Włamanie na kamerę kriss_baby_: Odłączamy naszą nianię Wi-Fi

Stojąc w pokoiku Leo o 2:14 w nocy, ubrana w rozciągnięte bokserki Dave'a i top do karmienia, który pachniał skwaśniałym mlekiem i skrajną desperacją, trzymałam w lewej dłoni kawałek pomalowanej płyty gipsowo-kartonowej. W prawej, zwisając na białym kablu zasilającym jak martwy wąż, znajdowała się nasza supernowoczesna niania elektroniczna z Wi-Fi.

Dave wpadł do pokoju jakieś trzy sekundy później z ciężką, metalową latarką w dłoni. Był przerażony i mrużył oczy od rażącego światła, które przed chwilą zapaliłam. Spojrzał na dziurę w ścianie, potem na kamerę w mojej dłoni, a na końcu na Leo – który cudem wciąż spał w swoim łóżeczku, całkowicie nieświadomy faktu, że jego matka właśnie do reszty postradała zmysły.

„Co tu się u licha dzieje?” – wyszeptał Dave, opuszczając latarkę.

Nie byłam w stanie z siebie nic wydusić. Po prostu się trzęsłam. Siedziałam wcześniej w fotelu do karmienia, bezmyślnie przewijając telefon podczas odciągania pokarmu, i natknęłam się na nocny wątek na Reddicie, który wywołał we mnie poziom macierzyńskiej paniki, o jaki bym siebie nie podejrzewała. Wątek dotyczył niezabezpieczonych kamer internetowych, a dokładnie fali wycieków nagrań z kamer kriss baby.

A powodem, dla którego krew dosłownie zmroziła mi się w żyłach i rzuciłam się na ścianę, dosłownie zrywając kamerę z uchwytu (wyrywając przy okazji kołki z płyty), było to, że kiedy kupiłam tę tanią kamerę „no-name” na Amazonie podczas zakupowej gorączki w środku nocy w Prime Day, domyślna sieć Wi-Fi i nazwa użytkownika, którą urządzenie nadawało od razu po wyjęciu z pudełka, brzmiały dokładnie tak: kriss_baby. Nie zmieniłam ich. Nawet nie wiedziałam, że powinnam.

O tym, jak wpadłam do króliczej nory cyberbezpieczeństwa

Nie jestem informatykiem. Poważnie, ledwie potrafię zresetować router w salonie bez dzwonienia do taty z pytaniem, która migająca zielona lampka oznacza, że internet faktycznie działa. Kiedy więc kupiłam tę nianię dla Leo, po prostu podłączyłam ją do prądu, ściągnęłam fatalnie przetłumaczoną aplikację, połączyłam z domowym Wi-Fi i uznałam, że to wszystko. Myślałam, że jestem dobrą, nowoczesną mamą.

Chciałam móc sprawdzać na telefonie, co u niego słychać, gdy myłam butelki w kuchni, albo pozwolić Dave'owi zerkać na niego z biura. Wydawało mi się to bezpieczne. Miałam poczucie kontroli.

Ale najwyraźniej, gdy kupujesz tanią elektronikę i nie zmieniasz haseł fabrycznych, w zasadzie zostawiasz cyfrowe drzwi frontowe do sypialni swojego dziecka szeroko otwarte dla każdego, kto ma podstawowe pojęcie o adresach IP. Z tego, co chaotycznie wyczytałam, hiperwentylując w ciemnościach, te otwarte adresy IP są rzekomo publicznie indeksowane. Istnieje podobno jakaś przerażająca wyszukiwarka, która skanuje internet w poszukiwaniu niezabezpieczonych kamer, a jacyś psychopaci mogą po prostu... się zalogować. Mogą patrzeć, jak twoje dziecko śpi. Mogą słuchać, jak śpiewasz fałszując kołysanki. Czasami mogą nawet odezwać się przez dwukierunkowy głośnik, na samą myśl o czym mam ochotę wrzucić telefon do oceanu.

