Jak wychować dziecko w luksusie i nie stworzyć małego egoisty

Wpatrywałam się w telefonie w akrylowe łóżeczko za trzy tysiące dolarów o 4 rano, cała umazana skwaśniałym mlekiem, czekając na przelew zasiłku macierzyńskiego. To był ten moment, kiedy uświadomiłam sobie, że moje wyobrażenie o "noworodkowym bogactwie" było całkowicie błędne. Zanim zostałam mamą, zakładałam, że bycie bogatym rodzicem oznacza pasujące do siebie kaszmirowe dresy i truflowe purée podawane na srebrnych łyżeczkach. Myślałam, że chodzi tu wyłącznie o estetykę. Teraz znam absolutną prawdę: bycie bogatym na etapie niemowlęctwa polega po prostu na wykupieniu się ze strefy przetrwania.

Słuchajcie, pewnego popołudnia mój lekarz rzucił mimochodem, że depresja poporodowa idzie w parze z brakiem snu. Amerykańska Akademia Pediatryczna opublikowała pewnie na ten temat opasłe tomy badań, analizując związek między snem matki a jej zdrowiem psychicznym, ale tak naprawdę nie potrzebujesz dyplomu medycznego, żeby zrozumieć, że krwawienie, płacz i funkcjonowanie z zerową ilością snu po prostu doprowadzą cię do szału. Prawdziwie bogaci rodzice nie marnują czasu na designerskie torby na pieluchy, bo są zajęci zatrudnianiem nocnych niań, by dosłownie odkupić swoje zdrowie psychiczne.

Płacą krocie za to, by ktoś inny wziął na siebie zmianę o 2 w nocy, żeby sami nie mieli halucynacji na porannych spotkaniach. To taktyka ratowania zdrowia psychicznego, o której nikt ci nie mówi, dopóki nie wylądujesz w najgłębszych okopach macierzyństwa.

Przetrwanie na nocnej zmianie

Kiedy pracowałam na oddziale pediatrycznym, widziałam tysiące odmian bogatych rodziców. Ci, którzy faktycznie w jednym kawałku przetrwali pierwsze lata życia dziecka, nigdy nie byli tymi, którzy wjeżdżali na oddział z najbardziej ostentacyjnymi wózkami. To byli pragmatycy, dla których biologiczne funkcje organizmu były ważniejsze niż szpan w mediach społecznościowych. Tworzyli pokoiki, które nie wydzielały toksycznych oparów do rozwijających się płuc ich maluchów i dbali o niesamowity spokój w swoim otoczeniu.

Kupiliśmy drewniany stojak edukacyjny ze zwierzakami, kiedy moje maleństwo miało około trzech miesięcy, a mój mózg był całkowicie usmażony od hałasu nowoczesnego macierzyństwa. Pokochałam go głównie za to, że nie wygrywał żadnych nieznośnych elektronicznych melodyjek ani nie rzucał stroboskopowego światła na mój salon. To tylko prosty drewniany słoń i ptaszek zwisający z solidnej ramy.

Dzieci dorastające z nieskończonymi możliwościami w pokojach po brzegi wypełnionych grającymi na baterie śmieciami, często cierpią na to, co psychologowie nazywają paraliżem decyzyjnym. Po prostu siedzą i tępo wpatrują się w górę plastiku, bo ich układ nerwowy jest kompletnie przebodźcowany. Ten drewniany stojak ogranicza hałas i daje im jeden, uczciwy, namacalny przedmiot, na którym mogą się skupić. Prawdę mówiąc, uratowało to też mój własny próg wytrzymałości sensorycznej w dniach, w których nawet nie zdążyłam wziąć prysznica.

Z drugiej strony kupiłam też jesienny kocyk dla niemowląt z bawełny organicznej w jeżyki, bo o 3 w nocy złapałam się na reklamę na Instagramie. Jest w porządku. Jest miękki, musztardowy kolor całkiem dobrze ukrywa plamy po mleku, a małe jeżyki są urocze. Ale tak szczerze, to tylko kawałek materiału. Twoje dziecko nie dostanie się na lepsze studia dlatego, że jako noworodek było owijane w ekologiczny kocyk z certyfikatem. Fajnie go mieć, jeśli dysponujesz luźną gotówką, ale błagam, nie stresuj się, jeśli używasz tych zwykłych kocyków w paski, które „pożyczyłaś” ze szpitala.

