Panika o 3 w nocy: Wymyślony wilczek i prawdziwe pająki

Jest 3:14 w nocy, a ja stoję w przedpokoju w poplamionych dresach z czasów studenckich mojego męża, zupełnie nie mogąc pojąć, co się dzieje. Elektroniczna niania po prostu mruga do mnie tym złym, małym zielonym światełkiem, a przez szumy słyszę, jak Leo, który miał wtedy dwa i pół roku, drze się wniebogłosy o małym wilku w swojej szafie. Żeby było jasne, to nie był żaden wielki, zły wilk. Mały wilczek. Bo najwyraźniej jego mózg dwulatka uznał, że młodociany drapieżnik alfa jakoś przemknął obok naszego dzwonka Ring i ukrył się za stertą jego wielkich kartonowych książeczek.

Mój mąż chrapie tak głośno, że obudziłby umarłego, a ja po prostu gapię się w ścianę, myśląc o w połowie pustym kubku zimnej kawy cold brew, którą zostawiłam wczoraj po południu na kuchennym blacie, i zastanawiam się, czy nie jest za wcześnie, by ją wypić. Nie jest. Ale najpierw muszę zająć się sytuacją z wilkiem. Powlokłam wyczerpane nogi po drewnianej podłodze, w duchu przeklinając teściową za to, że kupiła mu na urodziny to pięknie ilustrowane, ale szczerze mówiąc przerażające wydanie Trzech małych świnek. Pchnęłam drzwi do jego pokoju, spodziewając się, że odwalę ten cały teatrzyk ze świeceniem latarką pod łóżkiem, pokażę mu, że nie ma żadnego psiego zagrożenia i wrócę do łóżka.

Nie spodziewałam się, że znajdę tam prawdziwego potwora.

Znaczy, nie wilka. Ale kiedy włączyłam latarkę w iPhonie i poświeciłam pod jego łóżeczkiem, snop światła padł na coś, co się ruszało. Coś dużego, brązowego, włochatego i – o Boże, na samą myśl mam ciarki na całym ciele – wibrującego. Pochyliłam się bliżej, a mój pozbawiony snu mózg próbował rozszyfrować ten kształt, po czym z całkowitym, przyprawiającym o mdłości przerażeniem uświadomiłam sobie, że to była wielka samica pająka-wilka (z rodziny pogońcowatych), a po jej grzbiecie pełzało chyba ze sto małych pajączków. Zwyczajny, pulsujący, żywy minivan pajęczaków pędzący po dywanie mojego syna z organicznej bawełny.

Panika.

Oszalałam. Wyciągnęłam Leo z łóżka tak szybko, że chyba wręcz zwichnęłam sobie ramię, wybiegłam na korytarz i zaczęłam kopać męża po piszczelach, aż się obudził. Reszta nocy zlewa się w jedno pasmo gorączkowego googlowania, płaczu i prób wytłumaczenia wpadającemu w histerię dwulatkowi, że wymyślony mały wilk nie istnieje, za to bardzo prawdziwa robacza rodzina właśnie melduje się w jego pokoju.

Ten moment, w którym bajki całkowicie zrujnowały mi życie

Porozmawiajmy więc najpierw o wymyślonym wilku, ponieważ nasza pediatra, dr Miller, ostrzegała mnie przed tym zaledwie kilka tygodni wcześniej na wizycie kontrolnej. Powiedziała, że w okolicach drugiego roku życia dzieci przechodzą przez ten ogromny skok poznawczy, w którym ich wyobraźnia dosłownie eksploduje, co powinno być pięknym, magicznym kamieniem milowym, ale szczerze mówiąc? To koszmar. Ich mózgi nagle tak bardzo zacierają granicę między rzeczywistością a fikcją, że wilk z bajki staje się dla nich równie prawdziwy jak pies rodzinny.