Cała ta afera z wyciekami z kamer kriss baby polegała podobno na znanej luce w oprogramowaniu tego konkretnego producenta – gigantyczne partie niań trafiały na rynek z dokładnie takim samym dostępem od kuchni (tzw. backdoorem). A ja zapłaciłam ledwie trzydzieści dziewięć dolarów, by zainstalować studio do transmisji na żywo w najbardziej wrażliwej i intymnej przestrzeni mojego niemowlaka.

W każdym razie chodzi o to, że tamtej nocy roztrzaskałam kamerę o dno kosza w kuchni i posypałam ją starymi fusami z kawy, żeby mieć absolutną pewność, że już nie zadziała.

Co dr Miller powiedziała mi o moich lękach związanych z nianią elektroniczną

Kilka tygodni później, na wizycie kontrolnej z 9-miesięcznym Leo, nadal byłam kłębkiem nerwów. Przeszliśmy na podstawową nianię radiową z zamkniętym obwodem – taką, która wygląda jak krótkofalówka z 1998 roku i transmituje tylko dźwięk lokalnie – ale i tak byłam roztrzęsiona. Przyznałam się do całego incydentu z wyrwaniem płyty gipsowej naszej lekarce, dr Miller, spodziewając się, że zrozumie moje obawy przed hakerami.

Zamiast tego podniosła wzrok znad karty Leo, poprawiła okulary i sprowadziła mnie na ziemię w sposób, który, szczerze mówiąc, trochę zabolał.

Powiedziała, że chociaż zabezpieczenie naszej sieci domowej było oczywiście mądrym posunięciem, to większym zagrożeniem dla dobrostanu mojej rodziny nie był wcale hipotetyczny haker z innego kraju, ale mój własny poporodowy lęk, który napędzała ta elektroniczna niania. Dodała, że poziom kortyzolu wywołany moim wpatrywaniem się w widok „ducha” z noktowizora co piętnaście minut wyrządza mojemu zdrowiu więcej fizycznych szkód niż niemal cokolwiek innego. Moja lekarka dosłownie kazała mi przestać zlecać moje macierzyńskie instynkty aplikacji na smartfonie i po prostu iść spać.

Miała rację. Monitor wideo dawał mi iluzję kontroli, ale tak naprawdę dostarczał mi tylko więcej danych do popadania w obsesję. Czy jego klatka piersiowa unosi się wystarczająco szybko? Dlaczego drgnął? Czy to cień, czy kocyk na jego twarzy? Och, a te czujniki temperatury pokojowej w nianiach i tak są zupełnie niedokładne i do niczego się nie nadają.

Zrozumiałam, że poświęcałam tak dużo czasu na zamartwianie się niewidzialnymi, cyfrowymi zagrożeniami, że doprowadzałam samą siebie do szaleństwa. Jeśli zmagasz się z tą samą obezwładniającą potrzebą kontrolowania otoczenia swojego dziecka, może powinnaś rzucić okiem na ubranka z bawełny organicznej dla dzieci lub naturalną pościel od Kianao. One przynajmniej zapewniają namacalny, fizyczny spokój ducha bez świecącego ekranu domagającego się Twojej uwagi o 4:00 nad ranem.

Rzeczy, którym naprawdę ufam (i te, którym nie ufam wcale)

Kiedy zrobiłam sobie detoks od sprawdzania obrazu z niani, zaczęłam skupiać się niezwykle drobiazgowo na fizycznych rzeczach w pokoju Leo. Skoro nie mogłam go monitorować kamerą w rozdzielczości 1080p, chciałam mieć absolutną pewność, że środowisko, w którym spał, jest tak bezpieczne i czyste, jak to tylko możliwe.

