Cała prawda o wychowywaniu dzieci i... baby boomerów

Było wtorkowe popołudnie, a ja byłam uwalana po łokcie w purée z groszku, próbując powstrzymać bliźniaki przed użyciem naszego biednego golden retrievera jako stołka, kiedy moja mama weszła tylnymi drzwiami, trzymając łóżeczko ze szczebelkami i opuszczanym bokiem, które znalazła na wyprzedaży garażowej. Wyprodukowano je gdzieś w latach osiemdziesiątych, pachniało lekko naftaliną, a jego zatrzaski wyglądały jak dosłowne gilotyny na malutkie paluszki. Promieniała z dumy, całkowicie zachwycona swoim zakupem za trzydzieści złotych, podczas gdy ja stałam tam z łyżką zimnego groszku, próbując wymyślić, jak jej wytłumaczyć, że włożenie mojego dziecka do tego czegoś to w roku pańskim 2024 zwykłe przestępstwo.

Będę z wami całkowicie szczera: próba wychowania małych ludzi przy jednoczesnym radzeniu sobie ze zmasowanymi, niefiltrowanymi opiniami pokolenia baby boomers to szczególny rodzaj wyczerpania, przed którym nikt nie ostrzega na baby shower. Wszystkie próbujemy po prostu przetrwać dzień na suchym szamponie i resztkach jedzenia z talerza dwulatka, a wtedy pojawiają się nasi rodzice z szydełkowym kocykiem i radami, na myśl o których Amerykańska Akademia Pediatrii zbiorowo dreszczuje.

Mój najstarszy syn to chodząca przestroga pokazująca, co się dzieje, gdy jesteś zbyt zmęczona, by dyskutować z boomerem. Kiedy był mały, moja babcia powiedziała mi, że pozwolenie mu na jedzenie ziemi zbuduje jego odporność. Spałam wtedy równe dwie godziny, próbując jednocześnie spakować pięćdziesiąt zamówień z Etsy, więc po prostu patrzyłam, jak żuje garść ziemi z naszego podwórka. Teraz ma cztery lata, odmawia jedzenia jakichkolwiek warzyw, które nie są sztucznie barwione na czerwono, i ma tajemniczą, powracającą wysypkę, która, jestem pewna, jest po prostu karmą. Lekcja bolesna, ale zapamiętana.

To łóżeczko z pchlego targu i presja bycia opiekunem

Czytałam o 3 w nocy jakiś artykuł w telefonie – chyba na portalu dla seniorów, a może pisała to po prostu zestresowana mama na jakimś forum – mówiący, że prawie jedna czwarta z nas oficjalnie należy do „pokolenia kanapkowego”. Mój mózg jest zbyt zamglony, by zweryfikować tę matematykę, ale w gruncie rzeczy oznacza to, że jesteśmy tymi szczęściarzami, którzy utknęli dokładnie pomiędzy kupowaniem pieluch dla naszego słodkiego maleństwa, a przypominaniem upartemu 65-latkowi o wzięciu leków na nadciśnienie.

Dziewczyny, to naprawdę przytłacza. Zeszłej zimy moja mama przeszła operację wymiany stawu kolanowego dokładnie w momencie, gdy moje najmłodsze dziecko przechodziło przez regres snu czwartego miesiąca. Przez sześć tygodni miałam więc niemowlaka, który odmawiał snu na dłużej niż czterdzieści pięć minut cięgiem, trzylatka w szczytowej fazie dzikości i dorosłą kobietę na mojej kanapie w salonie, domagającą się świeżych okładów z lodu i jednocześnie głośno krytykującą sposób, w jaki składam pieluchy tetrowe. Bycie opiekunem dla obu krańców przedziału wiekowego w tym samym czasie oznacza po prostu, że nieustannie bolą cię kości i możesz złapać się na płaczu w spiżarni z powodu upuszczonej łyżki, bo twoje tętno na stałe zablokowało się na poziomie cichej paniki.

