Is Baby Dove de oplossing? Mijn complete drama over babyhuidverzorging

Het was 2017, en ik zat op de rand van onze onmogelijk koude badkamertegels in mijn grauwe, vlekkerige voedingstop, huilend in een lauwwarme mok koffie. Maya was vier maanden oud en haar huidje leek op een topografische kaart van Utah. Overal van die droge, rode, boze plekjes. In de ene hand hield ik een bijna lege fles generieke babyshampoo vast en met de andere was ik wanhopig aan het googelen op "hoe herstel je de geruïneerde babyhuid". Mijn man Mark stak zijn hoofd om de hoek, zag de tranen en suggereerde voorzichtig dat misschien, heel misschien, haar twee keer per dag in bad doen eigenlijk het probleem veroorzaakte. Ik keek hem aan met de dodelijke blik van duizend zonnen, maar oh god, hij had helemaal gelijk.

Ik dacht dat ik het goed deed. Echt waar. Je neemt dat breekbare kleine wezentje mee naar huis uit het ziekenhuis, en je wilt gewoon dat ze schoon zijn en ruiken naar die poederachtige frisse geur uit de reclames. Ik schrobde haar alsof ze een klein autootje was dat door een industriële wasstraat ging. En haar arme huidje kwam totaal in opstand tegen mijn agressieve hygiënestandaarden.

Het internet maakte me gek

Als je nu net ouder bent geworden, weet ik oprecht niet hoe je de enorme hoeveelheid ongevraagd advies op je telefoon overleeft. Echt, iedereen is een expert. Toen Maya een pasgeboren baby was, was ik al gestrest, maar tegen de tijd dat Leo drie jaar later kwam, was social media veranderd in een angstaanjagend landschap van letterlijke dokters die naar woorden op een scherm wezen en me vertelden dat ik mijn kind aan het vergiftigen was. Ik zat dan om 3:14 's nachts, terwijl ik Leo voedde, te scrollen door video's van tweeëntwintigjarige 'skinfluencers' die me vertelden dat als ik niet een serum van veertig euro kocht voor de wangetjes van mijn baby, ik eigenlijk een monster was.

Het is uitputtend, toch? Je ziet van die perfect in scène gezette video's waarin een of andere moeder in een beige linnen huis een avondroutine van twaalf stappen uitvoert bij haar baby van zes maanden. Ze heeft het over huidbarrières en gebruikt termen als 'prebiotische hydratatie' en 'lipidenherstel', en ineens kijk je naar je eigen kind dat net een handvol zoete aardappel in diens oogbal heeft geprakt, en heb je het gevoel dat je op cellulair niveau faalt. Je koopt de dure crèmes. Je koopt de balsems. Je koopt dingen die je niet eens kunt uitspreken, want paniek is een fantastische marketingtool.

En eerlijk? De helft van die mensen probeert je gewoon iets te verkopen dat in een mooi flesje zit, maar eigenlijk helemaal niks doet voor de huid van je kind. Ik raakte zo overweldigd door de tegenstrijdige informatie dat ik gewoon mijn telefoon uitzette en een uur lang naar de muur heb zitten staren.

Ik heb wel geprobeerd haar een week lang in te smeren met rauwe kokosolie omdat een blog me dat aanraadde, maar ze rook alleen maar naar een piña colada en glipte uit mijn handen als een ingevette big.

Wat de dokter daadwerkelijk tegen mijn huilende gezicht zei

Maar goed, uiteindelijk sleepte ik Maya naar onze huisarts, Dr. Aris. Ik was zowat aan het hyperventileren en hield haar armpjes vol uitslag voor me uit. Hij keek één keer, gaf me een zakdoekje voor mijn eigen gezicht, en zei dat ik moest gaan zitten. Hij legde uit dat een babyhuid niet gewoon een volwassen huid in het klein is. Het is blijkbaar zo'n dertig procent dunner dan de onze? Wat ik echt bizar vind. Het betekent dat water er gewoon zo uit verdampt.

Hij begon te praten over het 'microbioom van de babyhuid', waardoor ik me eerlijk gezegd een klein terrarium voorstelde met beestjes die op het gezicht van mijn dochter leefden. Maar zoals ik het begreep door mijn waas van slaapgebrek heen, komt het er eigenlijk op neer dat er goede bacteriën op zitten die we telkens door het putje spoelden. Hij zei dat ik echt moest kalmeren met de zeep. We hoefden haar niet elke avond helemaal schoon te schrobben. Een paar keer per week was meer dan genoeg. Water, een milde reiniger, en daarna het vocht vasthouden.

Hij zei dat ik een routine moest vinden die haar natuurlijke afweer niet afbrak. En toen begon de hele merknaamdiscussie in ons huis. Mark had 'baby d' op het boodschappenlijstje gezet—waarmee hij babywasmiddel bedoelde (baby detergent)—en mijn door slaapgebrek aangetaste brein zag het en kocht in plaats daarvan een enorme lading Baby Dove-producten. Wat, eerlijk is eerlijk, niet de ergste fout was die ik ooit heb gemaakt.