Wtedy właśnie popadłam w totalną obsesję na punkcie naturalnych włókien. Przejrzałam jego komodę i zorientowałam się, jak wiele taniego poliestru i dziwnych syntetycznych mieszanek kupiłam tylko dlatego, że miały na sobie urocze nadruki z dinozaurami. Martwiłam się o fale internetowe, jednocześnie owijając moje dziecko w plastikowe, nieoddychające materiały.

Wtedy też odkryłam kocyki z bawełny organicznej dla dzieci od Kianao i nie przesadzam, gdy mówię, że zmieniły całe moje podejście do wyprawki. Te kocyki są absurdalnie miękkie. Poważnie, zazdroszczę mojemu dziecku jego pościeli. Ale, co ważniejsze, bawełna organiczna naprawdę pozwala kontrolować temperaturę. Bez cyfrowego termometru na zhakowanej niani, który co chwila wysyłał powiadomienia na mój telefon, że w pokoju są 23 stopnie zamiast 22, po prostu nauczyłam się ufać oddychającemu materiałowi, który dbał o jego komfort. Kocyk jest na tyle ciężki, że go uspokaja, ale w pełni przewiewny, a do tego nie musiałam się martwić o toksyczne barwniki, gdy Leo spał z twarzą wtuloną w materac.

Mniej więcej w tym samym czasie kupiłam u nich również silikonowy gryzak dla niemowląt. Jest... w porządku. Bardzo estetyczny, bezpieczny i zrobiony z silikonu spożywczego czy czegoś tam, ale będę szczera – Leo używał go przez dokładnie dwa dni, po czym stwierdził, że zdecydowanie woli rzuć pilota od telewizora i moje kluczyki do samochodu. Dzieci są dzikie. Możesz kupić najbezpieczniejszy i najpiękniejszy gryzak na rynku, a one i tak będą wolały gryźć psią smycz. Serio, zachowajcie pieniądze na pościel.

To my sami udostępniamy ich dane

Ale całe to przerażenie włamaniem do kamery internetowej otworzyło mi oczy na coś znacznie bardziej niewygodnego. Byłam wściekła na myśl, że obcy człowiek narusza naszą prywatność, ale tak naprawdę wcale nie przyjrzałam się swojemu własnemu zachowaniu w sieci.

Dużo mówimy o chronieniu naszych dzieci, a potem bez wahania wrzucamy na Instagram w pełni publiczne zdjęcie z oznaczoną lokalizacją, pokazujące histerię naszego malucha w wannie, żeby zobaczyło to trzystu znajomych. To zjawisko nazywa się „sharenting” i byłam w tej kwestii niesamowicie winna. Pragnęłam akceptacji. Chciałam „lajków” pod zdjęciami uroczych ubranek.

Jednak w internecie nic nie ginie, a my aktywnie budujemy cyfrowe ślady naszych dzieci, zanim one w ogóle nauczą się mówić. Pokłóciłam się ostro z własną matką, ponieważ ciągle wrzucała na Facebooka zdjęcia z porannego odwożenia Mai do przedszkola, dosłownie ogłaszając całemu światu, gdzie znajduje się moja córka o 8:30 każdego dnia tygodnia. Nie rozumiała w czym problem. „Ale moi znajomi chcą widzieć, jak dorasta!”

Musiałam jej wytłumaczyć, że gdy zdjęcie zostanie udostępnione, tracimy nad nim kontrolę. To takie samo pogwałcenie prywatności jak niezabezpieczona kamera, z tą różnicą, że to my sami otwieramy drzwi i zapraszamy ludzi do środka. Teraz trzymam się super restrykcyjnej zasady: żadnych twarzy w mediach społecznościowych publicznie, żadnego oznaczania lokalizacji i absolutnie żadnych zawstydzających historii, które Leo mógłby przeczytać, gdy będzie miał piętnaście lat, i za które mógłby mnie znienawidzić.

Jeśli mamy zamiar inwestować w nietoksyczne prześcieradła do łóżeczek i czystą, ekologiczną żywność, musimy zacząć podchodzić do cyfrowej prywatności dzieci z taką samą, potężną dawką energii obronnej. To wszystko ma znaczenie.