Zderzenie z emerytalną rzeczywistością

Temat pieniędzy robi się niesamowicie realny w sekundzie, w której dzieci odstawiają butelkę. Czytałam niedawno pewne badanie, według którego wychowanie dziecka do siedemnastego roku życia kosztuje w dzisiejszych realiach średnio trzysta tysięcy dolarów. Ta liczba wydaje mi się równie przerażająca, co kompletnie zmyślona, zależnie od dnia, w którym mnie o to zapytacie, ale wymusza to rozmowę o tym, jak zarządzać rodzinnym majątkiem, nie wychowując przy tym małego tyrana.

Doradcy finansowi uwielbiają rzucać radami dla rodziców z pokolenia milenialsów czy "Zetek", ale zasady wychowywania przyzwoitych ludzi w kapitalistycznym społeczeństwie w gruncie rzeczy sprowadzają się do kilku żelaznych granic.

• Twoja starość jest ważniejsza. Musisz zabezpieczyć swoje własne fundusze emerytalne, zanim w ogóle pomyślisz o założeniu konta oszczędnościowego na studia dla swojego dziecka. Bo choć o ile łatwo weźmiesz kredyt na edukację, o tyle absolutnie żaden bank nie sfinansuje twojego ewentualnego pobytu w domu opieki.
• Pieniądze służą nauce, nie życiu. Całkowicie oddziel obowiązki domowe od kieszonkowego. Traktuj obowiązki jak podstawowy czynsz, który dzieci płacą za mieszkanie pod twoim dachem, a kieszonkowe wyłącznie jako narzędzie, które ma je nauczyć zarządzania domowym budżetem.
• Pozwól im na tanie błędy. Daj im banknot, niech wydadzą go w całości na tanią, plastikową zabawkę, która rozpadnie się na tylnym siedzeniu samochodu w drodze do domu. Zmarnowanie tych paru groszy w wieku sześciu lat to cudownie tania lekcja na temat kiepskich inwestycji.

To jest właśnie to, co doradcy majątkowi nazywają zapewnieniem "siatki bezpieczeństwa", a nie "hamaka". Chcesz dać im wystarczającą stabilność, by w dorosłym życiu mogli podejmować skalkulowane ryzyko, ale nie na tyle dużo wygody, by dosłownie nigdy nie ruszyli się z twojej kanapy. To delikatny balans, który w dużej mierze polega na mówieniu im "nie", podczas gdy twoje serce trochę przy tym pęka.

Jeśli chcesz stworzyć pokoik dziecięcy, który nie przyprawi cię o gigantyczny ból głowy, podczas gdy będziesz próbowała to wszystko ogarnąć, poświęć chwilę, by przejrzeć zrównoważoną kolekcję stojaków edukacyjnych od Kianao. Po prostu kup jedną dobrą rzecz, zamiast dwudziestu kiepskich.

Matematyczny problem z naszymi córkami

A oto wyniki badań, które faktycznie nie dają mi spać po nocach – znacznie bardziej niż ryzyko SIDS czy to, czy purée z warzyw jest na pewno ekologiczne. Widziałam statystyki Brown Brothers Harriman, które pokazują, że pewność siebie dziewczynek w kwestii matematyki i finansów spada o porażające trzydzieści procent do czternastego roku życia. Trzydzieści procent, wyobrażacie to sobie? Patrzę na moją małą dziewczynkę bawiącą się na dywanie i myślę o tym, jak szybko i po cichu społeczeństwo spróbuje wmówić jej, że z natury nie ma głowy do liczb.

Musimy pokazywać im, czym są kompetencje finansowe – wcześnie i bardzo często, jeśli chcemy pokonać ten drastyczny spadek pewności siebie. Musisz pozwolić dzieciom patrzeć, jak płacisz rachunki, negocjujesz ceny i rozmawiasz o domowym budżecie, nie zachowując się przy tym, jakby to był twój brudny sekret.

Problem polega na tym, że żyjemy teraz w społeczeństwie całkowicie bezgotówkowym. Pieniądze to dziś tylko kawałek plastiku, którym przykłada się do świecącego ekranu w kawiarni. Dla kilkulatka to coś niesamowicie abstrakcyjnego. Dzieci muszą zobaczyć fizycznie pieniądze przechodzące z rąk do rąk, by zrozumieć, że rzeczy faktycznie coś kosztują. Muszą same podać kasjerowi pognieciony banknot, żeby pojąć na czym polega proces kupna i sprzedaży.

Jeśli chcesz ich nauczyć o rzeczywistej wartości przedmiotów, musisz wcześnie zacząć od fizycznej jakości. Niedawno na baby shower przyjaciółki wzięliśmy stojak edukacyjny w stylu Dzikiego Zachodu. Ma te piękne, drewniane kształty bawołów i kaktusów połączone z miękkimi, szydełkowanymi elementami. Daje to bardzo subtelną lekcję na temat dbania o środowisko i tradycyjnego rzemiosła, i to bez zbędnego prawienia kazań.