Błąd przeżywalności to niezły narkotyk

Porozmawiajmy o nieproszonych radach, bo przysięgam, że mogłabym napisać pracę magisterską na temat szalonych rzeczy, które wychodzą z ust mojej matki. Mój lekarz powiedział, że absolutnie nigdy nie powinniśmy wlewać do butelki niczego poza mlekiem matki lub modyfikowanym, co wydaje się nam teraz podstawowym zdrowym rozsądkiem. Ale pokolenie baby boomers uważa butelkę za miskę na zupę z możliwością nieskończonej modyfikacji.

Gdybym dostawała złotówkę za każdym razem, gdy moja mama lub ciocia mówiły mi, żebym po prostu dosypała „szczyptę” kaszki ryżowej do butelki, by obciążyć żołądek dziecka tak, żeby przespało całą noc, stać by mnie było na wysłanie całej trójki moich dzieci na Harvard. Oni po prostu nie potrafią pojąć, dlaczego tego nie zrobimy. „Cóż, wszyscy spaliście na brzuchu, owinięci w grube poliestrowe koce, z butelką kaszki i przeżyliście!” – mówią, krzyżując ramiona, jakby właśnie wygrali debatę. Kochani są, naprawdę. Zdają się jednak nie rozumieć, że „przeżycie” to nie jest dzisiaj złoty standard, do którego dążymy.

A o wojnach temperaturowych nawet nie wspominajcie. Moja mama jest przekonana, że moje dzieci są wiecznie o jeden podmuch wiatru od hipotermii. Ubieram je w oddychającą, idealnie dopasowaną bawełnianą warstwę, a ona wpada i szuka polarowego kombinezonu narciarskiego, bo temperatura na termostacie spadła poniżej 22 stopni. To niekończące się, wyczerpujące negocjacje o skarpetki.

Szczerze mówiąc, po tych wszystkich kazaniach na temat czasu przed ekranem, po prostu daję dzieciom iPada, kiedy babcia nie patrzy, i nie czuję z tego powodu ani odrobiny winy.

Darmowa opieka nad dziećmi zawsze ma haczyk

Słuchajcie, wszyscy próbujemy teraz oszczędzać, bo jedna siatka zakupów spożywczych kosztuje małą fortunę, a czesne w żłobku to w zasadzie druga hipoteka. Więc kiedy moja mama proponuje, że za darmo popilnuje dzieci w czwartki, żebym mogła nadrobić zaległości w mojej małej firmie, absolutnie nie zamierzam odmawiać. Rozpaczliwie potrzebuję tej pomocy. Ale musisz odpowiednio do tego przygotować dom, bo dłonie i plecy dziadków nie są już takie jak kiedyś, i na pewno będą narzekać na twój estetyczny, ale trudny w obsłudze sprzęt dla niemowląt.

Właśnie dlatego wymieniłam te wszystkie skomplikowane pajacyki na zamek na Body niemowlęce z bawełny organicznej od Kianao. Będę szczera, moja mama uważa, że kupowanie bawełny organicznej to naciąganie millenialsów na kasę, ale ja ją uwielbiam, bo moje dzieci mają niezwykle wrażliwą skórę, która reaguje wysypką, jeśli tylko źle na nią spojrzysz. Ale prawdziwym powodem, dla którego to podstawa w naszym domu, są wzmocnione napy, które łatwo się odpinają. Moja mama ma artretyzm w kciukach, a te maleńkie, niewidoczne suwaki w nowoczesnych ubrankach niemowlęcych sprawiają, że ma ochotę rzucać przedmiotami. Te zatrzaski otwierają się gładko, co oznacza, że może przewinąć dziecko bez przeklinania, a ja nie muszę się martwić, że materiał podrażni egzemę malucha. To rzadka sytuacja, w której wszyscy wygrywają.

Jeśli potrzebujecie szybkiej, psychicznej odskoczni od radzenia sobie z pokoleniowymi traumami i nieproszonymi radami, możecie spokojnie przejrzeć kolekcję ubranek z bawełny organicznej Kianao, by znaleźć rzeczy, które są miękkie, bezpieczne i zatwierdzone przez babcię.

