Wat de baby van Justin Bieber mij leerde over overleven om 3 uur 's nachts

Het was 3:17 uur 's nachts en ik droeg de oversized universiteitstrui van mijn man Dave, die lichtjes naar zure melk en pure wanhoop rook. Leo, die op dat moment precies vier weken en twee dagen oud was, was bezig met die met-een-holle-rug-en-een-rood-hoofd-krijsen-sessie. Je kent die wel. Ik ijsbeerde door de gang van ons krappe appartement en was hem zo agressief aan het wiegen dat ik dacht dat mijn kuiten letterlijk in tweeën zouden breken.

Dave snurkte. Dat wil ik even heel duidelijk maken. Hij deed die zachte, ritmische ademhaling waardoor je je partner zachtjes wilt smoren met een decoratief sierkussen. Mijn brein had zich volledig geleegd van elk traditioneel slaapliedje. Werkelijk allemaal. Dus ik was letterlijk een krijsende baby aan het wiegen terwijl ik fluisterend een popnummer uit 2010 zong, met dat hele baby baby justin bieber-refrein op repeat, omdat dat de enige melodie was waar mijn gefrituurde hersencellen nog bij konden.

Het probleem was dat ik me de bridge niet meer kon herinneren. Dus daar stond ik dan, te wiegen in het donker, wanhopig typend op mijn telefoon met één vette duim, proberend om de go baby justin bieber lyrics te vinden, zodat ik kon blijven neuriën tot hij buiten westen raakte. Ik heb zeker twintig minuten door de baby justin bieber lyrics gescrold terwijl mijn kind in mijn sleutelbeen brulde. Fantastisch.

Spoel even door naar nu. Ik zit aan mijn kookeiland, warm mijn koffie voor de vierde keer deze ochtend op en scrol door het nieuws over Jack Blues Bieber. Of baby j, zoals het internet hem blijkbaar heeft gedoopt. En eerlijk? Kijken naar wat Justin en Hailey delen over hun kraamtijd, roept al die 3 uur 's nachts-flashbacks weer bij me op. We denken vaak dat beroemdheden alles op de rit hebben met hun 24-uurs nachtzusters en privékoks die op commando biologische bottenbouillon maken. Maar een gillende pasgeborene midden in de nacht is de grote gelijkmaker. Spuug heeft lak aan je Grammy's.

De truc met het rode licht waar mijn dokter het wél mee eens was

Laten we het hebben over dat rode licht op het nachtkastje. Justin plaatste onlangs een foto van een rode lamp die ze in hun slaapkamer gebruiken, en ik voelde meteen een enorme steek van jaloezie dat ik deze truc niet kende toen Leo nog piepklein was. Ik deed vroeger om 2 uur 's nachts gewoon de felle badkamerlamp aan om hem te verschonen. Wat eigenlijk neerkwam op het richten van een stadionlamp direct in zijn piepkleine netvliesjes. Hij dacht meteen dat het feest was. Dave kwam dan binnenstrompelen, struikelde over het vloerkleed, vloekte hardop en het hele huis was dan wakker tot zonsopgang.

Mijn kinderarts, Dr. Visser — die altijd van die geweldige brillen met printjes draagt en me nooit veroordeelt als ik met ongewassen haar op een afspraak verschijn — kreeg eindelijk medelijden met me nadat ik in haar kantoor zat te huilen over mijn slaapgebrek. Ze mompelde iets over hoe blauw licht van onze telefoons en normale lampen het brein van een baby voor de gek houdt, waardoor ze denken dat de zon op is. Maar rood licht? Rood licht is de magische maas in de wet. Ze legde uit dat het hun cortisolspiegels niet in de war schopt en hun kleine, verwarde lijfjes er niet van weerhoudt om melatonine aan te maken. Althans, ik denk dat ze zoiets zei. Ik had op de middelbare school net een mager zesje voor biologie. Het punt is in ieder geval: vervang je normale babylampje voor een rode, en ze vallen daadwerkelijk weer in slaap na een voeding, in plaats van je aan te staren alsof je ze nog geld schuldig bent.

Geboortetrauma's zijn echt, zelfs al heb je een privékok

Hailey Bieber vertelde onlangs ook openhartig dat haar bevalling erg zwaar was, wat me even liet stoppen met mijn doom-scrolling. Met 39 weken verloor ze vruchtwater en moest ze worden ingeleid, waarna ze 18 uur lang weeën wegpufte zonder ruggenprik. Oh my god, alleen al bij het lezen daarvan trekt de boel daar beneden uit pure sympathie samen.

Toen ik van Maya beviel, braken mijn vliezen in het gangpad met diepvriesproducten in de supermarkt. Ja, echt. Vlak naast de diepvriespizza's. Ik droeg suède laarzen die compleet verpest waren, en mijn minutieus uitgetypte bevalplan van drie kantjes kon spectaculair de prullenbak in. Mijn arts vertelde me later dat als je vliezen vroegtijdig breken, ze je meestal vrij snel moeten inleiden om een infectie te voorkomen. Ik belandde aan zoveel apparaten dat ik me een wetenschappelijk experiment voelde, en het kostte me maanden om te verwerken dat mijn lichaam niet die magische, vredige lotusbevalling had gedaan die ik op mijn visionboard had gepind.

