Is die kleine Baby Nutribullet de ruimte op je aanrecht echt waard?

Ik stond in mijn keuken en staarde naar een rauwe zoete aardappel alsof hij me persoonlijk had beledigd, volledig verlamd door de enorme berg tegenstrijdige adviezen die ik de afgelopen achtenveertig uur had gekregen.

Mijn schoonmoeder had net nog aan mijn kookeiland gehangen met een kopje thee, en me verteld dat ik gewoon een bruine banaan moest prakken met een vork en klaar, lief bedoeld hoor. Ondertussen had het consultatiebureau me een dikke, angstaanjagende folder in mijn handen gedrukt over het uitputten van de ijzerreserves. En dan was er nog mijn beste vriendin van de universiteit, die me een link had ge-appt naar een esthetische stoom-en-blend robot van driehonderd euro, omdat ze ergens had gelezen dat gewone messen de groente-enzymen vernietigen. Ik had twintig Etsy-bestellingen in mijn garage liggen die nog ingepakt moesten worden, een peuter die aan mijn been hing, en een baby van zes maanden die blijkbaar op het punt stond nutritioneel in te storten als ik niet snel uitvogelde hoe ik hem moest voeden.

Uiteindelijk reed ik in een roes van slaapgebrek naar de winkel en gaf ik zestig euro uit aan dat lachende kleine babyblender-systeem waar iedereen het over heeft. Je kent hem wel. Hij wordt geleverd met van die schattige bewaarbakjes met een datumschijf en een lachend gezichtje op de kan. Ik heb hem nu bij drie kinderen gebruikt, en ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn: er zijn dingen aan dit kleine apparaatje die absoluut geniaal zijn, en er zijn dingen waardoor ik het hele ding het liefst zo het raam uit wil smijten.

Wat de arts eigenlijk mompelde over vast voedsel

Ik herinner me nog dat ik in die tl-verlichte onderzoekskamer zat en mijn oudste ervan probeerde te weerhouden om aan het krakende papier op de onderzoekstafel te likken, terwijl de arts aan één stuk door praatte. Hij mompelde iets over de ijzerreserves die baby's vanuit de baarmoeder meekrijgen en die blijkbaar op magische wijze precies rond de zes maanden opraken.

Dus de wetenschap zegt dat we daarom vanaf precies zes maanden ijzerrijke sperziebonen en rundvleespuree in hun kleine mondjes moeten schuiven, hoewel het eerlijk gezegd de helft van de tijd op hun wenkbrauwen belandt in plaats van in hun buik. Hij noemde ook dat verse, zelfgemaakte purees maar twee tot drie dagen goed blijven in de koelkast voordat de bacteriën het overnemen. Je kunt het zogenaamd een maand of twee invriezen als je luchtdichte bakjes gebruikt, wat super georganiseerd en indrukwekkend klinkt, totdat je vier maanden later een mysterieus blokje bruin ijs achter in je vriezer vindt en moet raden of het pruim is of stoofvlees.

Ik liep daar weg met het gevoel dat ik er een tweede fulltime baan bij had. Ik moest biologische groenten gaan zoeken, ze perfect koken en ze blenden tot een zijdezachte vloeistof. Wat me brengt bij het eerste wat niemand je vertelt over de standaard babyblender: hij kookt het eten niet.

De kookverwarring

Ik weet niet waarom ik dit dacht, maar ik ging er oprecht vanuit dat je gewoon wat rauwe broccoli in dat lachende bekertje gooide, het indrukte, en dat het apparaat het op de een of andere magische manier tegelijkertijd pureerde en kookte. De eerste keer dat ik het probeerde, maakte ik gewoon broccoli-confetti.

Je moet in werkelijkheid alles eerst zelf stomen, koken of roosteren voordat je het blendt. Er is een duurdere versie van het apparaat op de markt die stoomt en blendt in dezelfde kom, maar natuurlijk kocht ik de goedkopere versie, omdat ik me altijd aan een budget probeer te houden. Dus mijn geweldige routine werd: appels helemaal kapot koken op het fornuis, mijn vingers verbranden als ik ze in de plastic beker schepte, en ze daarna blenden. Hebben jullie weleens onbewerkte, ongekruide kip gekookt om te pureren voor een baby van zes maanden? Het ruikt letterlijk naar een schoenenfabriek.

Die beruchte zwarte stof-situatie

Ik moet het even hebben over het mesje, want dit is het deel dat mijn bloed nog steeds doet koken. Als je wel eens om 3 uur 's nachts op ouderschapsforums hebt rondgehangen, heb je vast wel geruchten gehoord over het "zwarte residu"-probleem bij deze kleine blenders, en ik kan je vertellen: het is 100% waar en ongelooflijk frustrerend.