Kilka dni przed tym incydentem wypróbowałam ten sztuczek idealnych matek z Pinteresta ze „Sprayem na potwory”. Wiecie, o co chodzi. Bierzesz małą butelkę ze spryskiwaczem, napełniasz ją wodą i obowiązkowym olejkiem lawendowym, a potem wmawiasz dziecku, że to magiczny spray, który odstrasza wilki i potwory. Spędziłam dwadzieścia minut na entuzjastycznym spryskiwaniu jego zasłon, nucąc przy tym jakiś absurdalny wierszyk wymyślony na poczekaniu. Myślałam, że macierzyństwo mam w małym palcu.

Całkowicie obróciło się to przeciwko mnie.

Ponieważ, jak delikatnie zwróciła mi uwagę nasza pediatra, kiedy ze łzami w oczach zadzwoniłam na jej infolinię pod koniec tygodnia, danie dziecku broni przeciwko wilkowi w sekrecie uświadamia mu, że wilk jest PRAWDZIWY i aktywnie próbuje je dopaść, co podkręca niepokój do granic możliwości. Więc spryskując jego pokój, w zasadzie potwierdziłam Leo, że owszem, jakiś mały wilk próbuje cię zjeść, ale oto trochę lekko pachnącej wody z kranu, żebyś mógł się bronić. Genialnie, Sarah. Po prostu genialnie.

Powtarzanie, żeby po prostu poszedł spać, bo wilki żyją w lesie, też absolutnie nic nie dało.

W każdym razie chodzi o to, że utknęłam w martwym punkcie, próbując współodczuwać jego strach, a jednocześnie rozpaczliwie próbując sprowadzić go z powrotem na ziemię, mówiąc rzeczy w stylu: „Ojej, masz rację, wilki z bajek są superszybkie i przerażające, ale żyją tylko na papierowych stronach, a nie w naszym domu”, podczas gdy w rzeczywistości o 4 nad ranem stałam z nim w kuchni, ponieważ jego pokój był właśnie zajęty przez prawdziwą dziką faunę.

Czego dowiedziałam się z mojego spanikowanego wyszukiwania w Google o 4 nad ranem

Podczas gdy Leo w końcu zajął się jedzeniem suchych płatków z plastikowego kubka na kuchennej wyspie, ja trzęsącymi się kciukami agresywnie wpisywałam w telefon hasło „czy mały pająk-wilk może zabić niemowlę”. Słuchajcie, ja nic nie wiem o robakach. Jestem pisarką, a nie entomologiem. Cała moja wiedza o pająkach pochodzi z Pajęczyny Szarloty i z tamtego jednego razu, gdy pająk przespacerował się po desce rozdzielczej, kiedy prowadziłam, przez co o mało nie wjechałam moją Hondą do rowu.

Ale z tego, co zdołałam wyczytać przez zamglone oczy, przedzierając się przez dziwny naukowy żargon na stronach uniwersyteckich, pająki-wilki są w zasadzie nieszkodliwe dla ludzi. Nie tkają sieci; polują na ziemi. I tak, matki noszą swoje młode na grzbiecie przez tygodnie, co jest, szczerze mówiąc, poziomem rodzicielstwa bliskości, którego nie potrafię sobie nawet wyobrazić. Wyobrażacie sobie nosić na kręgosłupie setkę noworodków, próbując upolować obiad? Macierzyństwo jest dzikie.

Internet zdawał się twierdzić, że dopóki nie próbujesz aktywnie zgnieść pogońcowatego gołą ręką, on cię nie ugryzie, a nawet jeśli, to będzie to przypominać łagodne użądlenie pszczoły. To nie jest stan zagrażający życiu. Użyli określenia „medycznie nieistotne”, co potwornie lekceważy moją traumę emocjonalną, ale mniejsza z tym. Nienawidzą wibracji i hałasu, więc fakt, że jeden był w pokoju Leo – pokoju, który zazwyczaj brzmi jak plac rozbiórki przez 14 godzin na dobę – to był po prostu zwykły pech.