Het grote badtijd-compromis

De hele Baby Dove-lijn wordt vrij sterk op de markt gebracht voor precies dit probleem. Ze promoten het idee van '100% huideigen voedingsstoffen' en prebiotische moisturizers. Heeft het op magische wijze alles in één nacht genezen? Nee. Maar het was prima. Het maakte de boel niet erger, wat in mijn ogen een overwinning was. Maar wat Maya's huid echt heeft gered, was geen specifiek merk zeep. Het was de manier veranderen waarop we al het andere deden.

Ik besefte dat ik onze routine compleet overhoop moest gooien. Dus stelde ik mijn eigen uiterst chaotische, meestal-werkende systeem in om te voorkomen dat mijn kinderen zouden veranderen in schilferige kleine hagedissen:

• De "Weken en Insmeren"-sprint: Dr. Aris vertelde me dat ik lotion moest aanbrengen terwijl ze nog vochtig was. Dus badtijd veranderde in een Olympisch onderdeel. Ik haalde haar eruit, depte haar zachtjes droog (niet wrijven!), en smeerde haar binnen exact drie minuten agressief in met hypoallergene lotion voordat het vocht ontsnapte. Het was stressvol, maar het werkte.
• Plaatselijk schoonmaken is koning: Tenzij er een gigantische luier-explosie was die de wetten van de natuurkunde tartte, stopten we met elke avond badderen. Een warm, nat washandje over het gezicht, de nekplooien (oh god, die kaaslucht in de nekplooien) en het luiergebied was absoluut voldoende.
• Weg met het schuim: Ik weet dat schuimbaden schattig zijn voor de foto's. Ik weet het. Maar ze drogen de huid zo erg uit. We bewaarden het schuim voor bijvoorbeeld hun eerste verjaardag, en hielden het in plaats daarvan bij romige wasgel.

Kleding is veel belangrijker dan je denkt

Toen ik de badsituatie eenmaal onder controle had, besefte ik dat wat ik OP haar lichaam deed net zo belangrijk was als waarmee ik haar waste. Je kunt alle fancy lotions van de wereld gebruiken, maar als je je kind in een goedkoop polyester rompertje ritst, gaan ze zweten, krijgen ze warmte-uitslag en wordt al je harde werk tenietgedaan. Geloof me.

Bij Leo was zijn huid zelfs nog gevoeliger dan die van zijn zus. Zijn borstkasje zat helemaal onder de bultjes. Uiteindelijk heb ik zowat zijn hele kledingkast opgeruimd en ben ik volledig overgestapt op natuurlijke vezels. Mijn absolute favoriete ontdekking was het Rompertje van Biologisch Katoen. Serieus, dit ding heeft me gered. Het is ongelooflijk zacht, echt zachter dan mijn eigen pyjama, en omdat het biologisch katoen is, ademt het. De eerste nacht dat Leo het droeg, sliep hij oprecht vier uur aan een stuk door zonder wakker te worden om aan zijn borst te krabben. Ik heb het letterlijk in elke kleur gekocht. Het heeft niet van die vreselijke, kriebelende labeltjes en de stof beweegt gewoon een beetje met ze mee in plaats van warmte vast te houden tegen hun tere huidje.

Later heb ik ook het Rompertje met Ruffles van Biologisch Katoen voor Maya gekocht. Ik ga hier helemaal eerlijk in zijn—het is wel oké. Begrijp me niet verkeerd, de stof is fantastisch, hetzelfde geweldige biologische katoen. Maar die schattige kleine rufflemouwtjes? Ze zijn echt ontzettend onhandig als je probeert een tegenstribbelende peuter in een autostoeltje te proppen of er een vestje overheen aan te trekken. Ze kruipen gewoon op. Het is heel schattig voor een familiefoto of een zomerse picknick, maar voor dagelijks gebruik was ik continu die mouwtjes aan het rechttrekken.

Als je te maken hebt met onverklaarbare uitslag, kijk dan zeker naar je stoffen. Bekijk de collectie biologische babykleding van Kianao eens; het maakt echt een wereld van verschil als hun huid daadwerkelijk kan ademen.

Het kwijluitslag-drama

Net als je denkt dat je de huidbarrière doorhebt, begint je kind tandjes te krijgen, en plotseling is de kin bedekt met een permanente laag zuur kwijl. Leo begon tandjes te krijgen met ongeveer vier maanden, en tegen de tijd dat hij acht maanden was, leek zijn kin wel rauw gehakt. Geen enkele hoeveelheid lotion helpt als het constant nat is. Het is een regelrechte nachtmerrie.

We probeerden alles om zijn arme gezichtje te redden:

1. We wisselden wel twaalf slabbetjes per dag. Gewoon een berg wasgoed.
2. We probeerden een dikke laag barrièrezalf op zijn kin te smeren, wat er alleen maar in resulteerde dat hij het in zijn eigen ogen wreef.
3. Uiteindelijk kwamen we erachter dat afleiding de enige remedie was.