De doos en de reclames schreeuwen zowat over hoe handig en vaatwasserbestendig alles is, maar als je naar de kleine lettertjes in de handleiding kijkt, staat er specifiek dat je het mesje met de hand moet wassen. Natuurlijk las ik de handleiding niet. Ik ben een moeder van drie kinderen onder de vijf. Ik lees geen handleidingen. Ik smeet dat mesje rechtstreeks in het bovenste rek van mijn vaatwasser, want ik ben een moderne vrouw die amper tijd heeft om te douchen, laat staan om een vlijmscherp mesje met de hand af te wassen.

Nou, de hitte van een normale vaatwasser tast de rubberen ring die het mesje afdicht volledig aan. Eerst merk je er niets van, maar op een dag pureer je een prachtige, biologische, dure batch lokaal geteelde peren, en dan zie je een fijn, zwart poeder door de babyvoeding gemengd. Het is gewoon het rubber dat van het apparaat afbladdert en direct in de lunch van je kind valt. Ik heb voor een hele week aan eten weg moeten gooien en zat letterlijk huilend op de keukenvloer. Als je wilt voorkomen dat je je baby gepulverd rubber voert, zit er niets anders op dan aan de gootsteen dat stomme mesje met de hand te staan schrobben alsof het 1950 is, wat het hele doel van het kopen van een "gemakkelijk" apparaat volledig tenietdoet.

De pure puree-fase is een grap

Dit is nog zoiets wat ik hierbij meteen naar het rijk der fabelen verwijs: de fase van extreem gladde puree duurt welgeteld tweeënveertig dagen, waarna je baby opeens echte texturen begint te eisen of de geroosterde boterham zo uit je handen probeert te grissen.

We besteden zoveel geld en stress aan het maken van die perfecte, zijdezachte papjes, en dan letterlijk een maand later willen ze op een hele wafel kauwen. Mijn oudste was hier het ultieme voorbeeld van. Ik had twintig potjes perfect gladde flespompoen gemaakt, en tegen de tijd dat ik de derde ontdooide, was hij er al helemaal klaar mee en wilde hij alleen nog maar dingen die hij met zijn eigen mollige knuistjes kon vastpakken. Stem je hele keukenuitrusting niet af op een fase die korter duurt dan een gemiddeld seizoen van een Netflix-serie.

Wat écht belangrijk is als je je eigen potjes maakt

Als je zelf voeding gaat maken, moet je alles in grote porties voorbereiden (batchkoken). Want als je steeds maar één maaltijd per keer klaarmaakt terwijl je kind in de kinderstoel schreeuwt, word je helemaal gek. Ik besteed een zondagmiddag aan het koken van een berg zoete aardappelen en doperwten.

Om deze voorbereidingssessie te overleven, schuif ik mijn jongste gewoon onder de Houten Regenboog Babygym op het vloerkleed in de woonkamer. Hij is mooi, hij speelt geen irritante elektronische muziek waardoor ik de haren uit mijn hoofd wil trekken, en hij ligt daar gewoon vrolijk tegen de kleine houten olifant en de sensorische ringen te slaan terwijl ik in alle rust groenten snijd. Het geeft me precies de twintig minuten die ik nodig heb om alles op het vuur te zetten.

Als het dan echt tijd is om ze de purees te geven die je dat weekend hebt staan maken, moet je ze kleden op de knoeiboel. Ik kleed mijn kinderen meestal in onze Babyromper van Biologisch Katoen. Kijk, het is een geweldig, zacht, mouwloos rompertje, maar ik zal eerlijk zijn: er komen vlekken in. Als je kind bietenpuree eet, gaat dat kledingstuk het zwaar krijgen. De echte reden dat ik het gebruik tijdens etenstijd, is vanwege de envelophals. Toen mijn oudste erin slaagde om zoete aardappel helemaal tot in zijn oksels en onder zijn kin te spugen, kon ik het vieze rompertje gewoon over zijn schouders naar beneden trekken en zo uittrekken. Dat bespaarde me dat ik het over zijn fijne babyhaartjes omhoog moest trekken, wat een kleverige oranje hanenkam zou hebben opgeleverd.

Maar de grootste onverwachte wending die je zult ervaren, is niet de rommel—het zijn doorkomende tandjes. Mijn middelste was een fantastische eter, en toen begon ze op een dinsdag opeens de lepel door de kamer te meppen en te krijsen. Ik dacht dat mijn kookkunsten ineens waardeloos waren geworden. Wat bleek: ze kreeg een ondertandje, en het schrapen van de harde plastic lepel langs haar gezwollen, kloppende tandvlees dreef haar tot waanzin. Ze wilde wel eten, maar het deed gewoon fysiek pijn.