Byłam tak zeschizowana na punkcie owadów zbliżających się do niego tamtej nocy, że w końcu przebrałam mu piżamkę prosto w kuchni. Wcisnęłam go w nasze ulubione Body Niemowlęce z Bawełny Organicznej, ponieważ ma tak pięknie dopasowane, wzmocnione ściągacze i zatrzaski, że czułam się, jakby był bezpiecznie zamknięty wewnątrz fortecy odpornej na owady. Szczerze mówiąc, to body to jedno z niewielu ubrań, które przetrwały zarówno Leo, jak i Mayę. Ma w sobie odrobinę elastanu (jakieś 5%), więc naprawdę rozciąga się nad ich gigantycznymi głowami dwulatków bez trwałego rozciągnięcia materiału pod szyją. Uprałam tę rzecz chyba ze sto razy na cyklu antybakteryjnym z powodu różnych awarii pieluchowych i rozlanego mleka, a bawełna organiczna staje się tylko bardziej miękka. Nigdy nie zrobiły się na niej te dziwne kulki, które pojawiają się na syntetycznych ubraniach. To po prostu bardzo solidny, niezawodny kawałek materiału, gdy wszystko inne w twoim życiu wydaje się kompletnym chaosem.

Jak naprawdę udało nam się go z powrotem uśpić

Powrót do jego pokoju był całą wielką produkcją. Mój mąż, niech go Bóg błogosławi, jakoś zdołał uwięzić pajęczą mamę i jej przerażające potomstwo pod plastikowym pojemnikiem, wsunął pod spód kawałek tektury i eskortował całą rodzinę do ogrodu. Wrócił, pachnąc rześkim nocnym powietrzem, wyglądając na zdecydowanie zbyt spokojnego jak na człowieka, który właśnie przeniósł w inne miejsce setkę pająków.

Ale Leo wciąż przeżywał sprawę wymyślonego wilczka.

Więc zamiast używać sprayu na potwory, mówić mu, że jego pluszowy miś pokona wilka, albo krzyczeć, żeby po prostu zamknął oczy i spał, usiadłam z nim na podłodze i całkowicie zmieniliśmy narrację. Opowiedziałam mu długą, zawiłą historię o bardzo mądrym małym chłopcu, który zbudował dom tak silny i sprytny, że wilki po prostu się znudziły i poszły do restauracji. W gruncie rzeczy dałam mu siłę, by mógł być bohaterem swojej własnej opowieści, zamiast polegać na mnie jako na osobistym ochroniarzu. Myślę, że dr Miller byłaby ze mnie dumna, nawet jeśli płakałam we własny obojczyk, wymyślając tę historię.

W końcu wróciliśmy do sypialni, chociaż posadziłam go w jego Drewnianym Stojaku Edukacyjnym, podczas gdy ja sprawdzałam każdy centymetr kwadratowy podłogi. Będę z wami szczera co do tego stojaka – jest po prostu okej. Maya używała go do budowy małego fortu, żeby chronić się przed „wilkami”, co było słodkie, ale te nóżki w kształcie litery A są tak szerokie, że uderzałam w nie palcem u nogi dosłownie każdego dnia przez pół roku. Naturalne drewno jest przepiękne, a mały słonik do powieszenia to naprawdę świetna jakość, ale jeśli macie małe miejskie mieszkanko, tak jak my w tamtym czasie, będziecie się o to bez przerwy potykać. Ale tamtej nocy? Był to niezwykle przydatny kojec dla dwulatka, podczas gdy jego matka czołgała się na czworakach z latarką, szukając zabłąkanych pająków.

Jeśli wy też próbujecie przetrwać dziką jazdę związaną z wyobraźnią dwulatka i sensorycznym przebodźcowaniem, nie zagracając przy tym domu tanim plastikiem, sprawdźcie te bezpieczniejsze, organiczne propozycje do zabawy, które nie zrujnują estetyki waszego salonu.

Dlaczego o świcie zaczęłam pisać do przyjaciółek

O 5:30 rano słońce zaczynało nieśmiało wyłaniać się zza horyzontu, Leo w końcu usnął, a ja siedziałam na kanapie, czując się jak całkowicie wydrążona ludzka skorupa. I znów zaczęłam myśleć o prawdziwych wilkach. Nie tych przerażających, z bajek, ani nie o pająkach.