Uczysz dzieci szacunku do rzeczy, kupując ich mniej, ale za to takich, które są lepsze i naprawdę długo posłużą. Kiedy dorastają otoczone przedmiotami, które nie lądują od razu na wysypisku śmieci, zaczynają rozumieć, że zasoby są skończone. To cichy sposób na walkę z wirusem konsumpcjonizmu, jeszcze zanim w ogóle zaczną mówić pełnymi zdaniami.

Twardo stąpając po ziemi

Jest jeszcze kwestia empatii. Nie możesz tak po prostu rozmawiać o pieniądzach; musisz ich zmusić do wyjrzenia poza własną, wygodną bańkę. Co kilka miesięcy każę mojej córce przebierać jej za małe ubrania i zabawki. Pakujemy je i osobiście przekazujemy komuś innemu. Jest przy tym bałagan, ona zwykle płacze nad poplamioną koszulką, której nie nosiła od roku, i zajmuje to dziesięć razy więcej czasu, niż gdybym zrobiła to sama, kiedy ona śpi. Ale samo wykonanie tej fizycznej pracy przy oddawaniu rzeczy to jedyny sposób na zbudowanie w dziecku głębokiej empatii.

Nie wychowasz twardo stąpającego po ziemi dziecka, chroniąc je przed realiami tego świata. Wychowasz je, uświadamiając im, jak wielkie mają szczęście, a następnie wymagając, by zachowywały się w sposób tego szczęścia godny.

Zanim więc zanurkujesz na głęboką wodę funduszy edukacyjnych i procentu składanego, weź głęboki oddech. Zacznij od podstaw ich fizycznego środowiska. Zrób zakupy w naszym dziale etycznie produkowanych akcesoriów dla niemowląt i na razie po prostu skup się na tym, by dziś utrzymać je przy życiu i w miarę czyste. Rozmowy o funduszach powierniczych mogą poczekać, aż zaczną przesypiać całe noce.

Często zadawane pytania

Jak rozmawiać z maluchem o noworodkowym bogactwie?

Szczerze? Wcale nie musisz. To tylko małe dzieci, a ich mózgi to w dużej mierze wciąż papka. Możesz za to już teraz zacząć im pokazywać granice fizycznej konsumpcji. Kiedy w alejce w supermarkecie proszą o dziesiątą z kolei plastikową zabawkę, po prostu mówisz im, że dziś tego nie kupujecie i pozwalasz im krzyczeć. Nie musisz przygotowywać prezentacji w PowerPoincie na temat domowej ekonomii. Musisz po prostu utrzymać tę granicę i pozwolić im się wyryczeć w wózku sklepowym, podczas gdy inni ludzie będą się na was gapić.

Czy to źle, by zatrudnić nocną nianię, jeśli naprawdę nas na to stać?

Absolutnie nie. Jeśli masz środki na koncie, kup sobie sen. Hormony poporodowe są brutalne i bardzo nieprzewidywalne. Jeśli zapłacenie profesjonalistce za kołysanie krzyczącego niemowlaka o 3 rano uchroni cię przed warczeniem na partnera czy wpadnięciem następnego dnia w epizod depresyjny, to bez dwóch zdań najlepiej wydane pieniądze w twoim życiu.

Kupować tanie zabawki czy te droższe, ale zrównoważone ekologicznie?

Prawdę mówiąc, najlepiej robić i jedno, i drugie. Kupuję ładne, pamiątkowe rzeczy, takie jak drewniane stojaki edukacyjne od Kianao, żeby wspierały podstawowe umiejętności rozwojowe i motoryczne. Ale pozwalam też mojemu dziecku przepuścić własną gotówkę z urodzin na totalnie śmieciowe, plastikowe zabawki, które psują się po tygodniu. Dzieci muszą na własnej skórze przekonać się, że tanie rzeczy są tanie nie bez powodu, a lepiej, by odebrały tę lekcję na bibelocie za kilkanaście złotych niż później, biorąc kredyt na samochód.

Kiedy powinnam zacząć oszczędzać na fundusz edukacyjny mojego dziecka?

Spece od finansów powiedzą ci, że najlepiej otworzyć takie konto już w dniu, w którym zobaczysz pozytywny wynik testu ciążowego. Patrząc na to realistycznie, po prostu załóż je, kiedy w końcu prześpisz całą noc, a twój mózg włączy się na tyle, by przypomnieć sobie własny numer PESEL. Procent składany to świetna sprawa, ale zachowanie zdrowia fizycznego i psychicznego w czwartym trymestrze jest znacznie ważniejsze niż optymalizacja ulg podatkowych w funduszu na studia.