Możesz zacząć tworzyć bezpieczniejszą, prostszą fizyczną przestrzeń dla swojego dziecka, sprawdzając kolekcję niezbędników dla noworodków Kianao, a potem – przy okazji – zmień może hasło do routera.

Nieuporządkowane, szczere FAQ o gadżetach do dziecięcego pokoiku

Czy naprawdę musiałaś roztrzaskać tę kamerę, Sarah?

Okej, logicznie rzecz biorąc? Nie. Prawdopodobnie mogłam po prostu odłączyć ją od prądu, przywrócić ustawienia fabryczne, zaktualizować oprogramowanie i wrzucić do jakiegoś pojemnika z darami czy coś w tym stylu. Ale była 2:00 w nocy, funkcjonowałam na jakichś czterdziestu minutach snu, a moja macierzyńska adrenalina wzięła górę. Poza tym, naprawdę miło było uderzyć ją pokrywką od kosza na śmieci. Gorąco polecam na odstresowanie.

Czy absolutnie muszę używać niani z Wi-Fi?

Broń Boże. Przemysł artykułów dziecięcych całkowicie wyprał nam mózgi, każąc wierzyć, że do wychowania niemowlaka potrzebujemy inwigilacji godnej jednostek wojskowych. Ludzie utrzymywali dzieci przy życiu przez tysiące lat bez aplikacji śledzącej cykle snu. Teraz używam taniej niani VTech, która ma tylko dźwięk. Nie łączy się z internetem, działa idealnie i nikt z innej strefy czasowej nie może się do niej włamać. Spokój ducha jest nieskończenie lepszy od wideo w wysokiej rozdzielczości.

Skąd mam wiedzieć, czy moja kamera jest bezpieczna?

Szczerze mówiąc, ledwie ogarniam, jak działa moja mikrofala, ale podstawowa zasada, której nauczyłam się na własnych błędach, jest taka: jeśli coś łączy się z domowym internetem, potrzebuje silnego, unikalnego hasła. Jeśli nadal używasz hasła wydrukowanego na spodzie urządzenia lub zapisanego na karteczce w pudełku, to właściwie zostawiasz szeroko otwarte drzwi do domu. Aktualizuj aplikację, aktualizuj oprogramowanie, a jeśli marka nie oferuje uwierzytelniania dwuskładnikowego, po prostu wrzuć to do śmieci.

A co z dziadkami udostępniającymi zdjęcia?

To dosłownie najgorsza rozmowa, jaką trzeba przeprowadzić, ale musisz po prostu zerwać ten plaster i powiedzieć rodzicom, że internet to teraz zupełnie inne, znacznie dziwniejsze miejsce niż w 2005 roku. Powiedziałam mojej mamie, że może wysyłać tyle zdjęć, ile tylko chce na nasz czat rodzinny, ale w ułamku sekundy, gdy coś trafi na Facebooka bez mojej zgody, całkowicie straci przywilej robienia zdjęć. Spowodowało to tydzień niezręcznej ciszy, ale w końcu uszanowała moje granice. Musisz po prostu być nieustępliwa.

Jak przestać popadać w obsesję na punkcie niani elektrycznej?

Prawdopodobnie musisz po prostu wyrzucić domyślne hasło do śmieci, razem z tym niepokojem każącym ci sprawdzać aplikację co trzy sekundy. Warto też zainwestować w coś, co nie łączy się z serwerem w innym kraju, jednocześnie przypominając sobie, że dzieci wydają dziwne dźwięki przez sen. Postękują, sapią, popłakują, a potem znowu zapadają w sen. Jeśli będziesz śledzić każdy najmniejszy ruch na ekranie, nigdy nie odpoczniesz. Ścisz dźwięk, zaufaj swojemu fizycznemu środowisku i idź spać. Bardzo tego potrzebujesz.