Prawdziwe wilki to niesamowici rodzice. Przepadłam w odmętach Wikipedii jak w króliczej norze, czekając, aż zaparzy się kawa. W dzikim stadzie wilków, gdy matka ma szczenięta, reszta watahy przynosi jej jedzenie, aby nie musiała opuszczać nory. Oni dosłownie na zmianę opiekują się młodymi, żeby matka mogła spać. Działają jak zgrana, wspierająca jednostka, w której ciężar wychowania dzielony jest na wszystkich.

A ja tam siedziałam, pijąc zwietrzałą kawę, czując się całkowicie odizolowana i spanikowana z powodu robaka i złego snu, próbując poradzić sobie ze wszystkim sama.

Macierzyństwo wiąże się dziś z taką ogromną izolacją. Nie mamy swojej watahy. Po prostu żyjemy w tych naszych własnych, odrębnych jaskiniach, wyczerpani, googlując coś o 4 nad ranem, przerażeni, że wszystko robimy źle. Zrozumiałam wtedy, że potrzebuję własnego stada. Wzięłam telefon i napisałam do grupy moich mam na czacie: „Znalazłam gigantycznego pająka w pokoju Leo. On myśli, że w szafie siedzi prawdziwy wilk. Wyślijcie pomoc albo kawę”.

Trzy z nich odpisały w ciągu dziesięciu minut, ponieważ, rzecz jasna, żadna z nas nie spała. Jedna poradziła, bym użyła olejku z mięty pieprzowej w okolicach listew przypodłogowych, bo pająki nienawidzą tego zapachu (to o wiele lepsze wyjście niż toksyczny spray na owady przy niemowlaku). Druga podrzuciła mi latte punkt 8:00 rano. To był moment, w którym poczułam największe wsparcie od miesięcy.

To zabawne, jak stres wyzwala w naszych dzieciach najdziwniejsze mechanizmy obronne. Następnego dnia Leo był tak spięty wydarzeniami minionej nocy, że zaczął gryźć drewnianą balustradę łóżeczka, tylko po to, by się uspokoić. Skończyło się na tym, że gorączkowo przeszukiwałam torbę na pieluchy, by znaleźć jego Gryzak Pandę i praktycznie wepchnęłam mu go do rąk. Uwielbiam go, ponieważ w 100% zrobiony jest z silikonu spożywczego i jest zupełnie płaski, więc mógł sobie nim masować dziąsła aż z tyłu jamy ustnej. To była jedyna rzecz, która pomogła mu się opanować tamtego ranka, gdy oboje dochodziliśmy do siebie po naszych nocnych traumach. Mycie jest też bajecznie proste – po prostu wrzuca się to zmywarki, a to dokładnie ten poziom wysiłku, z którym mogę sobie poradzić po bezsennej nocy. Zero.

Przetrwanie nocy

Słuchajcie, lęki będą się pojawiać. Robaki dostaną się do domu. Jednej nocy poradzicie sobie ze wszystkim po mistrzowsku, a kolejnej totalnie dacie plamę, a to po prostu brudna, chaotyczna rzeczywistość wychowywania małych ludzi. My przetrwaliśmy Wielki Incydent z Wilkiem w 2019 r. Wy przetrwacie każdą dziwną fazę, którą wasze dziecko wam teraz serwuje.

Tylko może przez jakiś czas nie kupujcie im książeczek o zwierzętach drapieżnych. Trzymajcie się gąsienic.

Gotowi, by ulepszyć pokój dziecięcy o podstawowe produkty, które szczerze ułatwiają życie, gdy jedziecie na rezerwie bez snu? Przejrzyjcie naszą kolekcję oddychających, przyjaznych sensorycznie ubranek niemowlęcych z bawełny organicznej tutaj.

Wasze spanikowane pytania z 3 w nocy – odpowiedzi

Bo dobrze wiem, że pewnie czytasz to teraz po ciemku na swoim telefonie.