Nietrafione tatuaże po porodzie i cała prawda o tatuażach dla maluchów

Jest dokładnie 21:43 w przypadkowy wtorek, a ja siedzę na brzegu naszej lodowatej porcelanowej wanny w szarych dresach, które zdecydowanie mają na udzie zaschnięty, trzydniowy jogurt truskawkowy, i aktywnie szlocham nad lewym bicepsem mojego czterolatka. Leo ściska w dłoni w połowie pusty, mocno pognieciony kartonik po soku jabłkowym i patrzy na mnie, jakbym kompletnie postradała zmysły, co, dla jasności, absolutnie się zgadza. Ma na ramieniu agresywnie przyklejony, ogromny, łuszczący się i wściekle niebieski zmywalny tatuaż z jakimś ledwo chronionym prawami autorskimi superbohaterem. Zrobiliśmy go na lokalnym festynie w ten weekend. To miało być urocze wspomnienie – mały tatuażyk, jak obiecywał znudzony nastoletni pracownik wesołego miasteczka. Ale teraz brzegi są płonąco czerwone, jego skóra jest niesamowicie podrażniona, a ja szoruję ją mokrą myjką jak jakaś absolutna wariatka.

„Mamo, przestań, niszczysz mój dziecięcy tatuażyk” – marudzi, wyrywając ramię.

Siedzę w panice na dywaniku łazienkowym z telefonem w ręku, googlując, jak zmyć tymczasowy tusz bez obdzierania mojego dziecka żywcem ze skóry, podczas gdy moja druga kawa z 14:00 stoi zimna i porzucona na łazienkowej szafce. Mój mąż, Dave, zagląda do łazienki, rzuca jedno spojrzenie na czystą, niefiltrowaną panikę emanującą z moich nieumytych włosów, mruga powoli i wycofuje się z pokoju bez słowa. Mądry facet. Szczerze mówiąc, wiedział, że lepiej nie interweniować, kiedy wpadam w taką spiralę szaleństwa.

Moje własne, wysoce wątpliwe poporodowe decyzje o tatuażu

Widok całej tej wściekłej czerwieni na skórze mojego dziecka natychmiast i gwałtownie przenosi mnie do czasu, kiedy uznałam, że muszę zrobić sobie prawdziwy tatuaż, by upamiętnić to, że zostałam matką. O Boże, byłam tak niesamowicie naiwna. Maya miała zaledwie trzy miesiące. Funkcjonowałam na może łącznie czterech godzinach przerywanego snu, napędzana wyłącznie latte na mleku owsianym, lękiem i czystą poporodową adrenaliną. W moim całkowicie pozbawionym snu zamgleniu uznałam, że absolutnie muszę zrobić sobie delikatny odcisk stópki na nadgarstku. W tej właśnie sekundzie.

Dosłownie weszłam do salonu tatuażu w centrum w koszulce do karmienia z ułamanym plastikowym klipsem, pachnąc lekko skwaśniałym mlekiem i desperacją. Tatuażysta za ladą spojrzał na mnie, spojrzał na moją mocno przeciekającą klatkę piersiową i zapytał, czy karmię piersią. Kiedy przytaknęłam, praktycznie wygonił mnie z poczekalni miotłą.

Skończyło się na tym, że na następnej wizycie kontrolnej Mai płakałam mojej pediatrze, doktor Miller, że nikt nie pozwala mi zrobić mojego pamiątkowego tatuażu. Posłała mi to spojrzenie – wiecie, to specyficzne spojrzenie pełne matczynej litości, które lekarze posyłają, gdy ewidentnie jesteś w kiepskim stanie – i powiedziała mi, że moje ciało jest w zasadzie chodzącą, otwartą raną, która próbuje się zagoić. Powiedziała, że wprowadzanie tuszu do tatuażu podczas karmienia piersią to w zasadzie proszenie wszechświata o infekcję przenoszoną przez krew. Podobno cząsteczki tuszu są technicznie zbyt duże, by przedostać się do mleka, czy coś w tym stylu, nie do końca rozumiem tę całą naukę, ale powiedziała, że ryzyko zarażenia się wirusowym zapaleniem wątroby z brudnej igły i przekazania tego mojemu niemowlakowi jest przerażająco wysokie. Więc tak, poczekałam. I szczerze mówiąc, dzięki Bogu, bo projekt, który wybrałam w mojej burzy hormonów, z perspektywy czasu i tak był niesamowicie kiczowaty. Tak fatalny, jak słynne motylki na dole pleców z początku lat 2000.