Hailey postte een heel verhaal over dat je niet te hard voor jezelf moet zijn, want je hebt verdorie een mens laten groeien. En eerlijk gezegd, dat voelde ik in al mijn vezels. De kraamtijd is gewoon een rommelige, zweterige, hormonale waas. Je moet stoppen met jezelf te straffen omdat je niet meteen 'back in shape' bent, of omdat je de ruggenprik hebt genomen, of omdat je kunstvoeding geeft. Je hebt zojuist een enorme medische gebeurtenis overleefd. Ga op je ice-pack zitten en drink gewoon die stomme koffie.

We moeten het hebben over het zweetfestijn van het vierde trimester

Usher gaf Justin blijkbaar de tip om te genieten van de eerste drie maanden. Wat heel mooi en poëtisch klinkt, Usher, maar jij bent niet degene die dealt met een baby die kletsnat wakker wordt omdat je ze in een goedkope polyester inbakerdoek hebt gewikkeld. Het vierde trimester is een absoluut zweetfestijn. Pasgeborenen zijn net kleine, klamme kruikjes. Ze kunnen hun eigen lichaamstemperatuur nog niet goed reguleren. Dat is volgens Dr. Visser de reden waarom hun handjes ijskoud aanvoelen, maar hun nekje als een pizza-oven.

Leo was een kacheltje. Vroeger bakerde ik hem in in van die schattige, maar totaal niet ademende dekentjes die we op mijn babyshower hadden gekregen. Dan werd hij chagrijnig en klam wakker, met een lichte geur van zure kaas. Ik spendeerde mijn halve leven aan het doen van de was.

Uiteindelijk ontdekte ik het Bamboe Babydekentje van Kianao, en ik overdrijf niet als ik zeg dat het mijn leven heeft veranderd. Nou ja, het veranderde mijn wasroutine, wat in principe hetzelfde is als je een pasgeborene hebt. Het is gemaakt van een of andere belachelijk fijne, biologische bamboe-mix die wél ademt. Mijn vriendin Sarah, die serieus verstand heeft van stoffen, vertelde me dat bamboe van nature een stabiele temperatuur behoudt. Ik weet alleen dat het zo belachelijk zacht is, dat ik eigenlijk wel een volwassen maatje voor mezelf wil. We kochten de variant met de kleine gele en oranje planeetjes erop, en het verschil was bizar. Leo werd niet langer zwetend wakker. We gebruiken de gigantische variant van 120x120 cm nog steeds nu hij een chaotische peuter is, en hij sleept het door de woonkamer als een kosmisch veiligheidsdekentje.

Als je momenteel verdrinkt in het babyzweet en slaapgebrek, doe jezelf dan een plezier en bekijk de hele biologische babycollectie. Vervang dat goedkope synthetische spul gewoon voordat je compleet gek wordt.

Dat hele idee van een duurzaam levenstempo

Een tijdje geleden postte Justin zijn "Familieregels" op Instagram, en één daarvan ging over het waarderen van een duurzaam levenstempo. Een duurzaam tempo. Ik moest hardop lachen toen ik dat las, vooral omdat ik op dat moment probeerde om Maya een stuk toast te laten eten, terwijl ik tegelijkertijd naar Leo's linkerschoen zocht en tegen de hond schreeuwde dat hij een legoblokje los moest laten. Maar ik snap wel wat hij bedoelt. We haasten ons altijd maar door alles heen. De druk om alle plastic snufjes te kopen en de perfect gestylede babykamer te hebben, is uitputtend.

Een deel van dat hele duurzaamheidsding is voor mij geweest dat ik ben gaan veranderen wat ik letterlijk op de huid van mijn kinderen smeer of ze aantrek. Ik kocht vroeger zoveel onzin aan fast-fashion babykleding. Dan zag ik een schattig dinosaurustruitje voor drie euro en gooide ik het in mijn karretje, zonder te beseffen dat het aanvoelde als schuurpapier. Nu probeer ik me zoveel mogelijk aan biologische spullen te houden als het budget het toelaat.

We hebben het Mouwloze Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao. Het is hartstikke prima! Het is een super degelijke, betrouwbare romper. Het biologische katoen is absoluut veel zachter dan die stugge multipack-dingen van de grote warenhuizen, en de hals is niet uitgerekt tot zo'n gek, flodderig model nadat het vijftig keer is gewassen. Het doet precies wat het moet doen, zonder Maya's vreemde kleine eczeemplekjes te irriteren.

En, kunnen we er ook gewoon met z'n allen mee instemmen om te stoppen met het aantrekken van stugge leren schoentjes bij baby's die nog niet eens kunnen lopen? Het is absurd. Ze schoppen ze toch gewoon uit op de parkeerplaats van de supermarkt, en dan moet jij zwetend je hele route teruglopen. Stop toch met die babyschoentjes.

