Co chciałabym wiedzieć o wychowywaniu własnego ludzkiego leniwca

Drogi Tomku sprzed dokładnie sześciu miesięcy,

Ukrywasz się właśnie w łazience na dole, czekając, aż zagotuje się woda, i opierasz czoło o zimne kafelki. Jest 3:14 nad ranem. Bliźniaczka A od wtorku odmawia odłożenia do łóżeczka, a Bliźniaczka B właśnie teraz zaciekle ogryza szczebelki na piętrze. Gorączkowo przewijasz bloga o samodzielności maluchów, zastanawiając się, gdzie popełniłeś błąd i dlaczego one po prostu nie potrafią się same uspokoić, jak obiecywały te wszystkie mądralińskie poradniki.

Musisz natychmiast zamknąć tę kartę. Wyrzuć te podręczniki do kosza na śmieci (do niebieskiego, stary, lisy znowu dobrały się do zielonego). Podchodzisz do tego zupełnie źle. Żyjesz w złudzeniu, że wychowujesz ludzkie niemowlęta, które w końcu dostosują się do jakiegoś harmonogramu. Otóż nie. Jakimś cudem spłodziłeś dwa małe leniwce.

Mówię to, ponieważ w moim wywołanym brakiem snu delirium natknąłem się na stronę o ochronie dzikiej przyrody, a biologiczne podobieństwa są wręcz uderzające. Kiedy w końcu zaakceptujesz, że mieszkasz z dwoma dzikimi ssakami z lasów deszczowych, które traktują twoją klatkę piersiową jak dożywotnią gałąź, twoje ciśnienie krwi znacząco spadnie.

Biologiczna konieczność bycia ludzkim drzewem

W tej chwili jesteś zestresowany, bo za każdym razem, gdy próbujesz odkleić Bliźniaczkę A od swojego obojczyka i położyć ją na płaskiej powierzchni, krzyczy tak, jakbyś zawiesił ją nad wulkanem. Nasza pielęgniarka środowiskowa, urocza kobieta, której własne dzieci bezpiecznie dobiegają już trzydziestki, zasugerowała, żebyśmy po prostu wyznaczyli pewne granice. Spróbowałem. Skończyło się na wrzasku, przez który sąsiedzi rozważali wezwanie opieki społecznej.

Oto, co chciałbym ci powiedzieć: w jakimś niewyraźnym pliku PDF z instytutu dzikiej przyrody wyczytałem, że małe leniwce mają fizjologiczną potrzebę przylegania do matek od samej chwili narodzin. Ich struktura mięśniowa wręcz tego wymaga. Jeśli zostaną oddzielone, przeżywają katastrofalny stres. Nasz lekarz rodzinny, doktor Evans, mruknął coś podobnego podczas wizyty kontrolnej w 18. miesiącu, wskazując na nasze dziewczynki i wspominając, że biologia naczelnych nie do końca nadążyła za nowoczesnymi łóżeczkami. Musisz zaakceptować swoją nową rolę jako podgrzewanego materaca, wyrzucić do kosza sztywne harmonogramy drzemek i po prostu przywiązać je sobie do klatki piersiowej, aż nie wyjadą na studia.

Kiedy próbujesz ją od siebie odkleić, ona podnosi do góry małe rączki. Myślisz, że prosi o przytulenie. Otóż nie. W świecie leniwców podnoszenie ramion to obronna postawa stresowa, która ma sprawić, by wydawały się większe drapieżnikom. Kiedy ona to robi, w zasadzie mówi ci, że czuje się, jakbyś porzucał ją na pastwę jaguara. Po prostu znowu załóż nosidło. Twoje lędźwie będą cię nienawidzić, ale twoje zdrowie psychiczne będzie ci wdzięczne.

Kontrola temperatury i inne misje niemożliwe

Obecnie wydajesz małą fortunę na pokojowe termometry, które zmieniają kolor, gdy w pokoiku dziecięcym robi się za ciepło. Masz obsesję na punkcie wskaźników TOG. Przestań.

Podobno leniwce są poikilotermiczne (z pewnością źle wymawiam to słowo), co oznacza, że są w zasadzie zmiennocieplne i nie potrafią samodzielnie kontrolować temperatury swojego ciała. Polegają całkowicie na cieple ciała tego biednego stworzenia, do którego się przyczepiły. Jestem przekonany, że ludzkie niemowlęta działają na tym samym, wadliwym oprogramowaniu.

Jeśli zostawisz je same, zamarzną. Jeśli zawiniesz je w poliester, przegrzeją się i dostaną okropnej, czerwonej wysypki, przez którą wpadniesz o północy w panikę po przewertowaniu internetowych forów medycznych. Jedyną rzeczą, która u nas tak naprawdę zadziałała, było ubieranie ich w Niemowlęce Body z Bawełny Organicznej. Jest bez rękawków, co jest genialne, bo tworzy przewiewną warstwę bazową, która zatrzymuje dokładnie tyle wspólnego ciepła, ile trzeba, gdy są przyklejone do twojej piersi, nie zamieniając was w spocone, nieszczęśliwe bagno. Poza tym to bawełna organiczna, która jakimś cudem potrafi przetrwać pranie w standardzie przemysłowym, któremu ją poddajemy po nieuniknionych katastrofach z purée z marchewki.

Przerażająca rzeczywistość maleńkich pazurków

Pomówmy o gryzieniu. Prezentujesz teraz zadrapanie na szyi i ślad po ugryzieniu na ramieniu, przez co wyglądasz, jakbyś przegrał walkę z borsukiem. Bliźniaczka B znowu ząbkuje (tym razem chyba trzonowce, chociaż sprawdzenie jej buzi wymaga odwagi tresera lwów).