Oczywiście nie wszystko, co kupuję, idealnie sprawdza się w starciu z dynamiką boomerów. Kupiłam Zestaw miękkich klocków konstrukcyjnych myśląc, że będą świetnym narzędziem edukacyjnym. Będąc zupełnie szczerą, są po prostu w porządku. Niemowlę uwielbia je gryźć, ale moje starszaki szybko odkryły, że świetnie nadają się jako pociski do rzucania w psa. Jedynym ratunkiem jest to, że są wykonane z miękkiej gumy, więc kiedy moja mama ma pilnować dzieci, a zamiast tego wciągnie się w telewizyjny paradokument sądowy, nikt nie dostaje wstrząśnienia mózgu, gdy klocek przelatuje przez pokój. Mama w ogóle nie rozumie tych „pastelowych kolorów makaroników” i wciąż pyta, dlaczego zabawki nie mogą być już po prostu w podstawowych odcieniach czerwieni i niebieskiego, ale mniejsza z tym – przynajmniej zajmują niemowlaka na pięć minut.

Kierowanie dziadkową potrzebą kupowania prezentów na właściwe tory

Jedną z rzeczy, których bardzo szybko uczysz się o pokoleniu boomerów, jest to, że uwielbiają kupować. Chcą okazać swoją miłość poprzez przedmioty, co zazwyczaj oznacza, że twój dom zostaje zalany głośnym, migającym plastikowym złomem, który wymaga ośmiu baterii AA i gra piosenkę, która będzie nawiedzać cię w koszmarach.

Zamiast uśmiechać się przez zaciśnięte zęby, powoli tracąc zmysły i próbując ukradkiem wrzucić zabawki do kosza na dary, kiedy mama nie patrzy, po prostu uprzejmie, ale stanowczo przekieruj ich portfele na rzeczy, które faktycznie wnoszą wartość do waszego życia. Mój lekarz i tak stwierdził, że dzieci łatwo ulegają przebodźcowaniu przez te głośne elektroniczne gadżety.

Kiedy moja mama zapytała, co kupić dziecku na jego pierwsze Święta, wysłałam jej bezpośredni link do Drewnianego stojaka edukacyjnego ze zwierzątkami. Bardzo ucieszyła się z tego zakupu, ponieważ jest zrobiony z drewna, co przywołuje w niej silną nostalgię za „starymi, dobrymi czasami”, zanim wszystko stało się plastikowe. Ja go uwielbiam, bo jest absolutnie przepiękny, wykorzystuje naturalne materiały i nie wydaje z siebie ani jednego elektronicznego pisku. Jest wystarczająco solidny, więc nie martwię się, że się zawali, a dziecko faktycznie ćwiczy wyciąganie rączek i chwytanie, zamiast tylko biernie gapić się na migające światełka.

A kiedy zaczyna się ząbkowanie – co zawsze wydaje się dziać dokładnie wtedy, gdy masz do złożenia górę prania – nie pozwól im wcierać whiskey czy ekstraktu waniliowego w dziąsła dziecka. Zamiast tego wręcz im Silikonowo-bambusowy gryzak Panda. To silikon spożywczy, całkowicie bezpieczny i łatwy do trzymania dla małych rączek. Możesz wrzucić go do lodówki, by stał się przyjemnie zimny, co autentycznie pomaga znieczulić dziąsła, zamiast polegać na jakimkolwiek podejrzanym domowym sposobie, którego używała twoja babcia w 1965 roku.

Ta niekomfortowa rozmowa, którą musimy odbyć

Spędzamy tak dużo czasu obsesyjnie śledząc kamienie milowe naszych dzieci, że całkowicie ignorujemy fakt starzenia się naszych rodziców, dopóki nie uderzy w nas kryzys. Naprawdę nie chcesz planować długoterminowej opieki, pełnomocnictw czy budżetu na dom opieki, siedząc w szpitalnej poczekalni z noworodkiem przypiętym do klatki piersiowej w nosidełku.