Czekaj, czy te nadmorskie tatuaże faktycznie trują nasze dzieci?

W każdym razie, wracając do jasnoczerwonego, zaognionego bicepsa Leo w wannie. Zawsze myślałam, że zmywalne tatuaże to po prostu nieszkodliwe małe obrazki na wodę, prawda? Moczysz ręcznik papierowy, dociskasz na trzydzieści sekund, zdejmujesz papier i bum, twoje dziecko jest piratem albo dinozaurem przez trzy dni. Ale okazuje się, że skóra niemowlaka i małego dziecka jest jak dosłowna gąbka.

Doktor Miller wspomniała mi o tym kiedyś, kiedy pytałam o smarowanie kremem z filtrem maleńkiej Mai, a ja chyba po prostu to wyparłam. Powiedziała mi, że skóra dziecka jest o 20% do 30% cieńsza niż skóra dorosłego. Wchłania absolutnie wszystko, czego dotknie. Więc naklejanie naszpikowanej chemią, syntetycznej plastikowej folii na wysoce przepuszczalne małe ramię nie jest dokładnie najlepszym rodzicielskim ruchem stulecia.

I nawet nie zaczynajcie tematu "czarnej henny". To właśnie było wmieszane w krawędzie tatuażu z superbohaterem na ramieniu Leo. To ten ciemny, gęsty tusz, którego używają uliczni sprzedawcy i pracownicy festynów, ponieważ szybko schnie i utrzymuje się przez tygodnie, a z mojego gorączkowego nocnego przeszukiwania internetu o 2:00 w nocy dowiedziałam się później, że amerykańska agencja FDA stanowczo przed nim ostrzega. Zawiera PPD — toksyczną substancję chemiczną używaną w trwałych farbach do włosów. Na skórze małego dziecka! Zasadniczo nałożyłam mocną chemię z farby do włosów na delikatną skórę mojego dziecka, bo chciało wyglądać fajnie w swoim małym koszulkowym retro-ubranku w przedszkolu w poniedziałek. Czułam się jak absolutnie najgorsza matka na planecie. Usiadłam na podłodze w łazience i po prostu osądziłam się na śmierć.

Dlaczego w ogóle pozwalamy na takich sprzedawców na rodzinnych festynach? Jakim cudem to jest legalne, by sprzedawać toksyczne chemiczne aplikacje na skórę tuż obok stoiska z watą cukrową? To doprowadza mnie do takiej wściekłości, że aż ciemnieje mi w oczach. Cała branża wesołych miasteczek to w zasadzie strefa bezprawia stworzona po to, by kraść nasze pieniądze i zafundować naszym dzieciom kontaktowe zapalenie skóry.

Okej, istnieją już roślinne tatuaże na bazie soi, więc jeśli wasze dziecko naprawdę chce taki mieć, po prostu kupcie właśnie te. Idźmy dalej.

Jedyna rzecz, która dotykała jego skóry przez tydzień

Zanim w końcu zmyłam z niego to cholerstwo – więcej o tym, jak właściwie to zrobić bez wrzasków o pomoc za minutę – jego ramię było tak zaczerwienione i podrażnione. Nie mogłam znieść myśli o założeniu mu jego normalnej sztywnej bawełnianej piżamy ani niczego obcisłego czy drapiącego. Dosłownie przekopałam się do dna jego komody i wyciągnęłam Niemowlęce body bez rękawków z bawełny organicznej.

Wiem, że w nazwie jest "niemowlęce", ale my kupujemy największy rozmiar, bo niesamowicie dobrze się rozciąga, a Leo i tak jest chudy jak patyk. To body to mój absolutny Święty Graal, nie żartuję. Kiedy jego skóra robi się ognista – czy to przez moje fatalne rodzicielskie wybory na festynie, losowy atak zimowej egzemy, czy po prostu dlatego, że wiatr zawiał w złą stronę – to jedyna rzecz, którą zakłada. Składa się w 95% z organicznej bawełny, jest całkowicie niefarbowane i nie ma tych irytujących, drapiących metek z tyłu szyi, które przyprawiają go o atak histerii.