Hij had iets nodig om op te kauwen dat niet zijn eigen handjes waren (die smeerden het kwijl alleen maar verder uit naar zijn wangen). Uiteindelijk heb ik de Panda Bijtring gepakt en dat veranderde alles. Ik verwachtte er eerlijk gezegd niet veel van, maar door de platte vorm kon hij hem makkelijk vasthouden, en de siliconen gaven hem iets veiligs om op te knagen. Omdat hij zich met kauwen op de panda concentreerde, bleef het kwijl grotendeels op één plek in plaats van over zijn hele gezicht te worden gesmeerd. We gooiden hem tien minuten in de koelkast, en de koude siliconen verzachtten zijn tandvlees waardoor hij stopte met huilen. Het was briljant.

Maar goed, het punt is: babyhuidverzorging draait niet alleen om wat er in het badwater zit. Het gaat erom al die rare, vieze, rommelige dingen te managen die hun lichaam 24/7 produceert. Het is een heel ecosysteem van chaos.

Ze gewoon klein laten zijn

Als ik terugkijk op die dag dat ik zat te huilen op de badkamervloer, zou ik mijn jongere zelf wel door elkaar willen rammelen en zeggen: "Stop met zo hard je best te doen!" Baby's hebben geen perfect uitgekiende routine nodig. Ze hebben geen kast vol dure serums nodig. Ze hebben gewoon nodig dat je niet agressief de natuurlijke oliën van hun huid wast, ze ademende kleding aandoet, en misschien de zoete aardappel uit hun nekplooien veegt voordat het gaat fermenteren.

Sommige dagen gebruik je die dure prebiotische wasgel. Sommige dagen veeg je hun gezicht af met een fastfood-servetje dat je in de bekerhouder van je auto vond. Ze zullen beide overleven. Hun huid zal genezen. Het is allemaal gewoon vallen en opstaan, en vooral heel vaak diep ademhalen.

Als je er klaar voor bent om die synthetische stoffen, die de huid van je kind waarschijnlijk alleen maar erger maken, de deur uit te doen, shop dan Kianao's biologisch katoenen essentials en bespaar jezelf die Google-spiraal om 3 uur 's nachts.

Mijn totaal onprofessionele antwoorden op jullie veelgestelde vragen over huidverzorging

Is dat Baby Dove spul echt beter dan gewone zeep?

Eerlijk? Het hangt van je kind af. Voor ons was het prima. Het is absoluut beter dan het agressieve, super-geparfumeerde spul dat ik eerst gebruikte. Ik vind het fijn dat ze zich richten op het herstellen van de vochtbalans, maar ik denk echt dat de 'weken en insmeren'-methode veel belangrijker is dan het merk op de fles. Zelfs als je ze in puur goud wast, maar het vocht niet vasthoudt, worden ze alsnog droog.

Hoe vaak moet ik mijn pasgeboren baby nou echt in bad doen?

Tenzij ze het voor elkaar hebben gekregen om tot aan hun schouderbladen onder te poepen (wat gebeurt, sterkte daarmee), zei mijn dokter dat twee tot drie keer per week meer dan genoeg is. Serieus. Je bent geen slechte ouder als je kind niet elke avond in bad gaat. Veeg gewoon het 'kaas' uit de plooitjes in hun nek en laat het daarbij.

Wat is het idee achter biologisch katoen? Is het geldklopperij?

Ik dacht altijd dat het gewoon een modewoord was om ons meer geld te laten uitgeven, maar na Leo's eczeemaanvallen ben ik overtuigd. Gewoon katoen wordt met zoveel troep behandeld, en synthetische stoffen zoals polyester sluiten zweet eigenlijk op tegen hun huidje. Het biologische katoen ademt simpelweg beter. Mijn kinderen slapen er beter in, en minder vaak wakker worden betekent meer tijd om koffie te drinken voor mij.

Hoe kom ik van die verschrikkelijke kwijluitslag bij doorkomende tandjes af?

Oh god, het kwijl. Hou het zo droog mogelijk, wat een grap is, ik weet het. Ik depte (nooit wrijven!) Leo's kin constant met een zachte doek, smeerde er 's avonds een dikke barrièrecrème op, en gaf hem veilig siliconen speelgoed zoals de Panda Bijtring om op te kauwen zodat zijn handjes niet steeds in zijn gezicht wreven. Je moet het helaas gewoon uitzitten tot het tandje doorkomt.

Waarom vervelt de huid van mijn baby vlak na de geboorte?

Omdat ze negen maanden lang in een badje met vloeistof hebben rondgedobberd en opeens in de droge, harde lucht zijn! Maya vervelde als een klein slangetje tijdens haar eerste twee weken. Het is volkomen normaal. Pulk er niet aan (ook al is dat ongelooflijk bevredigend, ik weet het). Laat het gewoon met rust of smeer er een klein beetje basiscrème op. Het valt er vanzelf af.