendinnen ook niet), dan moet je de kinderen zien te managen.

Het boeit kinderen niet dat jij voedingsbh's aan het uitpakken bent. Het enige wat telt is pure verwoesting.

Mijn truc was om een tweede bingokaart, speciaal met plaatjes, voor de kinderen te hebben. In plaats van woorden stonden er tekeningetjes op van een fles, een speen, een beer. Maar de echte geniale zet, al zeg ik het zelf, waren de fiches. In plaats van van die kleine plastic schijfjes waar kinderen 100% zeker in zullen stikken, gebruikten we M&M's. Leo was het hele uur stilletjes bezig zijn bingofiches van de grond te eten. Het kon me niets schelen, want ik was allang blij dat hij niet liep te krijsen. Je zou ook stickers kunnen gebruiken, neem ik aan, als je een betere moeder bent dan ik. Maar met chocola koop je stilte.

Dus: print die kaarten. Laat ze raden. Zorg voor goede prijzen. Drink je koffie. En onthoud dat het cadeautjes-uitpak-uur uiteindelijk voorbij is, en dan kun je naar huis gaan en een joggingbroek aantrekken.

Klaar om een verlanglijstje te maken waarvan mensen oprecht dingen willen afstrepen op hun bingokaarten? Bekijk hier de volledige collectie duurzame, biologische babyspullen van Kianao.

De lastige vragen die je hier waarschijnlijk over hebt

Moet ik voor pennen zorgen?
Oh god, ja. Mensen hebben nooit pennen in die minuscule, nutteloze modieuze tasjes. Koop een gigantisch pak van die goedkope balpennen en gooi ze gewoon op tafel. Koop géén gepersonaliseerde pennen. Niemand zit te wachten op een pen met de naam van je ongeboren baby erop. Haal gewoon die goedkope blauwe dingen, dan ben je er vanaf.

Wat als iemand binnen vijf minuten na het openen van de cadeaus al wint?
Dit gebeurde op mijn babyshower! Mijn zus had een rij vol nadat ik vier cadeaus achter elkaar had geopend van dezelfde persoon die gewoon alle saaie basics had gekocht. Je zegt gewoon dat ze door moeten spelen. Laat ze spelen voor de vier hoeken, een kader langs de randen of een compleet volle kaart. Blijf gewoon de regels veranderen totdat jij klaar bent met dozen openmaken. Het spel draait om jou, niet andersom.

Is het ordinair om de link van mijn verlanglijstje op de bingokaart te zetten?
Dave vond van wel, maar Dave denkt ook dat de cargobroek een comeback gaat maken. Kijk, ze hebben de cadeaus al gekocht. De link naar het lijstje helpt alleen maar om de mensen die te lang hebben gewacht en met lege handen zijn komen opdagen, zich schuldig genoeg te laten voelen zodat ze ter plekke online nog iets voor je bestellen. Dus nee, ik vind het niet ordinair. Het is efficiënt.

Kunnen we dit spelen als we om kinderboekjes hebben gevraagd in plaats van wenskaarten?
Ja! Eerlijk gezegd is dat boekje-in-plaats-van-een-kaart gebeuren inmiddels zo populair dat de helft van de vakjes waarschijnlijk gevuld zal worden met "Welterusten Maan" en "Rupsje Nooitgenoeg". Vraag mensen gewoon om boektitels op te schrijven in plaats van babyspullen. Maar pas op, je krijgt waarschijnlijk zeven exemplaren van "Raad eens hoeveel ik van je hou" en je zult elke keer moeten doen alsof je helemaal door het dolle heen bent.

Hoeveel vakjes moet de kaart hebben?
5x5 is standaard. Maak het niet groter dan dat, anders duurt het véél te lang, verliezen mensen hun aandacht en beginnen ze stevig te drinken. En zorg ervoor dat het middelste vakje een JOKER of GRATIS VAKJE is. We hebben in het moederschap af en toe een makkelijke overwinning nodig, en daar beginnen we nú meteen mee.