Leniwce dwupalczaste rodzą się z samoostrzącymi się niby-kłami. Nie zmyślam. Nawet u niemowląt ich ugryzienie potrafi przeciąć skórę. Brzmi znajomo? Bo wczoraj patrzyłem, jak Bliźniaczka B przegryza na wylot plastikowy brzeg kubka-niekapka.

Wciąż kupujesz te estetyczne, drewniane kółka do gryzienia, które tak świetnie wyglądają na Instagramie. Wrzuć je do kominka. Są bezużyteczne, gdy dziecko wpada w istną, dziką furię. W końcu kupiliśmy Gryzak Panda i to była jedyna rzecz, która powstrzymała ją od zgryzienia stolika kawowego. Jest wykonany z silikonu spożywczego, który jest na tyle sprężysty, by zaspokoić tę przerażającą siłę szczęk, i można go wrzucić do lodówki, żeby był na tyle zimny, by znieczulić cokolwiek, co akurat wykluwa się z jej dziąseł. (Mamy też kilka takich Zestawów Miękkich Klocków dla Niemowląt, które są całkiem fajne i kolorowe, ale bądźmy szczery – w tej chwili Bliźniaczka A używa ich głównie jako pocisków do rzucania w kota, więc może zachowaj je na czas, kiedy odzyskają trochę małej motoryki).

(A jeśli właśnie do ciebie dociera, że garderoba twojego dziecka składa się głównie z materiałów syntetycznych, które tylko pogarszają ten spocony festiwal przytulania, gorąco polecam przejrzenie kolekcji ubranek dla niemowląt z bawełny organicznej marki Kianao, aby znaleźć oddychające warstwy bazowe. Twoje obojczyki będą ci wdzięczne).

Upadek z koron drzew

Muszę cię ostrzec przed niezdarnością. Właśnie wkraczasz w fazę, w której z uporem maniaka będą chciały wspinać się na kanapę, szafkę pod telewizor i twoją głowę, by za chwilę rzucić się w przepaść.

W naturalnym środowisku małe leniwce czasami spadają z koron drzew. Ich budowa pozwala im przetrwać upadki na dno lasu z ogromnych wysokości. I tu zaczyna się najstraszniejsza część: matki często nie schodzą na dół, aby je podnieść. Podobno zejście na ziemię to ogromne ryzyko ataku drapieżnika, więc matka po prostu zakłada, że maluch przepadł, i zostaje na drzewie. Eksperci od dzikiej przyrody radzą wręcz ludziom, aby odczekali 12 godzin przed interwencją i sprawdzili, czy mama jednak nie zejdzie po swojego malucha.

Wspomniałem o tym mojej żonie jako o potencjalnej strategii wychowawczej po tym, jak Bliźniaczka A czwarty raz w ciągu godziny wyrzuciła się z suchego basenu z kulkami. Zaproponowałem, żebyśmy po prostu zostali na kanapie przez 12 godzin, aby zaobserwować jej naturalny instynkt przetrwania. Zostałem natychmiast wygnany do kuchni w celu sterylizacji butelek.

Oczywiście nie możemy ich ignorować, kiedy spadają (służba zdrowia na to kręci nosem, zresztą zdrowy rozsądek też). Ale przyswojenie tego faktu jakoś poprawiło moje mniemanie o własnym rodzicielstwie. Mogę być wykończony, pokryty tajemniczą, lepką substancją i służyć obecnie za ludzki plac zabaw, ale przynajmniej ratuję moje potomstwo, gdy sturla się z maty edukacyjnej. Poprzeczka dla ssaczych rodziców w lesie deszczowym jest zawieszona całkiem nisko.

One nie chcą być uczłowieczane

Ostatnią rzeczą, o której chcę, żebyś pamiętał, siedząc w tej łazience, jest to, że leniwce są okropnymi zwierzętami domowymi, ponieważ nie „uczłowieczają się” jak psy czy koty. Po prostu maskują swój stres. Ludzki dotyk powoduje u nich skok tętna. One chcą tylko przylegać, przetrwać i czasami zjeść jakiegoś liścia.

Przestań próbować zmusić swoje osiemnastomiesięczne dzieci do zachowywania się jak cywilizowani mali ludzie. Przestań oczekiwać, że będą spokojnie siedzieć w kawiarni, podczas gdy ty popijasz flat white. One nie chcą układać puzzli. Nie chcą uczyć się francuskiego. Chcą być przyklejone do twojego tułowia, chcą wykradać ci z ust w połowie przeżute tosty (co, tak się składa, jest dokładnie tym samym sposobem, w jaki młode leniwce zdobywają bakterie jelitowe – nie zastanawiaj się nad tym zbyt mocno) i chcą spać po 15 godzin na dobę, choć w brutalnych, poszarpanych 40-minutowych odstępach.

Świetnie sobie radzisz. Owo przyklejanie się oznacza, że czują się bezpiecznie. Gryzienie oznacza, że ich zęby działają. Absolutna odmowa istnienia w oderwaniu od twojego ciała to po prostu efekt milionów lat biologii naczelnych, która działa dokładnie tak, jak powinna.

A teraz wstań z podłogi w łazience. Nalej wrzątku do kubka. Przypnij z powrotem nosidło do klatki piersiowej, odbierz swoje dzikie małe stworzenia i zaakceptuj swój los jako drzewo.

Jeśli jesteś gotowy przestać walczyć z biologią i po prostu poddać się temu przyklejaniu, rzuć okiem na nasze ekologiczne, oddychające ubranka dla niemowląt. Nie sprawią, że twoje dzieci prześpią całą noc, ale dzięki nim bycie ludzkim materacem będzie chociaż trochę wygodniejsze.

Pytania, które wciąż zadaję sobie o 3 nad ranem