Mijn absolute favoriete truc hiervoor is de Panda Bijtring. Tegenwoordig, als een van hen jengelig wordt net op het moment dat ik de lepel erbij pak, geef ik ze zo'n tien minuten voor de lunch deze kleine siliconen panda. Ik leg hem zelfs eerst even in de koelkast, zodat hij lekker koud is. Ze kauwen er vol overgave op, verdoven hun eigen tandvlees een beetje door de druk, en daarna zijn ze oprecht bereid om hun mond weer open te doen voor het eten. Het werkt als een complete soft-reset voor hun humeur, en het heeft voorkomen dat ik ontelbaar veel versgemaakte maaltijden regelrecht in de prullenbak moest gooien.

Als je op dit moment in de tropenjaren zit van de eerste hapjes en de chaos die daarbij komt kijken, neem dan even de tijd om de babyvoeding- en bijtringen-collectie van Kianao te bekijken—het zou zomaar eens je redmiddel kunnen zijn tijdens etenstijd.

De conclusie over de blender

Dus, heb je deze specifieke kleine blender nou écht nodig? Ik zal het maar gewoon zeggen: waarschijnlijk niet, tenzij je gewoon heel graag die schattige accessoires wilt hebben. Als je al een Vitamix of een fatsoenlijke keukenmachine op het aanrecht hebt staan, kun je die prima gebruiken om je gekookte worteltjes te pureren.

Het enige wat het babyspecifieke blendersysteem echt zijn geld waard maakt, zijn naar mijn bescheiden mening de bewaarbakjes. De kleine dekseltjes met datumschijf zijn oprecht briljant voor momenten waarop je aan slaapgebrek lijdende brein zich niet meer kan herinneren of je die erwtjes nou op dinsdag of op donderdag hebt gemaakt. Maar áls je hem koopt, verstop dan het mesje voor jezelf, zodat je nooit in de verleiding komt om het in de vaatwasser te stoppen. Schrob hem met de hand, vries je porties in, en onthoud dat ze over ongeveer zes weken toch alleen nog maar frietjes eisen.

Ben je er klaar voor om van etenstijd een íets minder grote ramp te maken? Bekijk onze biologische essentials en levensreddende bijtspeeltjes om je te helpen de puree-fase door te komen met net wat minder geschreeuw.

De 'knoeiboel' realiteit FAQ

Waarom laat mijn babyblender zwarte stukjes achter in de puree?

Als je zwart gruis in het eten ziet, is de kans groot dat de rubberen afdichtingsring van het mesje afbrokkelt. Dit gebeurt als je het mesje in de vaatwasser stopt, omdat de hoge temperatuur de rubberen sluiting als het ware smelt en afbreekt. Het is om gek van te worden, maar je moet die batch met eten weggooien en het mesje vanaf nu gewoon met de hand afwassen in de gootsteen.

Kan ik gewoon mijn normale smoothie-blender gebruiken voor babyvoeding?

Ja, absoluut! Als je een redelijk goede standaardblender of keukenmachine hebt, doet die precies hetzelfde: gekookte groenten fijnmalen. Misschien moet je wel een heel klein beetje extra water of moedermelk toevoegen zodat de messen het goed oppakken, aangezien normale blenders een bredere kan hebben. Maar het werkt verder helemaal prima en het bespaart ruimte op je aanrecht.

Moet ik echt het apparaat kopen dat stoomt en blendt?

Dat hangt ervan af hoe erg je een hekel hebt aan de afwas. De goedkopere standaardmodellen blenden alleen, wat betekent dat je alsnog een pan op het vuur vuil moet maken om eerst de appels in te koken. De apparaten die stomen en blenden zijn een stuk duurder, maar daar kun je gewoon rauw voedsel in gooien en vervolgens weglopen. Als je het budget ervoor hebt, is zo'n alles-in-één apparaat heel fijn, maar het is absoluut geen noodzaak.

Hoe lang blijven zelfgemaakte purees eigenlijk echt goed in de koelkast?

Het consultatiebureau gaf aan dat verse, zelfgemaakte purees maar zo'n 48 tot 72 uur goed blijven in de koelkast, voordat je je zorgen moet gaan maken over bacteriën. Daarom is het een heel slecht idee om elke dag één maaltijd klaar te maken. Maak gewoon een enorme portie op zondag, bewaar genoeg voor twee dagen in de koelkast, en vries de rest in via siliconen ijsblokjeshouders.

Is de babyblender het geld waard, als je kijkt naar hoe kort de puree-fase eigenlijk duurt?

Eerlijk gezegd duurt de extreem gladde puree-fase bij de meeste baby's maar een maand tot zes weken, voordat ze dikkere texturen willen of de Rapley-methode (baby-led weaning) gaan proberen. Ik zou zeggen dat de blender zelf geen absolute must-have is, maar de kleine bewaarbakjes en vriesbakjes die je erbij krijgt zijn goud waard. Die zul je nog jarenlang gebruiken voor snacks en voor je kleuter.