Materiał jest tak miękki i przewiewny, że dał jego podrażnionej skórze szansę, by w końcu odetchnęła i się uspokoiła. Poza tym nie ma w nim syntetycznych barwników ani dziwnych środków zmniejszających palność, które ocierałyby się o tę wściekle czerwoną plamę na jego ramieniu. Mamy takich chyba z sześć w różnych rozmiarach. To tak irytująco trudne, by znaleźć prawdziwie niefarbowane, nietoksyczne ubrania dla dzieci, które po praniu nie śmierdzą jak laboratorium chemiczne, więc kiedy znajdujesz takie, które się sprawdza, po prostu chomikujesz zapasy.

Chcesz zamienić syntetyczną garderobę swojego dziecka na coś, co naprawdę oddycha? Przeglądnij pełną kolekcję ubranek z bawełny organicznej od Kianao, zanim pojawi się kolejne podrażnienie skóry.

Jak pozbyć się tego cholerstwa bez łez

Jeśli kiedykolwiek znajdziecie się w takiej samej sytuacji jak ja – wpatrując się w w połowie złuszczony, chropowaty tatuaż na ramieniu waszego dziecka, podczas gdy ono krzyczy i próbuje uciec z łazienki – proszę, błagam was, uczcie się na moich błędach. Pod żadnym pozorem nie chwytajcie po prostu za myjkę i nie szorujcie z całej siły. Dosłownie zerwiecie wierzchnią warstwę ich skóry i w ostateczności będziecie musieli później płacić za ich terapię.

Moja siostra autentycznie napisała mi rozwiązanie, gdy hiperwentylowałam na dywaniku łazienkowym. Musicie rozpuścić klej, a nie go szorować. Weźcie oliwkę dla dzieci, oliwę z oliwek z kuchennej szafki albo jakikolwiek łagodny balsam oczyszczający, który macie pod ręką, nasączcie nim wacik i po prostu mocno przytrzymajcie na skórze bez pocierania, aż klej ostatecznie się podda.

Po prostu przytrzymajcie to przez jakieś sześćdziesiąt sekund. To całkowicie rozbija klej, a potem można to łagodnie zetrzeć, bez absolutnie żadnego pocierania. Gdy to zadziała, uczucie jest wręcz magiczne. Stałam tam, patrząc, jak ten toksyczny niebieski tusz po prostu spływa z ramienia Leo prosto do wanny, mrucząc ciche, lekko histeryczne modlitwy wdzięczności do bogów oliwy z oliwek.

Ząbkujący "odwraczacz uwagi", który zadziałał (prawie)

Kiedy ten cały intensywny łazienkowy dramat się rozgrywał, ośmiomiesięczne maleństwo mojej przyjaciółki Sarah – która wpadła z nim na zabawę, która przeciągnęła się o wiele, wiele za długo – siedziało na dywaniku łazienkowym obok mnie, wściekle gryząc zabawkę. Daliśmy mu do rączki Gryzak Bubble Tea od Kianao, tylko po to, żeby nie wszedł do muszli klozetowej, podczas gdy ja przeprowadzałam pierwszą pomoc na Leo.

Słuchajcie, on jest uroczy. Te małe, kolorowe kuleczki boba na dnie wyglądają absolutnie uroczo na zdjęciach na Instagramie, ale szczerze? Myślę, że jest trochę zbyt masywny. Maluch ciągle rzucał go na płytki, ponieważ górna część ze „słomką” jest po prostu bardzo nieporęczna dla malutkich, nieskoordynowanych rączek do odpowiedniego chwycenia. Jest w porządku dla starszych maluchów, które po prostu chcą coś żuć podczas oglądania kreskówek, ale jeśli szukacie czegoś, co naprawdę działa na wrzeszczące, przechodzące prawdziwe ząbkowanie niemowlę, potrzebujecie czegoś bardziej płaskiego.