De doorkomende tandjes overleven zonder gek te worden

Oh god, de tandjes. De tandjes komen er voor ons allemaal aan. Het maakt me niet uit of je een multimiljonair popster bent of een oververmoeide moeder in de buitenwijken die in een stationwagen met geplette ontbijtgranen op de automatten rijdt. Zodra die kleine witte puntjes door het tandvlees beginnen te drukken, verandert je baby in een klein, kwijlend monster dat op je sleutelbeen wil kauwen.

Maya was een nachtmerrie toen ze tandjes kreeg. Ze begon met precies vier maanden. Vier maanden! Ze was gewoon een klein aardappeltje met agressief tandvlees. Ze kauwde overal op. Mijn vingers, de rand van de salontafel, letterlijk op de staart van de hond. Ik was zo paranoïde als ze op geverfd houten speelgoed kauwde, omdat ik om 3 uur 's nachts een of ander eng artikel had gelezen en had besloten dat alles giftig was.

Uiteindelijk kochten we voor haar deze Panda Bijtring, omdat deze is gemaakt van voedselveilige siliconen. Je kunt hem gewoon in de koelkast leggen, wat eerlijk gezegd als een soort goocheltruc voelt als ze echt de boel bij elkaar krijsen en een warm gezichtje hebben. De kou verdooft het tandvlees een beetje. Niets geneest doorkomende tandjes helemaal, behalve de tijd, en misschien een flinke margarita voor de ouders zodra het kind eindelijk slaapt. Maar iets veiligs hebben waar ze agressief op kunnen kauwen, helpt absoluut om niet helemaal gek te worden.

We doen allemaal maar wat. Of je nu platina platen schrijft of je gewoon probeert te herinneren op welke dag het oud papier aan de straat moet, de eerste dagen van het ouderschap zijn een prachtige, angstaanjagende waas. Je moet gewoon de verblindende lampen uitdoen, ze in iets wikkelen dat écht ademt en op de een of andere manier proberen een heel klein beetje coulant voor jezelf te zijn. En meer koffie drinken. Altijd meer koffie.

Ben je klaar om de slaapsituatie van je baby te upgraden, zonder je toevlucht te hoeven nemen tot wanhopige nachtelijke Google-zoekopdrachten? Bekijk dan direct de biologische slaap- en bijtproducten van Kianao, zodat je vanavond hopelijk écht wat rust kunt pakken.

Ongefilterde antwoorden op je nachtelijke vragen

Waarom in vredesnaam gebruiken mensen rood licht voor de slaap van hun baby?

Omdat blauw licht van onze telefoons en normale lampen hun hersenen wakker maakt! Het is zo irritant. Mijn kinderarts vertelde me dat rood licht hun lichaampjes niet stopt met de aanmaak van melatonine, zodat ze tijdens een voeding om 2 uur 's nachts niet denken dat het speeltijd is. Het is het absoluut waard om een lampje te vervangen. Geloof me maar.

Hoe ga je om met het schuldgevoel van een traumatische bevalling?

Oh man, dat schuldgevoel is absoluut het allerergste. Je moet gewoon beseffen dat het niet jouw schuld was. Toen mijn vliezen te vroeg braken en ik uiteindelijk aan een miljoen monitoren lag, voelde het alsof mijn lichaam gefaald had. Maar soms gebeuren dingen gewoon, en medische ingrepen houden jou en de baby veilig. Praat erover met iedereen die wil luisteren. Huil uit onder de douche. Het wordt uiteindelijk lichter.

Zijn bamboe dekentjes nou echt beter, of is het gewoon marketing?

Ik dacht ook dat het pure hipster-onzin was totdat ik er een gebruikte. Bamboe ademt gewoon écht veel beter dan standaard katoen of dat goedkope synthetische fleece-spul. Leo werd niet meer wakker in een plas van zijn eigen zweet. Het is alsof je op een warme dag een luchtig linnen shirt draagt in plaats van een plastic vuilniszak. Elke cent waard.

Wat maakt een babyproduct nou eigenlijk écht duurzaam?

Voor mij betekent het dat het niet na drie wasbeurten uit elkaar valt en op de vuilnisbelt belandt. Producten die gemaakt zijn van biologisch katoen of bamboe, zonder agressieve verfstoffen, die meerdere spuitluiers overleven en kunnen worden doorgegeven aan een volgend kindje. Het gaat erom minder dingen te kopen die ook écht werken, in plaats van een berg goedkoop plastic.

Is het vierde trimester nou echt zo zwaar als iedereen zegt?

Ja en nee. Het is een enorme, angstaanjagende schok voor je hele systeem. Je functioneert eigenlijk 12 weken lang onafgebroken als menselijk matras. Maar het gaat ook zo snel voorbij dat je later terugkijkt en je afvraagt hoe ze ooit zo klein konden zijn. Verlaag gewoon je verwachtingen van je huis, je haar en je mailbox, en geef je over aan de bank.