To niezręczne i prawdopodobnie zaczną się bronić, ale musicie usiąść przy kawie i zadać te trudne pytania o ich zdrowie, finanse i życzenia, dopóki wciąż są na tyle zdrowi, by na nie odpowiedzieć. Powiedzcie im, że po prostu próbujecie uporządkować sprawy własnej rodziny i chcecie to zgrać. Zwalcie to na podcast, którego słuchałyście. Cokolwiek, byle zadziałało. Po prostu zdobądźcie te informacje.

Bo szczerze mówiąc, pomimo tych doprowadzających do szału rad i całkowitego lekceważenia współczesnych standardów bezpieczeństwa, oni nas kochają. Kochają nasze dzieci. Po prostu próbują pomóc na jedyne znane sobie sposoby. Musisz po prostu wyznaczyć stanowcze granice, zwalić wszystkie swoje zasady rodzicielskie na lekarza i wziąć głęboki oddech.

Jesteście gotowe zaopatrzyć się w zrównoważone produkty, co do których ty i twoja mocno opiniotwórcza mama możecie się całkowicie zgodzić? Zajrzyjcie na stronę Kianao i zgarnijcie niezbędniki, które sprawią, że nowoczesne rodzicielstwo stanie się odrobinę łatwiejsze.

Szczerze i bez owijania w bawełnę: FAQ

Co mam tak na poważnie powiedzieć, kiedy moja mama każe mi wsypać kaszkę ryżową do butelki dziecka?
Po prostu uśmiechnij się, przytaknij i zrzuć całą winę na lekarza. Dosłownie mówię: „Och, wiem, że u nas to działało, ale mój lekarz powiedział, że skreślą nas z listy pacjentów, jeśli to zrobimy, bo nowe wytyczne są tak bardzo restrykcyjne”. To zdejmuje z ciebie presję i robi z lekarza tego złego. Z wyimaginowanym lekarzem nie mają jak dyskutować.

Jak poradzić sobie z dziadkami kupującymi głośny, plastikowy chłam na każde święta?
Musisz ich przechwycić, zanim trafią na dział z zabawkami. Stwórz wirtualną listę życzeń z konkretnymi, zrównoważonymi produktami, które szczerze chcesz mieć w swoim domu i wyślij ją na dwa miesiące przed świętami. Jeśli i tak pojawią się z migającym plastikowym zestawem perkusyjnym, pozwól dziecku bawić się nim przez tydzień, a potem po cichu wyjmij baterie i powiedz, że „się popsuł”.

Czy to normalne, że odczuwam niechęć do pomocy w opiece nad dziećmi, którą mi dają?
O matko, tak. To całkowicie normalne. Dostajesz darmową pomoc, ale płacisz za nią swoim spokojem psychicznym i całkowitym zburzeniem codziennej rutyny. To bardzo dziwna, podszyta poczuciem winy mieszanka ogromnej wdzięczności i równie wielkiej frustracji. Porozmawiaj o tym z przyjaciółką, żeby nie wybuchnąć przy świątecznym obiedzie.

Jak poruszyć temat pogarszającego się ich stanu zdrowia, by nie wywołać wielkiej kłótni?
Zawsze krążę z tym wokół własnych dzieci. Mówię coś w stylu: „Hej mamo, układamy właśnie z mężem plany awaryjne i testamenty dla dobra dziecka, i uświadomiłam sobie, że w ogóle nie znamy waszych planów na nagłe wypadki”. W ten sposób sprowadzasz to do planowania logistycznego, a nie oskarżasz ich o to, że stają się starzy i słabi.

Czy mogę po prostu wyrzucić ten staromodny sprzęt dla dzieci, który przynoszą?
Nie wsadzaj dziecka do 40-letniego fotelika samochodowego czy łóżeczka tylko po to, by oszczędzić czyjeś uczucia. Zazwyczaj mówię mamie: „Bardzo ci dziękuję, ale pokój dziecka jest po prostu za mały, żeby to zmieścić” albo „Lekarz powiedział, że musimy używać tego konkretnego, nowoczesnego materaca”. Następnie chowam ten antyk na strych, dopóki o nim nie zapomni, co zazwyczaj zajmuje jakieś trzy tygodnie.