Kiedy Maya była w tym wieku, Gryzak Panda uratował moje zdrowie psychiczne. Jest płaski i szeroki, co oznacza, że mogą nim faktycznie dotrzeć na tył buzi, bez wywoływania u siebie odruchów wymiotnych. Kiedy tatuażowa katastrofa Leo wreszcie się skończyła i łzy przestały płynąć, dosłownie znalazłam jeden z naszych starych gryzaków z pandą w czeluściach zamrażarki i wręczyłam go dziecku mojej przyjaciółki tylko po to, by mieć w domu trochę ciszy i spokoju. Zimny silikon jest genialny na spuchnięte dziąsła, a kształt o wiele bardziej praktyczny.

Rodzicielstwo to w zasadzie ciągłe szukanie miliona drobnych obejść, żeby nasze dzieci przypadkiem nie otruły się tanimi zabawkami z festynu, podczas gdy my powoli tracimy zmysły. Chwyćcie letnią kawę, zamknijcie się w spiżarni na pięć minut, jeśli musicie, i pamiętajcie, że oliwa z oliwek naprawia niemal wszystko.

Gotowi porzucić toksyczne plastiki i syntetyczne materiały na rzecz czegoś, co nie przyprawi was o atak paniki? Kupujcie zrównoważone akcesoria dziecięce Kianao i zyskajcie wreszcie prawdziwy spokój ducha.

Wasze chaotyczne pytania, odpowiedzi

Czy mogę zrobić sobie pamiątkowy tatuaż podczas karmienia piersią?

Technicznie rzecz biorąc, cząsteczki tuszu są zbyt duże, by przedostać się do mleka, ale prawdziwym problemem jest infekcja. Moja pediatra absolutnie mi tego zabroniła, ponieważ jeśli złapiesz chorobę przenoszoną przez krew, taką jak wirusowe zapalenie wątroby z brudnej igły, możesz absolutnie przenieść ją na swoje dziecko. Ponadto twój układ odpornościowy jest już całkowicie wyczerpany przez gojenie się po porodzie. Po prostu poczekaj, aż odstawisz dziecko od piersi, obiecuję, że wzór ze stópką wciąż tam na ciebie poczeka.

Dlaczego dzieci poniżej trzeciego roku życia nie powinny używać zmywalnych tatuaży?

Ponieważ ich skóra jest absurdalnie cienka – jakieś 30% cieńsza niż nasza. Wchłania wszystko bezpośrednio do ich małych krwiobiegów. Nakładanie taniej plastikowej folii i barwników kosmetycznych na skórę malucha to w zasadzie proszenie się o kontaktowe zapalenie skóry. Ich bariera ochronna po prostu nie jest na to gotowa.

Jak przetestować zmywalny tatuaż na reakcję alergiczną?

Jeśli absolutnie musicie założyć taki starszemu dziecku, najpierw zróbcie próbę uczuleniową. Odetnijcie malutki róg tatuażu, przyklejcie go na wewnętrzną stronę ramienia i zostawcie na 24 godziny. Jeśli miejsce stanie się czerwone, swędzące lub wypukłe, natychmiast wyrzućcie resztę do kosza. Nie ryzykujcie.

Czym jest czarna henna i dlaczego jest tak niebezpieczna?

Czarna henna to zło wcielone. To w ogóle nie jest naturalna henna; jest mieszana z substancją chemiczną o nazwie PPD, która dosłownie znajduje się w trwałych farbach do włosów. FDA przed nią ostrzega, ponieważ może powodować poważne oparzenia chemiczne, powstawanie pęcherzy i trwałe blizny na skórze dzieci. Jeśli uliczny sprzedawca na promenadzie oferuje ciemny tatuaż, który szybko schnie, uciekajcie w drugą stronę.

Jak usunąć tymczasowy tatuaż bez krzyku dziecka?

Nigdy go nie szorujcie! Nasączcie wacik oliwą z oliwek, olejem kokosowym lub oliwką dla dzieci. Dociśnijcie go mocno do tatuażu i przytrzymajcie przez pełną minutę, aby rozpuścić klej. Kiedy klej się rozpadnie, tusz da się łatwo zetrzeć, nie zabierając ze sobą skóry.